Waar Balthus te zien is

Schilderijen en tekeningen van Balthus bevinden zich in talrijke collecties over de hele wereld. In Parijs is zijn werk te zien in het Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, het Musée d’Orsay, het Musée du Louvre en het Musée des Arts Décoratifs. Andere Franse musea met werk van Balthus zijn het Musée des Beaux-Arts in Nancy, het Musée de l’Ecole de Nancy en het Musée d’Art et d’Industrie in Roubaix. Buiten Frankrijk behoren het Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique in Brussel, het Kunsthistorisches Museum in Wenen, de Art Gallery of Ontario in Toronto, het Museo Nacional del Prado in Madrid, het Hermitage Museum in Sint-Petersburg en de Scottish National Gallery of Modern Art in Edinburgh tot de musea met werk van Balthus.

Balthasar Klossowski de Rola (1908^[1]–2001^[1]), bekend als Balthus, was een Franse schilder van Poolse afkomst. Rainer Maria Rilke herkende al vroeg zijn talent; in 1921^[1] publiceerde Rilke een verzameling panelen van de jongen. Later, in de jaren 1930, raakte Balthus bekend met surrealisten als Giacometti en Artaud. Zijn kennis van de kunstgeschiedenis blijkt uit schilderijen met verwijzingen van Giotto tot Caravaggio. Hij schilderde stillevens, portretten en straatscènes. Zijn afbeeldingen van jonge meisjes vallen bijzonder op en zijn vaak in een verontrustende sfeer geplaatst. Een voorbeeld is *Meisje en kat* (1937), met een adolescente meisje en een kat. Het beeld heeft erotische ondertonen en vangt het verontrustende karakter van de adolescentie. In zijn schilderijen is vaak sprake van erotische spanning. Hij zag het opwekken van verlangen en latente gewelddadigheid als een metamorfose van Eros, vergelijkbaar met Caravaggio. In 1961 benoemde André Malraux hem tot directeur van de Villa Medici, de Franse academie in Rome. Sinds 1981 was hij erelid van de Royal Academy in Londen.

De techniek van Balthus bestond uit een trage, zorgvuldige uitvoering en weerspiegelde zijn studie van oudere meesters als Piero della Francesca en Nicolas Poussin. De intellectuele bedoeling van zijn werk is even belangrijk als de materialen die hij gebruikte. Techniek omvat hier meer dan alleen de uitvoering; het gaat ook om handmatige en mechanische processen waarmee grondstoffen volgens artistieke bedoelingen worden gevormd. Balthus’ aanpak kan worden gezien als een verkenning van wat schilderkunst op unieke wijze te bieden heeft, vooral in een tijd waarin andere media traditionele kunstrollen hadden overgenomen. Schilders beginnen vaak met ideeën en gevoelens en wenden zich daarna tot de praktische kanten van het vak om die uit te drukken. Voor sommige kunstenaars uit de twintigste eeuw werd de duurzaamheid van materialen minder belangrijk, terwijl mechanische bewerkingen aan betekenis wonnen.

Balthus, geboren als Balthasar Klossowski de Rola, kwam uit een Poolse familie die halverwege de 19e eeuw naar Parijs verhuisde. Rainer Maria Rilke herkende en stimuleerde zijn talent al vroeg en publiceerde in 1921^[1] een verzameling panelen van de jongen. Later raakte Balthus bekend met surrealisten als Giacometti en Artaud. Zijn werk toont kennis van de kunstgeschiedenis en verwijst naar kunstenaars van Giotto tot Caravaggio. Hij verkende uiteenlopende onderwerpen, waaronder stillevens, portretten en Parijse straatscènes. Hij is misschien het bekendst om zijn afbeeldingen van jonge meisjes op de drempel van de volwassenheid. Leland Bell was een kunstenaar die door Balthus werd beïnvloed. Bell bewonderde oude meesters als Titiaan, Louis Le Nain en vooral Giotto. Ook Balthus’ “vloeiende ambiguïteiten” spraken hem aan. Balthus’ schilderijen van spelende of lezende kinderen, die verveling en de menselijke conditie suggereren, vinden weerklank in Bells werk. Bell wilde licht, tekenen, kleur, verhaal, psychologie en de menselijke conditie in zijn kunst samenbrengen.

Balthasar Klossowski de Rola (Balthus) was een onafhankelijke kunstenaar, maar in zijn werk zijn verschillende invloeden herkenbaar. Hij bewonderde schilders uit het verleden, vooral uit de vroege renaissance. Masaccio, Piero della Francesca en Poussin waren belangrijk voor hem; als jonge man kopieerde hij hun schilderijen. Hun gevoel voor vorm en compositie sprak Balthus aan. Later in zijn leven sprak hij zijn bewondering uit voor Courbet. Sommigen hebben in zijn behandeling van bepaalde onderwerpen een verband gezien met de Duitse romantiek, met name met het werk van Caspar David Friedrich. Ook literaire figuren beïnvloedden hem. Als tiener maakte hij illustraties voor *Wuthering Heights* van Emily Brontë. De schrijver Rainer Maria Rilke was bevriend met de jonge kunstenaar en trad op als mentor. Balthus onderhield ook vriendschappen met schrijvers als Albert Camus en Antonin Artaud. Deze relaties vormden zijn intellectuele en artistieke blik.

Balthasar Klossowski de Rola (Balthus) is vooral bekend om zijn schilderijen van adolescente meisjes. Zij zijn vaak afgebeeld in ambigue, droomachtige toestanden. De werken kunnen verontrustend zijn en zijn vaak onderwerp van controverse geweest. Een van zijn bekendste schilderijen is De gitaarles, voltooid in 1934^[1]. Het toont een jong meisje dat over de schoot van een vrouw ligt; de handen van de vrouw zijn zo geplaatst alsof zij het meisje als een gitaar bespeelt. De erotische ondertonen van het werk veroorzaakten direct verontwaardiging toen het voor het eerst werd tentoongesteld. Sommige critici zien het als een verontrustende verkenning van onschuld en verderf, anderen als louter uitbuiting. Een ander bekend schilderij is Thérèse die droomt uit 1938. Het toont een slapend meisje in een enigszins onnatuurlijke houding, met één hand boven het hoofd. Het schilderij wordt bewonderd om zijn technische vaardigheid, maar ook bekritiseerd om zijn voyeuristische karakter. Balthus’ verkenning van de adolescentie en zijn kenmerkende stijl hebben zijn plaats in de kunstgeschiedenis van de 20e eeuw verzekerd, ook terwijl zijn onderwerp discussie blijft oproepen.

De kunst van Balthus laat zich niet gemakkelijk in één stroming onderbrengen. Zijn loopbaan begon na de bloeiperiode van stromingen als het surrealisme en de nieuwe zakelijkheid, maar aspecten van zijn werk houden met beide verband. Het surrealisme wilde de droomwereld en het onbewuste in de kunst uitdrukken. Sommige surrealisten zochten in naturalistische schilderijen naar “concrete irrationaliteit” en beeldden droomachtige scènes af. De schilderijen van Balthus hebben vaak een droomachtig karakter en zijn onderwerpen kunnen verontrustend zijn. De nieuwe zakelijkheid ontstond na de Eerste Wereldoorlog; kunstenaars richtten zich op het weergeven van de werkelijkheid. Balthus ging niet rechtstreeks in op de verschrikkingen van de oorlog, zoals sommige kunstenaars van de nieuwe zakelijkheid, maar zijn weergave van figuren en omgevingen heeft een zekere objectiviteit. Uiteindelijk bleef hij een onafhankelijke kunstenaar, die inspiratie putte uit verschillende bronnen, waaronder de renaissancekunst, en zijn eigen kenmerkende weg volgde.

Balthasar Klossowski de Rola (1908^[1]–2001^[1]), bekend als Balthus, was een Frans-Poolse moderne kunstenaar. Hij staat bekend om zijn figuratieve schilderijen, voornamelijk van jonge vrouwen. Zijn eerste solotentoonstelling vond in 1934^[1] in Parijs plaats. In de jaren 1950 begon Balthus erkenning te krijgen. Hij raakte bevriend met kunstenaars als Alberto Giacometti en Joan Miró. In 1961 benoemde André Malraux, de Franse minister van Cultuur, hem tot hoofd van de Franse Academie in Rome; hij bekleedde die functie tot 1977. Zijn schilderijen tonen vaak adolescente meisjes in ambigue, droomachtige toestanden. De erotische ondertonen kunnen ongemak oproepen. Critici hebben vaak de psychologische complexiteit en mogelijke interpretaties van zijn composities besproken. Bekende werken zijn De gitaarles (1934), Thérèse die droomt (1938) en De berg (1937). Balthus wilde in zijn kunst een gevoel van tijdloosheid vangen en liet zich vaak inspireren door klassieke kunst en literatuur. Hij combineerde realisme met een persoonlijke, soms verontrustende visie.