Waar Arshile Gorky te zien is

Schilderijen en tekeningen van Arshile Gorky bevinden zich in collecties van veel grote musea. Het Museum of Modern Art in New York heeft een omvangrijke collectie, met belangrijke schilderijen zoals Painting (1948^[1]). Ook het Guggenheim Museum in New York heeft verschillende werken die te bezichtigen zijn. Tate Modern in Londen bezit schilderijen van Gorky. De National Gallery of Art in Washington, D.C., heeft belangrijke voorbeelden van zijn werk, evenals het Art Institute of Chicago. Deze instellingen bieden gelegenheid om Gorkys ontwikkeling en stilistische reikwijdte te bestuderen. Ook kleinere musea en universiteitscollecties in de Verenigde Staten bezitten werken van Gorky, waaronder het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D.C., en het Philadelphia Museum of Art. Op museumwebsites en in collectiecatalogi vindt u informatie over specifieke werken en tentoonstellingsprogramma’s.

Arshile Gorky wordt gezien als een schakel tussen het vroege modernisme en de New York School. Hoewel hij in 1948^[1] stierf, trokken zijn schilderijen in de jaren 1950 de aandacht. Aanvankelijk imiteerde Gorky moderne meesters gewetensvol. In de jaren 1920^[1] en 1930 vermeed hij zelfbevestiging en oorspronkelijke expressie. In de jaren 1940 ontpopte hij zich als vernieuwer van de Amerikaanse schilderkunst. Zijn werk verruimde het menselijk bewustzijn met visuele equivalenten van poëtisch talent. Gorky verkende het onbekende door gevestigde werkwijzen te verfijnen. Toen hij nieuw terrein betrad, paste hij zijn grafische middelen aan. Deze aanpassingen werden zijn stijl en verruimden de menselijke horizon. Om zich van Picasso los te maken, onderwierp hij zich aan Miró. Rond 1910–1918^[1] stimuleerde Kandinsky Gorky tot grotere oorspronkelijkheid. Later inspireerde André Breton hem, maar ook stelde Gorky zich open voor de invloed van Matta y Echaurren. In zijn laatste levensjaren zette Gorky deze ideeën om en voegde hij zijn eigen gevoelens toe. Hij vond een eigen manier om de druk van de Picassiaanse ruimte te verlichten.

Arshile Gorky, geboren als Vosdanik Adoian, gebruikte in zijn kunst uiteenlopende technieken en materialen. Zijn vroege werk werd beïnvloed door kunstenaars als Paul Cézanne, Georges Braque en Pablo Picasso. In 1944^[1] verbleef Gorky op Crooked Run Farm in Virginia, waar hij talrijke tekeningen maakte als voorbereidende studies voor zijn schilderijen. Een techniek die hij gebruikte, was verf verdunnen met terpentijn, zodat die langs het doek naar beneden drupte; Matta had hem deze techniek voorgesteld. In Gorkys werk is de invloed van het surrealisme duidelijk zichtbaar, vooral die van Joan Miró. Dat blijkt uit het gebruik van zwevende abstracte vormen en details zoals vlamachtige figuren. Anders dan Miró verweefde Gorky zijn vormen echter vaak tot een samenhangende compositie. Ook onderzocht hij het expressieve vermogen van lijn, vorm en kleur, waarmee hij vooruitliep op thema’s van het abstract expressionisme. Gorkys Armeense afkomst speelde eveneens een rol in zijn artistieke ontwikkeling. Hij noemde Armeens steenhouwen, muurschilderingen en manuscriptschilderkunst als invloeden. Ook putte hij inspiratie uit herinneringen aan zijn jeugd in Armenië, waaronder de kleuren en vormen van het Armeense landschap.

Arshile Gorky werd tijdens zijn leven, tot aan zijn dood in 1948^[1], niet breed gewaardeerd. Jonge schilders in New York begonnen zijn kunst echter al snel te noemen en na te volgen. Zij wilden de traditionele tekenvaardigheid en elegantie behouden in de abstracte schilderkunst. Gorky zelf werd door verschillende kunstenaars beïnvloed. Om zich van Picasso los te maken, stelde hij zich open voor Miró. Tijdens de Eerste Wereldoorlog stimuleerde het vroege werk van Kandinsky hem tot grotere oorspronkelijkheid. Later inspireerde André Breton hem, maar vervolgens stelde Gorky zijn kunst open voor de Chileense schilder Matta y Echaurren, die veel jonger was. Dankzij Gorkys vakmanschap en toewijding kregen veel ideeën van Matta meer substantie. In de laatste jaren van zijn leven bewerkte Gorky deze ideeën en voegde hij zijn eigen gevoelens toe.

Arshile Gorky werd gedurende zijn loopbaan door verschillende kunstenaars beïnvloed. In zijn vroege jaren keek hij naar moderne meesters om zijn eigen artistieke stem te vinden. Aan het eind van de jaren 1930^[1] bestudeerde hij het werk van Joan Miró om zich los te maken van de alomtegenwoordige invloed van Pablo Picasso. Rond dezelfde tijd stimuleerde het vroege werk van Wassily Kandinsky (circa 1910–1918^[1]) hem en moedigde het hem aan tot meer oorspronkelijkheid. Later moedigde de surrealistische kunstenaar André Breton Gorky persoonlijk aan. Dat gaf hem zelfvertrouwen. Gorky stelde zich echter ook open voor de invloed van de Chileense schilder Roberto Matta y Echaurren. Hoewel Matta jonger was, vond Gorky inspiratie in diens werk. In zijn laatste levensjaren had Gorky deze invloeden omgevormd en zijn eigen gevoelens en ideeën toegevoegd. Uiteindelijk liet hij de druk van Picasso achter zich en vond hij zijn eigen methode van zwevende vormen. Ondanks deze uiteenlopende invloeden bleef Gorky een kubist met waardering voor de Franse smaak.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als het bekendste schilderij van Arshile Gorky (in Armenië geboren als Vosdanik Adoian, circa 1904^[1]). Hij kreeg de bijnaam ‘de Picasso van Washington Square’ en zijn schilderijen tonen de invloed van veel moderne Europese kunstenaars. Zijn werk ontwikkelde zich in verschillende fasen. Vroege schilderijen tonen de invloed van Paul Cézanne, Georges Braque en Pablo Picasso. In de jaren 1940^[1] weerspiegelde zijn werk de invloed van surrealisten als Joan Miró en André Masson. Schilderijen als *Painting* (1944) tonen Gorkys techniek, onderwerpen en beeldtaal van vrije, organische vormen. Er zijn verwijzingen naar het landschap: de witte ondergrond suggereert een stukje lucht, terwijl de ‘aarde’ eronder plantaardige vormen en bloemkleuren heeft. De technieken en onderwerpen van het surrealisme beïnvloedden Gorkys beeldtaal van vrije, organische en vitaal gebogen vormen. Een ander belangrijk werk is *The Waterfall* (1943), dat nu deel uitmaakt van de collectie van Tate in Londen. Dit ogenschijnlijk abstracte schilderij roept een beek op die door rotsen stroomt, omringd door bomen en groen.

Arshile Gorky (geboren in 1904^[1], overleden in 1948^[1]) wordt in verband gebracht met zowel het surrealisme als het abstract expressionisme. Hij werd in Armenië geboren als Vosdanik Adoian en emigreerde rond 1920^[1] naar de Verenigde Staten. Aanvankelijk werd zijn schilderkunst beïnvloed door Cézanne en Picasso. In de jaren 1930 had hij contact met Stuart Davis, John Graham en Willem de Kooning. In de jaren 1940 had het werk van Europese surrealisten, vooral Miró, Masson en Matta, een diepgaande invloed op hem. Hij ontmoette André Breton, de leider van de surrealistische beweging, en raakte bevriend met andere surrealistische emigranten in Amerika. Gorkys werk toont zowel magische, droomachtige elementen die kenmerkend zijn voor het surrealisme als de spontaniteit van het abstract expressionisme. Sommigen beschouwen hem als een pionier van het abstract expressionisme en als een belangrijke invloed op andere leden ervan. Zijn technieken en onderwerpen tonen de invloed van het surrealisme, vooral in zijn organische vormen. Gorkys nadruk op het expressieve vermogen van lijn, vorm en kleur liep vooruit op thema’s van het abstract expressionisme.

Arshile Gorky (geboren als Vosdanig Manoug Adoian, circa 1904^[1]–1948^[1]) was een Armeens-Amerikaanse schilder. Hij geldt als een belangrijke figuur in de ontwikkeling van het abstract expressionisme. In 1920^[1] emigreerde Gorky naar de Verenigde Staten en vestigde zich in New York. Vroeg in zijn loopbaan schilderde hij in stijlen die de invloed van Paul Cézanne en Pablo Picasso weerspiegelden. Landscape in the Manner of Cézanne (circa 1927) is een voorbeeld van die vroege richting. In de jaren 1940 ontwikkelde Gorky een persoonlijkere, abstracte stijl. Zijn latere werk combineert biomorfe vormen met intense kleuren. Schilderijen als The Liver Is the Cock’s Comb (1944) en Agony (1947) zijn kenmerkend voor deze periode. Ze tonen een beweging weg van directe weergave en verkennen thema’s als herinnering en natuur met vloeiende lijnen en vormen. Zijn loopbaan werd gekenmerkt door een zoektocht naar een artistieke identiteit. Ondanks de invloed van andere kunstenaars ontwikkelde Gorky uiteindelijk een eigen beeldtaal. Hij beïnvloedde latere generaties schilders.