Waar Elisabetta Sirani te zien is

Schilderijen van Elisabetta Sirani bevinden zich in collecties over de hele wereld. In Frankrijk is haar werk te zien in het Musée des Beaux-Arts in Caen en het Musée des Beaux-Arts in Cherbourg. In Spanje bezit het Prado in Madrid schilderijen. Ook het Pushkin Museum of Fine Arts in Moskou, Rusland, heeft voorbeelden. In het Verenigd Koninkrijk bevinden schilderijen zich in het Barber Institute of Fine Arts van de University of Birmingham, de Dulwich College Picture Gallery en de National Gallery in Londen. In de Verenigde Staten zijn ze te vinden in het Baltimore Museum of Art, het Museum of Fine Arts in Boston, het Fogg Art Museum van Harvard University in Cambridge, het Art Institute of Chicago, het Detroit Institute of Arts en het Minneapolis Institute of Arts. Andere locaties zijn het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Kopenhagen en de National Gallery of Victoria in Melbourne.

Elisabetta Sirani (1638-1665) was een schilder van de Bolognese School tijdens de barok. Hoewel ze niet in het bijzonder bekendstaat als prentmaker, is het nuttig de context van grafische kunst te begrijpen. Originele prenten, zoals houtsneden, gravures of etsen, worden met de hand door de kunstenaar of onder diens directe toezicht gemaakt. Elke prent in een beperkte oplage geldt als een origineel kunstwerk. De kunstenaar maakt het werk rechtstreeks op de plaat, het blok, de steen of het zeefdrukraam. Elke prent wordt afzonderlijk geïnkt en gedrukt. De kunstenaar bepaalt het aantal prenten in de oplage; vervolgens wordt elke prent opeenvolgend genummerd (bijvoorbeeld betekent 12/25 de twaalfde prent in een oplage van 25). De kunstenaar signeert elke prent gewoonlijk met potlood. Sommige kunstenaars maken ook een klein aantal kunstenaarsproeven, gemerkt met ‘AP’. Reproducties zijn daarentegen kopieën van kunstwerken die oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst, zijn gemaakt. Ze worden meestal met fotomechanische middelen vervaardigd. Door een reproductie te nummeren en te signeren wordt ze geen originele prent. De bedoeling van de kunstenaar bepaalt of een werk een originele prent of een reproductie is.

Elisabetta Sirani, een schilder uit Bologna, is om verschillende redenen belangrijk. Ze werd geboren in 1638 en was de dochter van schilder Giovanni Andrea Sirani, die haar opleidde. Op haar 17e maakte ze al belangrijke werken. Haar loopbaan duurde slechts tien jaar: ze stierf op haar 27e; sommigen denken dat ze vergiftigd werd. Ondanks haar korte leven was Sirani zeer productief. Ze hield een dagboek bij, Nota delle pitture fatte da me Elisabetta Sirani, met een lijst van 190 werken. Ze schilderde snel, waardoor sommigen twijfelden aan de echtheid van haar schilderijen. Om haar beschuldigers het zwijgen op te leggen, nodigde ze hen uit in haar atelier en schilderde ze in één zitting een portret. Sirani maakte portretten en historieschilderijen. Dankzij de status van haar vader had zij meer toegang tot kunstonderwijs dan andere vrouwelijke kunstenaars. Toen hij jicht kreeg, onderhield zij met haar kunst het gezin. Ze richtte ook een schilderschool voor vrouwen op, destijds een vooruitstrevende stap. Tot haar leerlingen behoorden Ginevra Cantofoli, Lucrezia Scarfaglia en Maria Elena Panzacchia. Haar schilderijen omvatten voorstellingen van Timoclea en Judith. Ze werd in hetzelfde graf als Guido Reni begraven.

Elisabetta Sirani kwam uit Bologna en was de dochter van schilder Giovanni Andrea Sirani. Haar vader was van ongeveer 1630 tot 1642 Guido Reni’s belangrijkste assistent. Zij leidde haar zussen Barbara en Anna Maria op en maakte op zeventienjarige leeftijd al belangrijke werken.

Elisabetta Sirani (1638-1665) was een Italiaanse barokschilder uit Bologna. Ze werkte voornamelijk met olieverf op doek. Italiaanse schilders uit de zeventiende eeuw streefden naar verisimilitude, oftewel een realistische weergave. Daarbij besteedden ze zorgvuldig aandacht aan details en gebruikten ze technieken waarmee het publiek via de weergave van natuurlijke verschijningsvormen een hogere waarheid kon begrijpen. Vernis speelde een rol, vooral bij technische problemen die ontstonden door absorberende gronderingen. Sommige kunstenaars beschreven het ding zelf; anderen de indruk die het op de toeschouwer maakte. Tijdgenoot Caravaggio gaf de voorkeur aan zachte penselen en een vloeibaar oliemedium, mogelijk lijnolie, om gladde oppervlakken en fijne details te bereiken. Hij schetste de contouren van de compositie en zette vervolgens kleurvlakken op met een grote penseel van varkenshaar. Daarna bracht hij verflagen aan met zachtere penselen en voegde hij details als laatste toe met fijne, zachte penselen. Olieglacis wijzigden de kleuren van de draperieën. Hij bereidde zijn uitstekende pigmenten en bindmiddelen zelf. De zware, stroperige bindmiddelen in zijn vroege schilderijen maakten een vloeiende toepassing mogelijk.

Elisabetta Sirani (1638-1665) beïnvloedde een kring van vrouwelijke schilders en leidde ongeveer twaalf vrouwen op in haar schilderschool. Dit was de eerste schilderschool voor vrouwen buiten een klooster in Europa. Sirani onderwees niet alleen dochters van schilders, maar ook vrouwen zonder familiebanden in de kunstwereld, zoals Ginevra Cantofoli, Lucrezia Scarfaglia, Vincenza Fabri, Veronica Franchi en Maria Elena Panzacchia. Haar leerlingen schilderden soortgelijke onderwerpen, maar hun werken zijn verloren gegaan. Haar specialisatie in historieschilderkunst, beschouwd als het belangrijkste kunstgenre, onderscheidde haar van eerdere vrouwelijke kunstenaars. Ze maakte religieuze schilderijen, portretten en mythologische onderwerpen. Haar vader, Giovanni Andrea Sirani, was Guido Reni’s belangrijkste assistent geweest. Sommige tijdgenoten zagen Elisabetta als Reni’s artistieke wedergeboorte. Ze werd in Bologna in hetzelfde graf als Reni begraven.

Elisabetta Sirani (1638-1665) werd geboren in Bologna als dochter van schilder Giovanni Andrea Sirani. Haar vader was van ongeveer 1630 tot 1642 Guido Reni’s belangrijkste assistent en leerde Elisabetta Reni’s technieken en stijl. Door haar familiebanden kreeg Sirani meer kansen dan andere vrouwelijke kunstenaars en een brede kunstopleiding. Haar vader bezat een verzameling oude en moderne boeken, waaronder Plinius’ *Natural History*, Ovidius’ *Metamorphoses*, Plutarchus’ *Lives*, Vasari’s *Lives*, Boccaccio’s *La genealogia de gli dei de gentili*, een boek over heiligen, een handboek over medailles en Cesare Ripa’s *Iconologia*. Deze boeken leverden iconografische informatie die essentieel was voor haar historieschilderijen. Sirani is opmerkelijk omdat ze historische en mythologische onderwerpen schilderde, die doorgaans het domein van mannelijke kunstenaars waren. Haar werken tonen vaak sterke vrouwen die traditionele vrouwenrollen tartten. Ze maakte slechts ongeveer vijftien portretten; religieuze onderwerpen vormden de grootste categorie van haar schilderijen en de rest bestond uit allegorieën en onderwerpen uit de klassieke geschiedenis en mythologie.

Elisabetta Sirani (1638-1665) was een productieve Bolognese kunstenaar die ondanks haar korte loopbaan meer dan 200 schilderijen, tien etsen en veel tekeningen maakte. Ze staat bekend om haar verzet tegen conventies door historische onderwerpen te schilderen, een genre dat doorgaans aan mannelijke kunstenaars was voorbehouden. Hoewel het moeilijk is één ‘beroemdste’ werk aan te wijzen, zijn verschillende schilderijen opmerkelijk. Haar historieschilderijen tonen vaak sterke vrouwen. Een voorbeeld is Timoclea, in 1659 geschilderd voor Andrea Cattalani. Het verbeeldt Timoclea van Thebe, die een Thracische aanvoerder in een put gooit; Italiaanse schilders verbeeldden dit onderwerp zelden. Het schilderij werd gemaakt als pendant bij Judith Showing the Head of Holofernes to the Israelites. Een ander bijzonder historieschilderij is Portia Wounding Her Thigh. Sirani hield haar productie nauwkeurig bij in haar dagboek Nota delle pitture fatte da me Elisabetta Sirani (‘Lijst van schilderijen door mij, Elisabetta Sirani’), waarin 190 werken staan. Ze richtte ook een schilderschool voor vrouwen op, destijds een vooruitstrevende stap.