Waar DESIDERIO te zien is

Om werk te bekijken dat aan DESIDERIO wordt toegeschreven, kunt u de volgende musea overwegen. In de Verenigde Staten is kunst te vinden in het Charles Hosmer Morse Museum of American Art (Winter Park, Florida), het Los Angeles County Museum of Art, het Metropolitan Museum of Art (New York), het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art (New York), het Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian at Florida International University (Miami Beach). In Canada bezit het Royal Ontario Museum (Toronto) relevante werken. In het Verenigd Koninkrijk kunt u het Bakelite Museum (Williton), het Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum (Londen), het Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland (Edinburgh) en het Victoria & Albert Museum (Londen) bezoeken. In Italië kunnen Fondazione Regionale Cristoforo Colombo (Genova), Museo del Bijou di Casalmaggiore en Museo Richard-Ginori della Manifattura di Doccia (Sesto Fiorentino) werken tentoonstellen.

Wanneer u een druk van DESIDERIO overweegt, zijn enkele aspecten van de prentkunst van belang. Een originele prent is als prent bedacht, uitsluitend als prent gemaakt en meestal onderdeel van een genummerde, gesigneerde oplage. Elke prent in die oplage is een origineel, gemaakt met een plaat, steen, zeef of blok. De kunstenaar bepaalt het aantal prenten in de oplage. Nummering is een gebruikelijke conventie, waarbij elke prent een nummer krijgt, bijvoorbeeld 12/25: de 12e prent van 25. Vroege prenten zijn soms niet genummerd of gesigneerd. Een reproductie is een kopie van een kunstwerk in een ander medium, vaak gemaakt met fotomechanische methoden. Nummering of signering maakt een reproductie niet tot een originele prent. Prentkunst is niet gereguleerd, maar waarheidsgetrouwe claims over de oplage voegen waarde toe. Claims en beschrijvingen vallen onder wetgeving voor handelsbeschrijvingen. Het oplagenummer staat linksonder in de marge, de titel in het midden en de handtekening rechts, altijd in potlood.

DESIDERIO’s kunstboeken met gemengde technieken, zoals *Codex Delilah: From Mexica to Chicana* (1992), blijven relevant omdat ze kunst democratiseren en bevrijden van de elitaire uitstraling van zeldzame objecten. Haar werk vertaalt Meso-Amerikaanse codices in cultureel relevante termen en behandelt koloniale ontmoetingen en hun gevolgen voor inheemse en mestiza Latina-vrouwen in de Verenigde Staten. *Codex Delilah* vertelt vanuit het perspectief van Six Deer, een fictief Mayateeks meisje dat van Mexico City naar New Mexico reist. Onderweg ontmoet Six Deer vrouwelijke figuren uit de Mexicaanse en Chicana/o-populaire cultuur en leert ze over historische processen die door de Europese kolonisatie zijn begonnen. Het boek combineert Meso-Amerikaanse codextradities met fotoromans, fotografie en literaire vertelling. De panelen bevatten godheden, aardse niveaus, ruimtelijke locaties en geschreven verhalen die in meerdere richtingen en talen gelezen kunnen worden. Door deze combinatie onderzoekt DESIDERIO identiteit, multicultureel erfgoed en overleven binnen een complexe historische context.

Het is moeilijk precies te zeggen wie Desiderio beïnvloed kan hebben. De stilistische ontwikkeling van Diego Velázquez laat echter zien hoe kunstenaars reageren op de stijlen van andere kunstenaars. Velázquez’ schilderijen uit zijn periode in Sevilla vertonen overeenkomsten met Caravaggio’s werk, vooral in formaat, compositie, beeldruimte en belichting. Beide kunstenaars verbeelden ook landelijke figuren. Caravaggio was een bekende specialist in het halffiguurformaat, dat Velázquez eveneens gebruikte in zijn genreschilderijen, meestal bodegones genoemd. Velázquez’ late werk The Spinners werd grotendeels gemaakt om hem te presenteren als een waardige opvolger van de traditie van Titian, voortgezet door Rubens. Velázquez stond laat in zijn loopbaan open voor invloeden en moet als jonge man even ontvankelijk zijn geweest. Hij ontwikkelde zijn kenmerkende naturalisme zeker niet zonder artistieke voorbeelden.

Volgens bronnen uit die tijd vonden kunstenaars uit DESIDERIO’s tijdperk vaak inspiratie en motivatie bij hun collega’s. Ook verlangden zij naar erkenning. Kunstenaars dachten soms na over de prestaties en status van anderen, wat hen aanzette om door hard werk en studie naar grootheid te streven. Daarnaast vormde de kunst van de Italiaanse meesters een belangrijke invloed. Deze voorbeelden en modellen waren gemakkelijk beschikbaar: ze werden openbaar verkocht en konden rechtstreeks worden bekeken. Door die beschikbaarheid konden kunstenaars Italiaanse meesterwerken nauwkeurig bestuderen, wat vruchtbaarder onderricht bood dan uitsluitend op verbeelding of beschrijvingen te vertrouwen. Via deze tastbare voorbeelden konden kunstenaars leren van het verleden en hun eigen vaardigheden ontwikkelen.

Desiderio, ook bekend als Desiderio da Settignano, was een Italiaanse beeldhouwer uit de renaissance. Hij was in de 15e eeuw actief in Florence. In die periode was Florence een centrum van artistieke vernieuwing. Kunstenaars namen afstand van de gotiek en ontwikkelden een nieuwe benadering op basis van klassieke idealen. Die nieuwe stijl heet nu renaissance. Desiderio’s werk toont de invloed van kunstenaars als Donatello en Lorenzo Ghiberti. Hij is bekend om zijn marmeren sculpturen, vooral portretbustes en reliëfs. Deze werken tonen vaak sierlijke figuren met verfijnde gelaatstrekken. Hij werkte naast andere beeldhouwers die vergelijkbare thema’s onderzochten, zoals Antonio Rossellino en Mino da Fiesole. Zijn stijl wordt gekenmerkt door technische vaardigheid en emotionele expressiviteit. Desiderio’s sculpturen gelden als belangrijke voorbeelden van vroege renaissancekunst.

DESIDERIO is bekend om zijn grootschalige werk dat op de locatie reageert. Hij nam deel aan de Biënnale van Venetië, de Biënnale van Havana en de Biennale Fin del Mundo in Valparaiso, Chili.