Waar Edwin Dickinson te zien is

Hoewel er geen volledige lijst beschikbaar is van locaties met werk van Edwin Dickinson, bezitten verschillende musea Amerikaanse kunst waarin mogelijk werken van hem zijn opgenomen. In de Verenigde Staten gaat het onder meer om het Metropolitan Museum of Art, het Museum of Modern Art en het Whitney Museum of American^[1] Art, alle in New York. Andere mogelijke locaties zijn het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Minneapolis Institute of Arts, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond, de Yale University Art Gallery in New Haven (Connecticut), het Art Institute of Chicago, het Cleveland Museum of Art en het Philadelphia Museum of Art. Buiten de VS kan het Royal Ontario Museum in Toronto voorbeelden bezitten.

Let bij de aankoop van een prent van Edwin Dickinson op enkele gebruiken van de kunstmarkt. De Professional Art Dealers Association of Canada omschrijft een originele prent als een beeld dat als prent is bedacht, uitsluitend als prent is uitgevoerd en doorgaans deel uitmaakt van een genummerde en gesigneerde oplage. Elke prent in de oplage is een origineel, gemaakt met een plaat, steen, zeef of blok dat voor dat doel is vervaardigd. De kunstenaar bepaalt het aantal prenten in de oplage. De prenten worden opeenvolgend genummerd (bijvoorbeeld 12/25 betekent prent nummer 12 uit een oplage van 25). Deze nummering werd pas vrij recent gebruikelijk; oudere prenten waren vaak niet gesigneerd of genummerd. Een reproductie is daarentegen een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt, zoals een schilderij of aquarel, en met fotomechanische middelen wordt vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent door haar te nummeren of te signeren. Houd bij de beoordeling van een prent rekening met de gebruikte technieken. Ook de bedoeling van het werk is belangrijk: is het bedoeld als originele prent of als reproductie van iets anders? Deze factoren helpen de prent te beoordelen.

Edwin Dickinson (1891^[1]-1978^[1]) is belangrijk vanwege zijn unieke schilderbenadering, met name zijn ‘premier coup’-methode en zijn beklemmende ‘fantasia’-composities. Zijn nadruk op persoonlijke visie en subjectieve ervaring blijft invloed uitoefenen op de hedendaagse kunst. Zijn ‘premier coup’-schilderijen, die in één sessie werden voltooid, leggen vluchtige momenten en indrukken vast en beïnvloedden kunstenaars die geïnteresseerd zijn in directheid en proces. Ze sluiten aan bij hedendaagse verkenningen van tijd en waarneming. Dickinsons ‘fantasia’-schilderijen, zoals Ruins at Daphne (1943^[1]-1953^[1], 1960) en An Anniversary (1920-1921), verbeelden droomachtige, symbolische scènes die uiteenlopende interpretaties toelaten. Deze openheid sluit aan bij postmoderne benaderingen die ambiguïteit en betrokkenheid van de kijker waarderen. Zijn voorkeur voor persoonlijke symboliek boven objectieve weergave verbindt hem met kunstenaars die identiteit, herinnering en het onderbewuste onderzoeken. Hoewel hij tijdens zijn leven niet altijd brede erkenning kreeg, maakt zijn trouw aan een eigen artistieke visie hem belangrijk voor kunstenaars die alternatieven zoeken voor dominante stromingen. Zijn werk moedigt aandacht aan voor individuele expressie en de kracht van subjectieve ervaring in de kunst.

De schildertechniek van Edwin Dickinson berustte op zorgvuldige voorbereiding en een kenmerkende omgang met materialen. Hij bracht twee lagen met terpentine verdunde Flake White aan als grondering en schuurde het oppervlak wanneer het droog was. Dickinson mengde gewone olieverf voor kunstenaars met een medium van was en terpentine. Hij hield dit medium warm op een warmhoudplaat en mengde het vlak voor het aanbrengen van kleur met een penseel door de verf. Vervolgens bracht hij het mengsel met een penseel aan en werkte het uit, zodat het goed gemengd was en het vlak gelijkmatig bedekte. Daarna bewerkte hij de verf met een grote schilderspatel en een klein schildersmes. Dickinson streefde naar samenhang tussen de oppervlakken binnen één schilderij. Hij hield rekening met variabelen: langdurige verwarming van het medium kon bijvoorbeeld verdamping veroorzaken en de verf kleverig maken. Vaak gebruikte hij overgebleven verf, waaraan was was toegevoegd, in latere kleurmengsels. Hoewel olie het belangrijkste bindmiddel bleef, wist hij nooit precies hoeveel was uiteindelijk aan de olieverf in het oppervlak was toegevoegd.

Edwin Dickinson putte inspiratie uit uiteenlopende artistieke en natuurlijke bronnen. Hij bewonderde kunstenaars als Lahey, Sloan, Matulka, Graham en Davis en waardeerde de uitwisseling van ideeën met tijdgenoten. Hij liet zich leiden door de natuur en observeerde de beweging van zwaluwen, de vorm van rotsen en de kleur van dieren. Ook vond Dickinson inspiratie in de structuur van voorwerpen en bracht hij die met elkaar in verband via associaties die niet door commercie waren beïnvloed. Hij was geïnteresseerd in de aard van toevalligheden en in de manier waarop die eenheid konden scheppen. Zijn omgeving, met geluiden en beelden zoals brandstofpompen op binnenvaartschepen en patronen in dakspanten, vormde eveneens een inspiratiebron. Deze uiteenlopende invloeden bepaalden zijn artistieke visie en aanpak.

Het is moeilijk één werk als het beroemdste van Edwin Dickinson aan te wijzen, omdat zijn bekendheid eerder berust op zijn onderscheidende stijl en schilderbenadering dan op één algemeen erkend kunstwerk. Hij is wellicht vooral bekend om zijn ‘premier coup’-schilderijen, een methode waarbij het werk in één zitting wordt voltooid. Deze schilderijen hebben vaak complexe composities en een droomachtig karakter. Ook zijn ‘fantasia’-schilderijen, zoals *An Anniversary*, zijn belangrijk. Deze allegorische werken op groot formaat kenmerken zich door raadselachtige symboliek en een ongebruikelijk perspectief. Dickinsons werk laat zich moeilijk categoriseren en combineert elementen van realisme, abstractie en surrealisme. Deze unieke aanpak heeft hem een toegewijde groep bewonderaars onder kunstliefhebbers en collega-kunstenaars opgeleverd.

Edwin Dickinson (1891^[1]-1978^[1]) laat zich niet gemakkelijk indelen. Gedurende zijn loopbaan verkende hij uiteenlopende benaderingen en hield hij zich niet aan één stroming. Vroege invloeden waren onder meer het impressionisme, zichtbaar in zijn behandeling van licht en kleur. Dickinson studeerde bij Charles Hawthorne, die directe observatie benadrukte. Sommige vroege werken hebben een tonalistische esthetiek. Later ontwikkelde Dickinson een eigen stijl. Hij werd bekend om zijn ‘premier coup’-schilderijen, die in één sessie werden voltooid. Deze werken bevatten vaak droomachtige beelden en dubbelzinnige ruimtes. Ook staat hij bekend om zijn grootschalige ‘fantasia’-composities, zoals *An Anniversary* (1920^[1]-1921^[1]) en *Composition with Still Life* (1933-37). Deze complexe, symbolische werken laten zich niet eenvoudig interpreteren. Sommige critici brengen Dickinson in verband met het Amerikaanse surrealisme vanwege zijn belangstelling voor het onderbewuste en onconventionele beeldtaal. Anderen zien hem als voorloper van latere stromingen zoals het magisch realisme. Uiteindelijk plaatst Dickinsons unieke visie hem buiten elke specifieke school. Hij blijft een eigenzinnige figuur in de Amerikaanse kunst van de 20e eeuw.

Edwin Dickinson staat bekend om zijn ‘Premier Coup’-schetsen, die in één sessie werden voltooid, en om zijn grootschalige composities. Zijn belangrijke werken, zoals The Fossil Hunters en Ruin at Daphne, laten zich moeilijk eenduidig beschrijven.