Waar Georges de Feure te zien is

Werk van Georges de Feure is te zien in musea in Europa en Noord-Amerika. In Frankrijk bevinden zijn stukken zich in het Musée des Arts Décoratifs in Parijs en in de Musée des Beaux-Arts in zowel Nancy als Nantes. Andere Europese locaties zijn het Museu Calouste Gulbenkian in Lissabon, het Brangwyn Museum in Brugge en de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België in Brussel. In de Verenigde Staten hebben onder meer het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Minneapolis Institute of Arts en het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, collecties. Ook het Royal Ontario Museum in Toronto, Canada, bezit werken van De Feure.

Georges de Feure (geboren als Georges Joseph van Sluijters, 1868–1943) was een Nederlands-Franse kunstenaar die verbonden was met het symbolisme en later met de art nouveau. Hoewel hij in uiteenlopende media werkte, waaronder schilderkunst, meubels en keramiek, is hij vooral bekend om zijn grafische werk, met name kleurenlithografieën. Op De Feures prenten staan vaak elegante vrouwen in gestileerde omgevingen. Ze tonen de kenmerkende art-nouveaustijl met vloeiende lijnen en gedempte kleuren. Hij verkende thema’s als vrouwelijkheid, mysterie en de relatie tussen kunst en natuur. Aan het einde van de 19e eeuw wonnen originele prenten aan betekenis als artistiek medium. Kunstenaars begonnen hun prenten te signeren en nummeren om ze te onderscheiden van commerciële reproducties. Daardoor konden zij een groter publiek bereiken: prenten konden in grotere oplagen en tegen lagere kosten dan unieke werken worden gemaakt en verspreid. De Feures prenten maakten deel uit van deze ontwikkeling en brachten zijn esthetiek bij een breder publiek.

Georges de Feure (1868–1943) was een Franse kunstenaar die verbonden was met de art nouveau. Hij werkte in uiteenlopende media, waaronder schilderkunst, grafische vormgeving, keramiek en decoratieve objecten. In zijn ontwerpen komen vaak gestileerde vrouwelijke figuren, vloeiende lijnen en natuurlijke motieven voor, kenmerkend voor de art nouveau. Zijn werk verscheen in tijdschriften als *Revue Meusienne*. Later in zijn loopbaan ontwierp De Feure ook boekbanden. Die banden combineerden inventiviteit, intelligentie en beheersing van vormen, maar ook goede en slechte smaak, vindingrijkheid en sluwheid. De Feure verkende de mogelijkheden van het medium. Ondanks hun onderlinge verschillen zijn zijn banden direct als zijn werk herkenbaar. Zijn werk blijft beperkt tot een specifieke sector van de kunstwereld, maar het is onrechtvaardig dat zijn plaats in de hedendaagse kunst zo dubbelzinnig is.

Georges de Feure werkte in verschillende media, waaronder schilderkunst, prentkunst en ontwerp. Als schilder staat hij bekend om zijn gebruik van olieverf, soms gecombineerd met andere materialen voor uiteenlopende texturen. Hoewel er weinig specifieke informatie over zijn schildertechniek is, bestond de werkwijze in die tijd uit een reeks stappen. De compositie werd op een geprepareerd doek geschetst en de modellering aangegeven, vaak met een roodbruine ‘saus’. Plaatselijke kleur, licht en schaduw werden aangebracht en de schets werd uitgewerkt met een volledig toonbereik. In de laatste fase werd dit verder verfijnd. Beschikbare materialen waren doeken met een grondering, traditioneel gemaakt met eerst een lijmlaag en daarna een dubbele grondlaag: de eerste gekleurd met rauwe omber en roodbruin, de tweede met loodwit en koolzwart. Pigmenten werden met olie, zoals notenolie, gemengd; soms werd terpentijn gebruikt om de lagen sneller te laten drogen.

Georges de Feure (geboren als Georges Joseph Van Sluyters in Parijs in 1868) was een veelzijdig kunstenaar die verbonden was met de art nouveau en het symbolisme. Zijn werk omvatte schilderijen, aquarellen, grafisch ontwerp en toegepaste kunst. Zijn schilderijen en aquarellen, die vanaf 1894 werden tentoongesteld, tonen de invloed van het symbolisme, Charles Baudelaire en Aubrey Beardsley. Kunsthandelaar Siegfried Bing koos De Feure om werken te maken voor zijn paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1900. De Feure ontwierp schilderijen en glaspanelen voor de gevel van het gebouw en ook voor Limoges-porselein. Zijn elegante herinterpretatie van vrouwelijke gratie was kenmerkend voor zijn stijl. Zijn schilderijen, affiches en meubelontwerpen draaiden vaak om thema’s die met vrouwen verband houden. Zijn verbondenheid met het symbolisme en zijn werk in de decoratieve kunsten hebben mogelijk invloed gehad op kunstenaars als Alphonse Mucha. Ook zijn ontwerpen voor keramiste Edmond Lachenal tonen zijn brede invloed. De Feure stierf in 1943 en liet een veelzijdig oeuvre na.

De artistieke ontwikkeling van Georges de Feure vond plaats in een periode met uiteenlopende kunststromingen. In zijn werk is de invloed van verschillende stijlen en afzonderlijke kunstenaars te zien. Het symbolisme, met de nadruk op droombeelden en het verkennen van innerlijke emoties, had grote invloed. Symbolisten onderzochten vaak mythologie, het exotische en het mysterieuze; ook die elementen komen in De Feures werk voor. Zijn band met de symbolisten verbindt hem tevens met kunstenaars als Gustave Moreau. Moreau, een Franse schilder, gebruikte een kenmerkende schildermethode met een vloeiende stijl, symbolische elementen en juweelachtige details. Zijn werk verkende romantische verbeeldingen van mythen, geschiedenis, de Bijbel en het bizarre.

Georges de Feure (geboren als Georges Joseph Van Sluyters in Parijs in 1868) was een veelzijdig kunstenaar van de art-nouveaubeweging. Als zoon van een Nederlandse architect begon hij zijn loopbaan als acteur, kostuumontwerper en interieurontwerper. In 1890 trad De Feure toe tot het atelier van Jules Chéret, waar hij affiches en illustraties ontwierp voor tijdschriften als Figaro illustré en Courrier français. Hij exposeerde veelvuldig, onder meer op de Salon van de Société Nationale des Beaux-Arts, de Salon des Cent en de Salon de la Rose-Croix. Op een tentoonstelling van Galerie des Artistes Modernes in 1894 waren zijn schilderijen en aquarellen te zien, met invloeden van het symbolisme. In zijn werk gaf hij vaak een nieuwe invulling aan vrouwelijke gratie. Rond 1900 verlegde De Feure zijn aandacht naar de decoratieve kunsten. Siegfried Bing koos hem samen met Eugène Gaillard en Edouard Colonna om stukken voor zijn paviljoen op de Wereldtentoonstelling te ontwerpen. De Feure maakte ook schilderijen en glaspanelen voor de gevels van het gebouw. Later ontwierp hij meubels, keramiek en zelfs vliegtuigmodellen. Voor theaterproducties in Londen, waar hij vanaf 1913 woonde, ontwierp hij decors en kostuums. Hij ontwierp een paviljoen voor de Exposition des Arts Décoratifs in 1925 en een slaapkamer voor de Wereldtentoonstelling in 1937. De Feure stierf in 1943.

Georges de Feure (geboren als Georges Joseph Van Sluyters in Parijs in 1868) geldt als vertegenwoordiger van de art-nouveaubeweging. Hij was een veelzijdig kunstenaar en werkte als schilder, graficus, kostuum- en decorontwerper en interieurontwerper. Hij ontwierp meubels, keramiek en zelfs vliegtuigmodellen. De Feure stierf in 1943. Zijn band met de art nouveau blijkt niet alleen uit zijn onderwerpen, maar ook uit zijn veelzijdige werkwijze. Zijn schilderijen en aquarellen werden beïnvloed door het symbolisme en door Charles Baudelaire en Aubrey Beardsley. Kunsthandelaar en verzamelaar Siegfried Bing koos De Feure om werken te maken voor zijn paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1900. De Feure ontwierp ook schilderijen en glaspanelen voor de gevels van het gebouw. Zijn werk was te zien op tentoonstellingen zoals de Salon van de Société Nationale des Beaux-Arts en de Salon des Cent.