Waar Fairfield Porter te zien is

Schilderijen en prenten van Fairfield Porter bevinden zich in veel vooraanstaande Amerikaanse collecties. Daartoe behoren het Whitney Museum of American Art, het Metropolitan Museum of Art en het Museum of Modern Art (MoMA), alle in New York. Andere locaties zijn het Philadelphia Museum of Art, de National Collection of Fine Arts van het Smithsonian Institution in Washington, D.C., en het University of Iowa Museum of Art in Iowa City. Verder bevinden werken zich in de Albright-Knox Art Gallery in Buffalo, New York; The Cleveland Museum of Art; het Robert Hull Fleming Museum van de University of Vermont in Burlington; de Grey Art Gallery and Art Study Centre van New York University; het Solomon R. Guggenheim Museum in New York; The Museum Section: Guild Hall of East Hampton, New York; de Phillips Collection in Washington, D.C.; de University of Nebraska Art Galleries in Lincoln; het University Art Museum van de University of New Mexico in Albuquerque; The University of Texas at Austin; en het Walker Art Center in Minneapolis.

Fairfield Porter (1907^[1]–1975^[1]) was een Amerikaanse schilder en kunstcriticus die met het realisme wordt geassocieerd. Hij staat bekend om zijn figuratieve schilderijen van huiselijke interieurs, portretten en natuurtaferelen, vooral rond het zomerhuis van zijn familie op Great Spruce Head Island in Maine en zijn huis in Southampton, New York. Zijn prenten worden minder vaak besproken dan zijn schilderijen, maar vormen een belangrijk onderdeel van zijn artistieke productie. Porter gebruikte technieken als lithografie en zeefdruk om oplagen van zijn afbeeldingen te maken. Die prenten sluiten vaak aan bij de thema's en onderwerpen van zijn schilderijen, zoals intieme huiselijke omgevingen en kustgezichten. Als criticus schreef Porter essays over verschillende kunstenaars, onder wie John Graham, Joseph Cornell en E. E. Cummings. Zijn teksten geven inzicht in zijn artistieke waarden en waardering voor figuratieve kunst. Hij maakte ook een zelfportret.

Fairfield Porter was een Amerikaanse schilder en kunstcriticus, bekend om zijn figuratieve werk in de periode waarin het abstract expressionisme overheerste. Hij schilderde interieurs, tuinen en het gezinsleven in zijn huizen in Maine en Long Island. Ook schreef hij kunstkritieken voor Art News en The Nation.

Fairfield Porter werkte voornamelijk met olieverf op doek. Bij het voorbereiden van een doek brengen kunstenaars vaak twee lagen gesso aan, een acrylprimer, die ze in tegengestelde richtingen uitstrijken. Papier met canvasstructuur kan worden gebruikt om goedkoper te experimenteren. Kunstenaars gebruiken mediums en verdunners om de consistentie van olieverf aan te passen. Verdunners zoals terpentijn of terpentine vervangen het oplosmiddel snel en veranderen de chemische samenstelling van de verf niet. Mediums zoals lijnolie of damarvernis veranderen die samenstelling wel. Een veelgebruikt medium is een mengsel van lijnolie, damarvernis en terpentijn of terpentine. Geurloze terpentine geldt als een veiliger alternatief voor terpentijn, omdat die de blootstelling aan oplosmiddeldampen vermindert. Een laatste vernislaag beschermt het schilderij tegen stof en rook. Ook maakt die de kleuren gelijkmatig en laat ze verzadigder lijken.

Het werk van Fairfield Porter sprak verschillende kunstenaars aan. Hans Hofmann voelde een vriendschappelijke wedijver met Porters kunst, rond de tijd dat Hofmann zijn schilderijen met terpentijnachtige verf maakte. Volgens een bron was Hofmanns houding: 'Ik zal je krijgen, jongen. Ik zal je laten zien hoe het echt moet.' De New Yorkse kunstwereld stond destijds open; Hofmann en David Smith stonden dicht bij Porter. Ze bezochten elkaars ateliers en daagden elkaar met hun werk uit. Andere kunstenaars die door Porter werden beïnvloed, waren jongere Amerikaanse schilders en beeldhouwers die werkten met figuratie, religieuze beeldtaal, abstractie en verbeeldingen van de natuur. De groeiende trots op Amerika in de jaren 1980 moedigde schilders en beeldhouwers aan het nationale artistieke erfgoed opnieuw te bekijken.

Fairfield Porter hield zich bezig met een breed scala aan kunstenaars en stromingen. Hij bestudeerde het analytisch kubisme nauwgezet, vooral het werk van Braque en Picasso. Ook onderzocht hij het vroege werk van Kandinsky, Miró, Matisse en Mondriaan en analyseerde hij de structuur van hun schilderijen. Hij bestudeerde Matisse' Blue Window (1913^[1]), Miró's Person Throwing a Stone at a Bird (1926), Cézannes Card Players (1890–92) en Mondriaans schilderijen met rasters. Verder liet hij zich inspireren door Léger, renaissancekunstenaars, kunstenaars uit het quattrocento, oude meesters, Amerikaanse meesters en Afrikaanse kunst. Zijn artistieke belangstelling strekte zich uit tot tijdgenoten als Hans Hofmann en David Smith, met wie hij nauwe banden onderhield. Hofmann en Porter hadden een vriendschappelijke rivaliteit en daagden elkaar uit. Porter bewonderde ook Manet en maakte For E. M. (1981) als reactie op Manets Fish (Still Life) (1864).

Fairfield Porter maakte schilderijen, prenten en aquarellen, vooral van huiselijke taferelen, interieurs, portretten en stillevens. Het is moeilijk één ‘bekendste’ werk aan te wijzen, maar sommige stukken komen geregeld ter sprake. Daaronder zijn portretten van zijn familie en collega-kunstenaars, zoals *Anne and Elizabeth* (1954^[1]) en *The Poet John Ashbery* (1960). Ook zijn interieurs, zoals *Interior with a Dress Pattern* (1953), krijgen aandacht. Porters werk kenmerkt zich door een intieme, informele stijl en alledaagse onderwerpen. Hij combineerde figuratieve schilderkunst met belangstelling voor licht en kleur, onder invloed van het Franse impressionisme. Hij geldt als een belangrijke figuur in de Amerikaanse kunst van de 20e eeuw en staat bekend om zijn eigen benadering van realisme.

Fairfield Porter (1907^[1]–1975^[1]) wordt vaak geassocieerd met figuratieve schilderkunst, en dan vooral met een moderne vorm van realisme. Daardoor stond hij enigszins op gespannen voet met de dominante kunststromingen van zijn tijd. Na de Tweede Wereldoorlog verschoof de kunstwereld van New York richting het abstract expressionisme. Die beweging gaf de voorkeur aan grote abstracte werken met krachtige penseelstreken, subjectieve thema's en nadruk op menselijke impulsen. Porter koos een andere weg en richtte zich op herkenbare beelden en scènes uit het dagelijks leven. Sommige kunsthistorici plaatsen Porter in de kring rond de Bay Area Figuratives, een groep kunstenaars die in de jaren 1950^[1] in Noord-Californië werkte. Zij reageerden op de 'hooggestemde ambities' van het abstract expressionisme en zochten naar toegankelijker, bescheidener kunst. Ze verbeeldden vaak stillevens en scènes uit hun directe omgeving. Porter was geografisch niet met deze groep verbonden, maar zijn artistieke doelen kwamen ermee overeen.