Waar Edward Jean Steichen te zien is

Foto’s van Edward Jean Steichen bevinden zich in verschillende vooraanstaande collecties. Het Museum of Modern Art in New York bezit werk van hem, waaronder de afdruk The Pond Moonlight. Het Metropolitan Museum of Art in dezelfde stad heeft verschillende werken van Julia Margaret Cameron, waarvan sommige via schenkingen en legaten zijn verworven. Ook de National Portrait Gallery in Londen bezit foto’s van Cameron. In de Verenigde Staten heeft de National Gallery of Art in Washington enkele voorbeelden. Daarnaast bewaart de Photographic History Collection van het National Museum of American^[1] History, onderdeel van het Smithsonian Institution, werk van Steichen. Ook het National Museum of Photography, Film & Television in het Verenigd Koninkrijk beheert een collectie. Voor onderzoekers beheert het Center for Creative Photography het auteursrecht op de foto’s van Peter Stackpole en bewaart het verwant materiaal.

Edward Jean Steichen (1879^[1]-1973^[1]) was een Amerikaanse fotograaf, schilder en conservator. Hij staat bekend om zijn mode- en portretfotografie uit het begin van de 20e eeuw. In zijn vroege prenten gebruikte hij vaak softfocus, passend bij de picturalistische esthetiek. Het picturalisme stelde artistiek effect boven scherpe details en maakte vaak gebruik van speciale lenzen of manipulatie in de donkere kamer. In 1902^[1] richtte hij samen met Alfred Stieglitz de Photo-Secession-groep op om fotografie als beeldende kunst te bevorderen. Omstreeks 1915 stapte Steichen over op een scherper gestelde, rechtstreekse fotografiestijl. Tijdens de Eerste Wereldoorlog leidde hij de fotografische afdeling van de American^[1] Expeditionary Forces. Zijn oorlogservaring beïnvloedde zijn breuk met het picturalisme. Na de oorlog werd Steichen hoofdfotograaf van *Vogue* en *Vanity Fair*. Hij maakte portretten van beroemdheden en fotomodellen en gaf zo vorm aan het beeld van de moderne vrouw. Zijn commerciële werk wordt gekenmerkt door glamour en verfijning. In 1947 werd Steichen directeur van de fotografieafdeling van het Museum of Modern Art in New York. Hij stelde de tentoonstelling ‘The Family of Man’ samen, een verzameling foto's die universele menselijke ervaringen moest verbeelden.

Edward Jean Steichen (1879^[1]-1973^[1]) was een centrale figuur in de ontwikkeling van fotografie als beeldende kunst. Zijn schilderachtige aanpak en experimenten met technieken hielpen de artistieke status van fotografie te vestigen. Samen met anderen richtte hij de Photo-Secession-beweging op. Zijn vroege werk had een poëtische, mystieke kwaliteit, vergelijkbaar met tonalististische schilderkunst. Zo gebruikte hij voor zijn portret *Rodin with His Sculptures Victor Hugo and The Thinker* uit 1902^[1] een gomdruk om een handgemaakt uiterlijk te bereiken. Daarmee liet hij zien welke esthetische keuzes een fotograaf maakt en hoe die de betekenis van een beeld beïnvloeden. Steichens beelden toonden vaak scènes in de schemering, zoals *The Pond Moonlight* (1904). Hij experimenteerde met technieken als het aanbrengen van vloeistoffen op lenzen. Er zijn slechts drie afdrukken van *The Pond Moonlight* bekend; door verschillen in druktechniek is elk exemplaar uniek. Naast zijn fotografie hielp Steichen moderne kunst in Amerika introduceren. In 1912 haalde hij Agnes en Eugene Meyer over een stilleven van Paul Cézanne te kopen. Dat was een belangrijke aanwinst: het was een van de eerste schilderijen van Cézanne in een Amerikaanse collectie.

Edward Steichen was een in Luxemburg geboren Amerikaanse fotograaf, galeriecurator en museumdirecteur. Hij begon als leerling-lithograaf, maar leerde zichzelf fotograferen en werd fotograaf van beeldende kunst. Later werkte hij voor Vogue en Vanity Fair en gaf hij tijdens de Tweede Wereldoorlog leiding aan de fotografie voor de Amerikaanse marine.

Edward Jean Steichen was schilder en fotograaf. Verschillende grafische technieken leveren uiteenlopende effecten op. Bij ets met zachte grond blijft de niet-uithardende was zacht en hecht zij zich aan alles wat erin wordt gedrukt. Als het voorwerp wordt verwijderd, komt het metaal bloot te liggen en ontstaat textuurvariatie. Aquatint maakt toonovergangen met hars in poedervorm, die door verhitting aan het metaal hecht. Het zuur etst vervolgens de delen weg die niet door de harskorrels zijn bedekt. Bij lavis- of suikerets wordt een wateroplosbare oplossing op een voorbereide plaat aangebracht. Daarna komt er was op; in water wordt de oplossing weggespoeld, zodat bepaalde delen bloot komen te liggen. Bij droge naald wordt een tekening rechtstreeks met een naald in een metalen plaat gekrast. Daarbij ontstaat een braam die de afgedrukte lijn zacht en onscherp maakt. Bij serigrafie of zeefdruk worden sjablonen op zijde gebruikt; bij lithografie tekent men met een vet potlood op kalksteen of metaal. De tekening wordt gefixeerd en de vette inkt hecht aan de vette delen.

Edward Jean Steichen maakte samen met Alfred Stieglitz en Gertrude Käsebier deel uit van de Photo-Secession-beweging. Zijn vroege werk had een schilderachtige stijl, met stemmige esthetiek die herinnerde aan op Whistler geïnspireerde tonalistische schilderijen. Steichen nam met Arthur Dove, Marsden Hartley, John Marin, Alfred Maurer en Max Weber deel aan een door Stieglitz georganiseerde tentoonstelling, ‘Younger American^[1] Painters’. Volgens een recensie van die tentoonstelling hadden deze kunstenaars Matisse links laten liggen om Cézanne te waarderen. Steichens foto’s, zoals *The Pond-Moonlight* (1904^[1]), tonen zijn belangstelling voor fotografie als beeldende kunst. Hij experimenteerde met technieken als vloeistoffen op lenzen en lichtgevoelige gom. Zijn werk hielp fotografie te vestigen als meer dan documentatie: als volwaardige kunstvorm.

Edward Jean Steichens artistieke ontwikkeling werd door verschillende invloeden gevormd. Zijn vroege werk, zoals *The Pond-Moonlight* (1904^[1]), toont zijn belangstelling voor schemerscènes en technieken als vloeistof op de cameralens. Steichen maakte deel uit van de beweging die fotografie als beeldende kunst wilde vestigen in plaats van louter als documentatiemiddel. Hij experimenteerde met lichtgevoelige gom en fotografische technieken. Er zijn slechts drie versies van *The Pond-Moonlight* bekend; door Steichens drukmethoden en toezicht is elke versie uniek. Ook literaire en artistieke figuren vormden zijn ideeën. Een uitspraak van Delacroix, “Jeune artiste, tu attends un sujet? Tout est sujet; le sujet c'est toi-meme,” (Jonge kunstenaar, wacht je op een onderwerp? Alles is een onderwerp; het onderwerp ben jijzelf) sprak hem aan. Het artikel *The Art of Edward J. Steichen* van Charles H. Caffin gaat verder in op deze invloeden. James G. Huneker noemt Steichen ook in *Promenades of an Impressionist*. Deze verwijzingen wijzen op de invloed van het impressionisme en op de nadruk op persoonlijke expressie in Steichens fotografie.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als het beroemdste van Edward Jean Steichen. Zijn loopbaan besloeg vele decennia en vakgebieden; hij was schilder en fotograaf, maar ook conservator. Steichen was een belangrijke figuur in de ontwikkeling van fotografie als kunstvorm. In het begin van de jaren 1900^[1] maakte hij deel uit van de Photo-Secession-beweging. In die periode experimenteerde hij met softfocus- en gemanipuleerde druktechnieken. Later werd Steichen een vooraanstaand mode- en portretfotograaf. Hij werkte voor *Vogue* en *Vanity Fair*. Daardoor bereikte zijn commerciële werk een groot publiek. Halverwege de 20e eeuw stelde Steichen in het Museum of Modern Art in New York de tentoonstelling ‘The Family of Man’ samen. Miljoenen bezoekers zagen de tentoonstelling, die over de hele wereld reisde. Ze bood via fotografie een universeel beeld van de mensheid.