Waar Alighiero Boetti te zien is

Kunstwerken van Alighiero Boetti zijn op tal van locaties tentoongesteld. Een aantal tekeningen uit 1970^[1] tot 1979 bevindt zich in particuliere collecties in Turijn. Ander werk is in bezit van de Stein Gladstone Gallery in New York. Painting Is Long and Fast (1980) is in bruikleen van Galleria Salvatore Ala in Milaan en New York. Werk van Boetti was opgenomen in verschillende groepstentoonstellingen, waaronder die in Padiglione d’Arte Contemporanea, Milaan (1986–1987^[1]); Anthony d’Offay Gallery, Londen (1987); Barbara Gladstone Gallery, New York (1987); en Galleria Eva Menzio, Turijn (1987). Zijn kunst maakte ook deel uit van de tentoonstelling L’époque, la mode, la morale, la passion: Aspects de l’art d’aujourd’hui 1977–1987 in Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Parijs (1987). Boetti was verbonden met Arte Povera^[1], maar nam in 1972 afstand van de groep en behield wel de geest ervan. Hij stierf in 1994^[1] in Rome.

Alighiero Boetti, geboren in 1940^[1] in Turijn, werkte met verschillende media, waaronder prentkunst. Hij wordt in verband gebracht met Arte Povera^[1], hoewel hij er in 1972^[1] afstand van nam. Zijn prenten weerspiegelen vaak zijn belangstelling voor systemen van classificatie, orde en wanorde. In 1973 voegde Boetti een ‘e’ (Italiaans voor ‘en’) toe tussen zijn voor- en achternaam. Dit symboliseerde een tegenstelling: de ruimte tussen individuele identiteit en formele maatschappelijke identificatie. Zijn zelfportret Twins uit 1968 verbeeldt dit idee. Het toont twee figuren die hand in hand lopen. Ze lijken op elkaar, maar zijn geen spiegelbeelden; ze vertegenwoordigen twee gelijkwaardige, afzonderlijke eenheden. Boetti gebruikte in zijn prenten vaak alledaagse materialen, in lijn met de geest van Arte Povera. Zijn werk omvat onder meer houtskool, spuitverf en opgeplakt papier op transparant papier. Voorbeelden zijn de reeks Drawing (Disegno), gemaakt tussen 1970 en 1979.

De kunst van Alighiero Boetti blijft belangrijk omdat ze tegenstellingen onderzocht, zoals orde en wanorde, en individu en samenleving. Boetti werd in 1940^[1] in Turijn geboren en voegde in 1973^[1] de letter ‘e’ (Italiaans voor ‘en’) tussen zijn voor- en achternaam. Daarmee symboliseerde hij de spanning tussen de private en openbare kanten van het zelf. Aanvankelijk verbonden met Arte Povera^[1] gebruikte Boetti alledaagse materialen als karton en stof. Later maakte hij vaker samenwerkingswerken waarin hij classificatiesystemen onderzocht. Deze werken zochten patronen in willekeur en ondermijnden bestaande systemen vaak met intuïtieve methoden. Boetti schakelde plaatselijke ambachtslieden in landen als Afghanistan in om zijn werken te maken: wevers, borduurders en mozaïekmakers. Door tussenpersonen in te zetten en zo onvoorspelbare uitkomsten toe te laten, stelde hij zijn kunst open voor toeval. Deze aanpak stelde de rol van de kunstenaar en het creatieve proces zelf ter discussie. Ook zijn belangstelling voor oosterse filosofie en cultuur vormde zijn artistieke visie. Zijn samenwerkingsgerichte werkwijze en onderzoek naar systemen blijven hedendaagse kunstenaars aanspreken. Hij stierf in 1994^[1] in Rome.

Alighiero Boetti werkte tijdens zijn loopbaan met uiteenlopende media en technieken. Hij staat bekend om zijn systematische en conceptuele benadering van kunst. Zijn praktijk omvatte allerlei materialen, zoals pen op papier, vaak in rasterachtige composities. Hij onderzocht toeval en samenwerking; zo gaf hij Afghaanse ambachtslieden opdracht borduurwerken naar zijn ontwerpen te maken. Deze stukken bevatten vaak kaarten, wiskundige reeksen of kleurrijke woordcomposities. Boetti experimenteerde ook met postkunst en gebruikte ansichtkaarten en brieven als artistieke uitingsvorm. Zijn belangstelling voor systemen en orde bracht hem ertoe classificatie, taal en culturele codes te onderzoeken. Dit onderzoek breidde zich uit naar fotografie, beeldhouwkunst en installaties, vaak met gevonden voorwerpen en onconventionele materialen.

Alighiero Boetti had invloed op verschillende kunstenaars. Francesco Clemente ontmoette Boetti in 1972^[1] in Rome. Ze kregen een spirituele band door hun gedeelde belangstelling voor het Oosten. In 1974 reisde Clemente met Boetti naar Afghanistan. Voor beiden beïnvloedde deze vrijwillige ballingschap hun leven en werk. Clemente vormde sommige van zijn eigen contacten naar het voorbeeld van Boetti’s persoonlijke en professionele relaties. Boetti’s ideeënwereld was veel ruimer dan zijn wortels in Arte Povera^[1] deden vermoeden. Met zijn kunst opende hij de deur naar een grotere wereld. Hij was geïnteresseerd in talen en classificatiesystemen, zoals kaarten, getallen en alfabetten. Vervolgens probeerde hij die systemen met een intuïtieve aanpak te ondermijnen. Boetti gaf Clemente het idee dat de hand van de kunstenaar uit het maakproces kon verdwijnen, zodat er ruimte ontstond voor toeval. Boetti behield de geest van Arte Povera in zijn gebruik van alledaagse materialen als karton, stof en betonblokken. Zijn latere, vaak gezamenlijke werk kenmerkt zich door belangstelling voor classificatiesystemen en het zoeken naar orde in wanorde en patronen in willekeur.

Alighiero Boetti (1940^[1]–1994^[1]) maakte deel uit van Arte Povera^[1] (‘arme kunst’), maar nam in 1972^[1] afstand van de groep. Ook daarna behield hij de geest van Arte Povera in zijn gebruik van alledaagse materialen als karton en stof. Zijn latere, vaak gezamenlijke werk kenmerkt zich in grote lijnen door belangstelling voor classificatiesystemen en het zoeken naar orde in wanorde. In 1973 voegde Boetti een ‘e’ (Italiaans voor ‘en’) tussen zijn namen. Dit symboliseerde de tegenstelling tussen creativiteit, het individu en de samenleving, en tussen orde en chaos. Lucio Fontana, Piero Manzoni en Yves Klein beïnvloedden Luciano Fabro, die vanaf de oprichting in 1967 met Arte Povera werd geassocieerd. Fabro wilde de kijker bevrijden van vooropgezette ideeën over vorm en smaak. Zijn reductie van kunst tot een reeks fenomenologische ervaringen sloot aan bij Arte Povera. Zijn werk houdt ook verband met de bredere internationale ontwikkeling van het postminimalisme en met de ‘anti-form’-installaties van Eva Hesse en Robert Morris.

Alighiero Boetti werkte met verschillende media, waardoor het moeilijk is één ‘beroemdste werk’ aan te wijzen. Zijn reeks geborduurde wereldkaarten, getiteld *Mappa*, behoort echter tot zijn bekendste en belangrijkste werk. De reeks begon in 1971^[1] en werd samen met Afghaanse ambachtslieden gemaakt. Boetti bedacht het oorspronkelijke ontwerp: de wereldkaart met elk land in de kleuren en patronen van zijn vlag. Afghaanse vrouwen in Kabul en later Pakistaanse vluchtelingen in Peshawar maakten vervolgens het borduurwerk. Het project liep vele jaren door en paste zich aan politieke veranderingen aan, zoals de Sovjetinvasie van Afghanistan. In 1973 voegde Boetti een ‘e’ (Italiaans voor ‘en’) tussen zijn voor- en achternaam. Dit symboliseerde tegenstellingen tussen creativiteit en het individu, de samenleving, orde en chaos. Hij was verbonden met Arte Povera^[1] en gebruikte alledaagse materialen, maar richtte zich later op samenwerkingswerken en classificatiesystemen.

Alighiero Boetti wordt het sterkst met Arte Povera^[1] in verband gebracht. Deze artistieke stroming ontstond in de tweede helft van de jaren 1960^[1] in Italië. De curator Germano Celant gebruikte de term ‘Arte Povera’ voor het eerst in 1967 voor het werk van een aantal Italiaanse kunstenaars, onder wie Boetti, Luciano Fabro, Jannis Kounellis en anderen. Arte Povera, ‘arme kunst’, maakte gebruik van eenvoudige, alledaagse en vaak onconventionele materialen. Die konden ‘arm’ zijn omdat ze goedkoop waren, of omdat ze onbewerkt en ongeraffineerd waren. De kunstenaars wilden de waarden van de gecommercialiseerde kunstwereld ter discussie stellen en een directe band tussen kunst en leven creëren. Boetti’s praktijk reikte verder dan Arte Povera. Hij onderzocht taal-, classificatie- en ordeningssystemen en ondermijnde die vaak met toeval en samenwerking. Hij schakelde Afghaanse ambachtslieden in om zijn borduurwerken te maken en bracht zo een element van onvoorspelbaarheid in het productieproces. Zijn openheid voor verschillende benaderingen toont een artistieke visie die de grenzen van één stroming overstijgt.