Waar Abanindranath Tagore te zien is

Schilderijen en tekeningen van Abanindranath Tagore bevinden zich in verschillende museumcollecties, vooral in India. Victoria Memorial Hall in Kolkata bezit werk dat aspecten van de Indiase geschiedenis en cultuur documenteert. Ook het Indian Museum in Kolkata heeft schilderijen van hem. Het Rabindra Bharati Society Museum in het voorouderlijk huis van de familie Tagore in Jorasanko, Kolkata, toont werk van Abanindranath en andere familieleden. Het museum geeft context bij zijn artistieke ontwikkeling en zijn band met de culturele omgeving van Bengalen. Buiten India kunnen musea met Zuid-Aziatische kunst zijn werk soms tonen, al komt het minder vaak voor in westerse collecties. Online catalogi van grote musea met Aziatische kunstcollecties zijn een goede manier om specifieke werken te vinden; zulke instellingen zijn bijvoorbeeld het British Museum en het Metropolitan Museum of Art.

Abanindranath Tagore (1871^[2]–1951^[2]) was een Indiase kunstenaar die bijdroeg aan de moderne Indiase schilderkunst. Wie een prent wil kopen, moet verschillende zaken in aanmerking nemen. Originele prenten zoals houtsneden, gravures en lithografieën worden met de hand door de kunstenaar gemaakt. Elke afdruk geldt als origineel, omdat de kunstenaar het beeld rechtstreeks op de plaat, het houtblok of de steen aanbrengt. Ze worden vaak via gespecialiseerde galerieën verkocht. Offsetreproducties, ook posters genoemd, worden met fotochemische middelen gemaakt. Gicléeprenten zijn kunstdrukken die met inkjettechnologie worden geproduceerd. Bij canvastransfers wordt een beeld op doek overgezet zodat het op een schilderij lijkt. Originele prenten worden vaak in beperkte oplagen verkocht en kosten meer dan posters. De oplage wordt beperkt door slijtage van de plaat of door de uitgever om de waarde te verhogen. Kunstenaars signeren prenten vaak om ze van reproducties te onderscheiden; de handtekening bevestigt ook echtheid en goedkeuring. Nummering met afdruknummer en oplagegrootte helpt de markt te beheersen en voorkomt verdere afdrukken wanneer de plaat versleten is.

Abanindranath Tagore (1871^[2]–1951^[2]) behoorde tot de familie Tagore en stichtte de Bengaalse School. In zijn werk verenigde hij Mogolschilderkunst, Japanse wastechnieken, pan-Aziatische idealen en Indiase nationalistische kunsthistorische geschriften. In 1896^[2] moedigde E. B. Havell, hoofd van de Calcutta School of Art, hem aan Indiase kunst te bestuderen. Tagore bestudeerde vervolgens nauwgezet Mogolschilderijen uit Havells collectie. Zijn nieuwe werk, dat de Britse academische illusionistische stijl afwees, werd in 1900 in de Calcutta School of Art getoond. Op de Delhi Durbar-tentoonstelling voor Indiase kunst en nijverheid van 1903 exposeerde hij Mogolthema’s, waaronder The Building of the Taj en The Passing of Shah Jahan (ca. 1903). De komst van Kakuzo Okakura in 1902 bracht Japanse kunstinvloed. In 1903 stuurde Okakura twee Japanse kunstenaars naar Calcutta; zij hielden contact met de familie Tagore en hielpen Tagore en andere Bengaalse schilders hun wastechnieken ontwikkelen. Tagores betekenis heeft de transnationale elementen in zijn werk soms overschaduwd. Hij koos, anders dan gebruikelijk, voor aquarel en inkt, mede aangemoedigd door art-nouveaugrafiek. Hij keerde niet simpelweg terug naar oude tradities, maar koos en vernieuwde. Zijn schilderij Tissarakshita, Queen of Asoka (1911, V&A) toont eigentijdse artistieke uitwisseling.

De technieken van Abanindranath Tagore combineerden traditionele Indiase kunstvormen met westerse academische stijlen. Hij hielp de moderne Indiase schilderkunst ontwikkelen. Hij liet olieverf achter zich en gaf de voorkeur aan aquarel, tempera en wastechnieken, die een verfijnde, lineaire stijl mogelijk maakten. Zijn materialen waren vaak lokaal verkregen, passend bij zijn wens inheemse kunstpraktijken te bevorderen. Zijn vroege opleiding in Europese academische schilderkunst vormde zijn begrip van vorm en compositie. Hij paste die technieken aan zijn eigen visie aan en vermengde ze met Mogol- en Rajputschilderkunst. Licht en schaduw en een gedempt palet gaven zijn werk een herkenbare, suggestieve stijl. Ook experimenteerde hij met verschillende dragers, waaronder papier en doek, voor uiteenlopende textuureffecten.

Abanindranath Tagore (1871^[2]–1951^[2]) stichtte de Bengaalse School, waarin Mogolschilderkunst, Japanse wastechnieken, pan-Aziatische idealen en Indiase nationalistische kunsthistorische geschriften samenkwamen. Zijn werk brak met de Britse academische illusionistische stijl en putte uit zijn studie van Mogolminiaturen. Nieuwe werken werden in 1900^[2] in de Calcutta School of Art getoond. In 1903 exposeerde hij Mogolthema’s, zoals The Building of the Taj en The Passing of Shah Jahan. Kakuzo Okakura bracht in 1902 directe Japanse kunstinvloed; in 1903 stuurde hij twee Japanse kunstenaars naar Calcutta. Hun contact met de familie Tagore hielp Abanindranath en andere schilders van de Bengaalse School hun wastechnieken ontwikkelen. Tagore gaf een nieuwe betekenis aan artistieke subjectiviteit en maakte onderscheid tussen de rol van kunstenaar en ambachtsman. Mogolkunst werd centraal in de Bengaalse School. Zijn wending naar Indiase kunst berustte op studie van Mogolminiaturen. Hij schilderde hindoeïstische en boeddhistische mythen, Mogolthema’s en onderwerpen uit de Rubaiyat van Omar Khayyam.

Abanindranath Tagore, oprichter van de Bengaalse School, nam uiteenlopende invloeden op. Mogolschilderkunst was een belangrijke bron; hij bestudeerde Mogolminiaturen en dat blijkt uit The Building of the Taj en The Passing of Shah Jahan. Ook Japanse wastechnieken speelden een rol. De komst van Kakuzo Okakura in 1902^[2] bracht Japanse kunst onder zijn aandacht; later werden Japanse kunstenaars naar Calcutta gestuurd en beïnvloedden zij zijn technieken verder. E. B. Havell, hoofd van de Calcutta School of Art, stimuleerde studie van Indiase kunst en verzamelde Mogolschilderijen voor zijn studenten. Havells aanvankelijk omstreden anti-academische benadering en nadruk op Indiase lesmethoden vonden in Tagore een bondgenoot. Sommigen denken bovendien dat Tagore Aubrey Beardsley en andere art-nouveaukunstenaars kende uit tijdschriftreproducties. Hij zocht een stijl voorbij Anglo-Indiase navolging, in lijn met de doelstellingen van de Swadeshi-beweging.

Abanindranath Tagore is vooral bekend om zijn schilderij *Bharat Mata* (Moeder India), gemaakt in 1905^[2]. Dit aquarel toont een in saffraankleur geklede vrouw die aan een hindoeïstische sadhu doet denken en voorwerpen vasthoudt die India’s nationale aspiraties verbeelden. Ze draagt een boek, rijsthalmen, een stuk witte stof en een mala (gebedskralen), symbolen voor onderwijs, voedsel, kleding en spiritualiteit. *Bharat Mata* is een van de vroegste verbeeldingen van India als moederfiguur. Het beeld werd populair tijdens de Swadeshi-beweging, een nationalistische beweging die Indiase producten en zelfvoorziening bevorderde als reactie op de Britse overheersing. Tagore wilde met *Bharat Mata* de spirituele essentie van India vastleggen, geen letterlijke weergave geven. In plaats van eerdere, meer letterlijke voorstellingen van India toont het een allegorische figuur die de culturele en spirituele waarden van het land belichaamt. Sommige critici zien inspiratie uit traditionele Indiase kunstvormen; anderen wijzen op Japanse wastechnieken. Het werk blijft belangrijk in de Indiase kunstgeschiedenis en het politieke debat.

Abanindranath Tagore geldt als een sleutelfiguur van de Bengaalse kunstschool. Deze beweging ontstond aan het begin van de 20e eeuw, vooral in Calcutta, Brits-Indië (nu Kolkata). De Bengaalse kunstschool wilde de invloed van westers kunstonderwijs tegengaan en een nationalistische artistieke identiteit bevorderen. Tagores aanpak combineerde traditionele Indiase kunstvormen, zoals Mogol- en Rajputschilderkunst, met aspecten van de Japanse schildertechniek met waterverf. Hij streefde naar een stijl die zowel modern als uitgesproken Indiaas was. Zijn werk toont vaak historische en mythologische onderwerpen in een zachte, sfeervolle stijl. Tot zijn bekende schilderijen behoort ‘Bharat Mata’ (Moeder India), een verbeelding van de nationale personificatie; hij maakte ook illustraties voor Rabindranath Tagores boek ‘Gitanjali’. Tagores ideeën hadden grote invloed op de ontwikkeling van de moderne Indiase kunst en stimuleerden een verschuiving van academisch naturalisme naar inheemse esthetiek. Ook richtte hij in Calcutta een kunstschool op, waar hij een generatie kunstenaars zijn methoden leerde.