Waar Domenico Tintoretto te zien is

Domenico Tintoretto (1560-1635) was de zoon van Jacopo Tintoretto en werd door zijn vader opgeleid. Vanaf eind jaren 1570 tot begin jaren 1590 werkte Domenico met Jacopo aan belangrijke opdrachten. In 1594 benoemde Jacopo hem tot erfgenaam en droeg hem op onvoltooide werken af te maken. Domenico bleef tot ver in de zeventiende eeuw in de stijl van zijn vader werken. Om Domenico's werk te zien kun je het Dogepaleis in Venetië bezoeken; hij droeg aanzienlijk bij aan de uitvoering van Jacopo's immense Paradijs. Drie scènes op de zijmuren zijn eigen werk van Domenico: De legendarische slag bij Salvore, De overgave van Zara en De tweede verovering van Constantinopel. Ook maakte hij in 1595 en 1597 nog twee historische schilderijen voor het paleis. Zijn schilderijen zijn eveneens te vinden in Venetiaanse kerken en broederschappen, met name de Scuola dei Mercanti (vanaf 1592) en de Scuola Grande di San Marco. Een Boetvaardige Maria Magdalena uit 1586 wordt bewaard in de Sint-Bartholomeüskerk in Plzeň; een andere versie van hetzelfde onderwerp bevindt zich in het Capitolijns Museum in Rome. Een portret van ivoorsnijder Ascanio dai Cristi is in de Alte Pinakothek in München.

Domenico Tintoretto (1560-1635) was een Venetiaanse schilder en zoon van Jacopo Tintoretto. Hij werd opgeleid in het atelier van zijn vader en nam het later over. Hoewel Domenico vooral bekend is om zijn schilderijen, maakte hij ook prenten. Die zijn minder bekend dan zijn schilderijen of de prenten naar het werk van zijn vader. Domenico's prenten dienden vaak praktische doelen, zoals boekillustraties of promotiemateriaal. Hij maakte etsen en gravures, soms in samenwerking met andere kunstenaars. De prenten tonen vaardigheid in compositie en techniek, maar bereiken niet altijd hetzelfde niveau van artistieke vernieuwing als het werk van zijn vader. Ze reproduceren vaak zijn eigen schilderijen of ontwerpen en maakten die zo toegankelijk voor een groter publiek. Ze geven inzicht in zijn artistieke belangstelling en de beeldcultuur van Venetië aan het einde van de 16e en het begin van de 17e eeuw. Voorbeelden van zijn prentwerk bevinden zich in verschillende Europese collecties, waaronder het British Museum.

Domenico Tintoretto, zoon van Jacopo ‘il Tintoretto’, was een Venetiaanse schilder die bij zijn vader werd opgeleid. Van eind jaren 1570 tot begin jaren 1590 werkte hij met Jacopo aan belangrijke opdrachten. In 1594 benoemde Jacopo hem tot erfgenaam en droeg hem op onvoltooide werken af te maken. Domenico bleef tot ver in de zeventiende eeuw in de stijl van zijn vader werken, samen met andere familieleden, ateliermedewerkers en navolgers. Hij is de gemakkelijkst te onderscheiden van Jacopo's medewerkers en volgelingen. Historische gegevens en documenten geven veel informatie over zijn oeuvre. Jacopo's belichting beïnvloedde hem, maar Domenico's stijl is realistischer en scherp op details gericht, wat tot vergelijking met Annibale Carracci heeft geleid. Van 1594 tot 1634 was hij actief in het Venetiaanse schildersgilde en waarschijnlijk al eerder, toen hij zijn vader bij de Scuola di San Rocco assisteerde. Hij droeg bij aan cycli voor de familie Gonzaga (1578-80) en aan de herinrichting van het Dogepaleis na de brand van 1577. Na 1488 assisteerde hij bij het immense Paradijs in de Sala del Maggior Consiglio. Ridolfi noemt drie scènes op de zijmuren als Domenico's eigen werk: De legendarische slag bij Salvore, De overgave van Zara en De tweede verovering van Constantinopel. Voor het Dogepaleis maakte hij in 1595 en 1597 nog meer historische schilderijen. Hij ontwierp ook mozaïeken voor de San Marco. Ridolfi benadrukte Domenico's portrettalent, noemde modieuze modellen en wees op zijn literaire opleiding en enthousiasme voor poëtische thema's. Zijn nadruk op gelaatstrekken en kostuums bepaalde jarenlang de toon van de Venetiaanse portretkunst.

Domenico Tintoretto profiteerde, net als zijn vader Jacopo, van de positie van Venetië als handelscentrum voor pigmenten en schildersmaterialen. Minerale pigmenten kwamen uit Noord-Europa: Duitsland en Hongarije leverden azurietblauw, Polen karmijnrood en Nederland verdigrisgroen. Natuurlijk ultramarijnblauw werd ingevoerd uit het huidige Afghanistan; andere planten- en insectenextracten kwamen uit oostelijke gebieden. Venetiaanse kunstenaars gaven om esthetische en praktische redenen de voorkeur aan doek boven paneel. Op doek konden grotere werken in het atelier worden gemaakt in plaats van ter plaatse. Bovendien werden veel schilderijen vanuit Venetië uitgevoerd en kon doek voor vervoer worden opgerold. Voor grote werken koos men vaak sterker keper- en visgraatdoek. De Venetianen gebruikten dunne gessolagen zodat het doek soepel bleef. Jacopo Tintoretto ontwierp zijn composities onafhankelijk van kleur en schatte het volume en de afstand waarin het beeld geplaatst zou worden. Hij ontwikkelde vormen en figuren op basis van vloeiende ondertekeningen en zette contouren om in geschilderde penseelstreken. Ook verzamelde hij antieke beelden, afgietsels en prenten.

Domenico Tintoretto, zoon van Jacopo Tintoretto, werd door zijn vader opgeleid en werkte mee aan belangrijke opdrachten vanaf het einde van de jaren 1570 tot het begin van de jaren 1590. Jacopo benoemde Domenico in 1594 tot zijn erfgenaam en gaf hem de taak onvoltooide werken af te maken. Domenico zette de stijl van zijn vader tot ver in de zeventiende eeuw voort, samen met andere familieleden, ateliermedewerkers en navolgers. Pallucchini heeft Domenico's invloed op de volgende generatie Venetiaanse schilders onderzocht. Domenico's stijl, vooral zijn belichting, werd beïnvloed door het latere werk van Jacopo. Zijn werk toont meer realisme en een scherpe aandacht voor details, wat tot vergelijkingen met Annibale Carraci leidde. Ridolfi's biografie uit 1648 en andere documenten geven veel informatie over Domenico's oeuvre. Zijn vaardigheid in de portretkunst beïnvloedde de Venetiaanse portretkunst gedurende meerdere jaren, met nadruk op fysieke kenmerken en kleding. Hij maakte tal van werken voor Venetiaanse kerken en broederschappen, zoals de Scuola dei Mercanti (vanaf 1592) en de Scuola Grande di San Marco, waar hij Jacopo's reeks taferelen uit het leven van de patroonheilige voortzette.

Domenico Tintoretto's vader, Jacopo Tintoretto, was zijn voornaamste invloed. Jacopo zelf liet zich echter door andere kunstenaars inspireren. Volgens zijn biograaf Ridolfi schoolde Jacopo zichzelf: hij kopieerde werken en ontleedde lijken om de anatomie te bestuderen. Zijn motto was ‘de tekenkunst van Michelangelo, het koloriet van Titiaan’. Ondanks dit motto is er weinig bewijs voor Titiaans invloed op Jacopo's vroege werk. In plaats daarvan ontwikkelde hij een gedurfde, persoonlijke techniek, anders dan Titiaans rijpe stijl en de bredere Venetiaanse traditie. Jacopo streefde ernaar de Midden-Italiaanse stijl van Michelangelo na te volgen. Hij ontleende motieven aan de beeldhouwwerken van Jacopo Sansovino, aan schilderijen van bezoekende Toscanen als Francesco Salviati en Giorgio Vasari, en aan prenten en tekeningen die in Venetië circuleerden. Ook onderhield Jacopo Tintoretto contacten met op Rome gerichte opdrachtgevers, kunstenaars en critici rond Pietro Aretino, die de Midden-Italiaanse stijl propageerde. Aretino prees Tintoretto en heeft diens artistieke richting mogelijk beïnvloed. Tegen 1545 toonde Jacopo's werk een nieuwe poging om het zinnelijke spel van licht te vangen, wat erop wijst dat hij Titiaans techniek had bestudeerd. Ook Titiaan lijkt aandacht te hebben besteed aan Tintoretto's effecten en leende van hem toen hij plafondschilderingen ging maken.

Domenico Tintoretto, zoon van Jacopo Robusti (de oorspronkelijke Tintoretto), werkte vanaf het einde van de jaren 1570 tot Jacopo's dood in 1594 in het atelier van zijn vader. Domenico erfde het atelier en zette de stijl van zijn vader voort tot in de zeventiende eeuw. Het is moeilijk één ‘beroemdste werk’ van Domenico aan te wijzen, omdat hij vooral bekend is om zijn bijdragen aan grotere projecten, met name projecten die aanvankelijk door zijn vader werden geleid. Hij assisteerde Jacopo bij opdrachten voor het Dogenpaleis in Venetië na de branden van 1574 en 1577. Domenico leverde een belangrijke bijdrage aan het immense Paradijs in de Sala del Maggior Consiglio, ontworpen door Jacopo. Ridolfi en andere bronnen schrijven drie taferelen op de zijmuren van het paleis aan Domenico toe: The Legendary Battle of Salvore, The Surrender of Zara en The Second Conquest of Constantinople. Domenico maakte voor het paleis ook nog twee historische schilderijen, in 1595 en 1597. Hij vervaardigde tal van werken voor Venetiaanse kerken en broederschappen en stond bekend om zijn vaardigheid in de portretkunst.

Domenico Tintoretto (1560-1635) behoorde tot het maniërisme, een stijl die in de late renaissance ontstond. Zijn vader Jacopo Robusti (1518-1594), ook bekend als Tintoretto, was een vooraanstaand Venetiaans schilder; zijn composities en dramatisch perspectief gelden als kenmerken van het Venetiaanse maniërisme. Een bekend werk van Jacopo is *De heilige Marcus bevrijdt een slaaf* (1548). Na branden in het Dogepaleis in Venetië in 1574 en 1577 kregen Tintoretto en Veronese opdracht het interieur te vernieuwen. Jacopo schilderde *Paradijs* voor de grote zaal. Domenico assisteerde zijn vader samen met zijn broer Marco en zus Marietta en leidde een groot atelier vanwege de toegenomen opdrachten van de overheid en plaatselijke kerken. Domenico zette de stijl van zijn vader voort en werd er sterker door beïnvloed. Leandro Bassano maakte eveneens donkere portretten die op Tintoretto's stijl waren gebaseerd.