Waar Domenico Ghirlandaio te zien is

Domenico Ghirlandaio (1449^[2]-1494^[2]) was een Florentijnse meester-schilder die actief was in de tijd van Lorenzo de Medici. Aanvankelijk werd hij opgeleid tot goudsmid in de werkplaats van zijn vader. Later ging Ghirlandaio in de leer bij Alesso Baldovinetti, een schilder en mozaïekmaker met een atelier buiten de Faenzapoort. Tot zijn vroegste werken behoren schilderijen voor de Vespucci-familiekapel in de kerk van Ognissanti in Florence. Giorgio Vasari noemt een ‘Dead Christ’ en een ‘Madonna della Misericordia’ en merkt op dat Ghirlandaio in dat laatste werk een portret van Amerigo Vespucci opnam. Naar schatting was deze opdracht in 1472 voltooid. In 1475 versierden Ghirlandaio en zijn broer de Vaticaanse bibliotheek tijdens de renovatie die paus Sixtus IV had ingezet; hij was in 1471 gekozen. Ghirlandaio schilderde de Capella Maggiore in Santa Maria Novella opnieuw en verving daarmee het beschadigde werk van Andrea Orgagna. Vasari prees de kleuren, de vaardige uitvoering en het beperkte gebruik van retouches. Ghirlandaio schilderde ook een kapel voor Giovanni Tornabuoni in diens villa, Casa Macherelli, bij Florence. Daarnaast maakte hij voor het klooster van II Palco fuori di Prato een ‘Madonna Enthroned’. Deze was in opdracht gegeven op 20 August 1490 en daarvoor ontving hij vijfendertig gouden florijnen.

Domenico Ghirlandaio (1449^[2]-1494^[2]) was een Florentijnse schilder uit de vroege renaissance. Hij leidde een groot atelier en zijn schilderijen zijn belangrijke documenten van het leven in Florence uit die tijd. Hij staat bekend om zijn fresco's, vooral die in de Sassetti-kapel van Santa Trinita en de Tornabuonikapel van Santa Maria Novella, beide in Florence. Deze werken tonen respectievelijk scènes uit het leven van Franciscus van Assisi en Maria. Ze bevatten ook portretten van Florentijnse tijdgenoten. Zo toont Bevestiging van de regel een bijeenkomst van de familie De' Medici en hun verwanten. Deze portretten bieden inzicht in het uiterlijk en de mode van de Florentijnse elite. Zijn aandacht voor detail en realistische weergave van mensen en omgevingen maken zijn schilderijen tot waardevolle historische documenten. Zijn invloed is zichtbaar in het werk van zijn leerlingen, vooral Michelangelo. Hoewel zijn roem soms overschaduwd wordt door die van tijdgenoten en leerlingen, bieden zijn werken een blik op de sociale en culturele context van het renaissance-Florence.

Domenico Ghirlandaio, een Florentijnse schilder uit de vroege renaissance, gebruikte verschillende technieken en materialen die in zijn tijd gangbaar waren. Hij staat vooral bekend om fresco's: grootschalige schilderingen op pleisterwerk, vaak gebruikt om kerkinterieurs te decoreren. Bij de frescotechniek bracht hij pigment aan op nat pleisterwerk (intonaco), zodat de kleuren zich tijdens het drogen chemisch bonden. Daardoor werd het schilderij een geheel met de muur. Hij gebruikte ook de a secco-methode, waarbij verf op droog pleisterwerk werd aangebracht; dit maakte fijnere details mogelijk, maar was minder duurzaam. Voor paneelschilderijen gebruikte Ghirlandaio doorgaans tempera, een snel drogend medium van eidooier, pigment en water. Dit gaf een matte afwerking en maakte nauwkeurig penseelwerk mogelijk. Hij bereidde zijn panelen voor met gesso, een witte grondlaag die een glad oppervlak bood. Soms gebruikte hij olieverfglacis om temperaschilderijen meer diepte en lichtkracht te geven. Tekeningen vormden een essentieel onderdeel van zijn werkwijze. Met houtskool en krijt maakte hij voorbereidende schetsen en werkte composities en figuren uit voordat hij ze op het uiteindelijke schilderoppervlak aanbracht.

Het werk van Domenico Ghirlandaio had invloed op latere kunstenaars, al was die invloed niet altijd positief. Domenico di Bartolomeo, die in Perugia actief was, ontleende motieven aan Andrea del Sarto. Domenico's Madonna- en Kindfiguren tonen dat hij del Sarto's Madonna of the Harpies (geschilderd in 1517) en de Porta Pinti Madonna kende, een fresco uit 1520 dat nu verloren is. Domenico besteedde veel aandacht aan Maria's houding in del Sarto's fresco. Een ontwerp van del Sarto voor een Aanbidding der Koningen komt in verschillende latere werken van Domenico terug. Daartoe behoort een groot altaarstuk uit 1537 to 1544, met de Heilige Familie en de heiligen Franciscus en Antonius van Padua, afkomstig uit de kerk van San Francesco al Prato in Perugia; daarvoor ontleende hij de Madonna met Kind. Del Sarto's compositie is bewaard gebleven in een tekening in het Louvre en in een modello in de Uffizi, die John Shearman dateerde op omstreeks 1521 to 1522. Domenico gebruikte het modello voor zijn latere Aanbidding der Koningen, voltooid in 1545.

Domenico Ghirlandaio (1449^[2]-1494^[2]) was een Florentijnse schilder, bekend om zijn verhalende fresco's en omdat hij Michelangelo de frescotechniek bijbracht. Hij volgde eerst een artistieke opleiding bij Alessio Baldovinetti (1425-99), waar hij schilderkunst en mozaïek bestudeerde. Waarschijnlijk studeerde hij ook enige tijd bij Andrea del Verrocchio (1435-88), schilder en beeldhouwer. Vergeleken met sommige tijdgenoten was Ghirlandaios stijl enigszins behoudend. Hij gaf de voorkeur aan fresco en tempera boven olieverf. Zijn werk toont invloed van Masaccio en Vlaamse schilders. In 1481 kreeg Ghirlandaio opdracht fresco's te maken voor de bibliotheek van paus Sixtus IV in Rome en voor een deel van de Sixtijnse Kapel. Samen met zijn jongere broers leidde hij een succesvol atelier in Florence. Zijn fresco's waren populair, mede doordat er vaak portretten van opdrachtgevers in voorkwamen.

Domenico Ghirlandaio (1449^[2]-1494^[2]) was een Florentijnse schilder uit de vroege renaissance. Hij staat bekend om zijn verhalende fresco's en omdat hij Michelangelo de frescotechniek leerde. Zijn bijnaam kwam van zijn vader, een goudsmid die halssieraden in de vorm van kransen maakte die populair waren bij Florentijnse vrouwen. Zijn schilderijen belichamen de prestaties van de Florentijnse kunst uit de 15e eeuw, waaronder een heldere ruimtelijke weergave, sculpturale figuren en logische verhoudingen tussen figuren en voorwerpen. Ghirlandaio verfijnde bestaande technieken in plaats van nieuwe te ontwikkelen. Hij gaf de voorkeur aan fresco en tempera en gebruikte zelden olieverf. Hij werd beïnvloed door Masaccio en Vlaamse schilders. Zijn atelier was een van de succesvolste in Florence. Zijn fresco's bevatten vaak portretten van opdrachtgevers. Zo zijn leden van de familie Tornabuoni opgenomen in zijn frescocyclus in Santa Maria Novella.

Domenico Ghirlandaio (1449^[2]-1494^[2]) was een Florentijnse schilder uit de vroege renaissance. Hij leidde een groot en productief atelier; zijn broers Davide en Benedetto en zijn zoon Ridolfo werkten met hem samen. Michelangelo was een jaar lang leerling bij Ghirlandaio, maar nam diens stijl niet over. Ghirlandaio staat bekend om zijn fresco’s, vooral verhalende cycli over heiligenlevens en Bijbelse taferelen. Zijn werk kenmerkt zich door heldere, goed geordende composities en realistische details. In religieuze scènes nam hij vaak portretten van Florentijnse tijdgenoten op; daardoor bieden die werken waardevol inzicht in de samenleving en cultuur van Florence aan het einde van de 15e eeuw. Belangrijke opdrachten waren de frescocycli in de Sassetti-kapel van Santa Trinita (1480-1485^[2]) en de Tornabuonikapel in Santa Maria Novella (1485-1490). De Sassetti-kapel toont scènes uit het leven van Franciscus van Assisi; de Tornabuonikapel verbeeldt het leven van Maria en Johannes de Doper. Ghirlandaio maakte ook paneelschilderijen, altaarstukken en portretten, waarin hij zijn vaardigheid met olieverf en tempera toonde. Zijn kunst vormt een hoogtepunt van de Florentijnse schilderkunst vóór de hoogrenaissance.

Domenico Ghirlandaio was een succesvol Florentijns schilder. Hij staat bekend om zijn levensechte scènes, zoals de Visitatie, waarin Maria haar nicht Elisabet bezoekt.