Waar Duccio te zien is

Duccio di Buoninsegna (actief 1278–1318^[1]) was een Italiaanse schilder uit Siena en een van de invloedrijkste kunstenaars van zijn tijd. Bezoek de Galleria degli Uffizi in Florence, waar *The Rucellai Madonna* hangt. Andere schilderijen in Florence zijn *Saint Francis* en *Saint Catherine* in de Galleria dell'Accademia, evenals *Annunciation* op dezelfde locatie; *Madonna of Humility* in het Museo Nazionale del Bargello; en *Coronation of the Virgin* in het Museo dell'Ospedale degli Innocenti. Buiten Florence is werk van Duccio te zien in de Pinacoteca Nazionale di Siena, waar *The Descent from the Cross* hangt. Twee panelen uit Duccio's *Maestà* bevinden zich in de National Gallery of Art in Washington, D.C. Het Museum of Fine Arts in Houston bezit *Madonna and Child*. Andere locaties zijn het Keresztény Múzeum in Esztergom; Christ Church Gallery in Oxford; het Musée du Petit Palais in Avignon; het Carnegie Institute in Pittsburgh; de Pinacoteca Vaticana in Rome; het Seattle Art Museum; de Art Gallery of Canada in Toronto; het Muzeum Narodowe in Warschau; en in Den Haag, de Dienst voor 's Rijks Verspreide Kunstvoorwerpen.

Duccio di Buoninsegna (ca. 1255^[1]-1318^[1]) was een Italiaanse schilder uit Siena. Hij staat bekend om devotionele paneelschilderijen die Byzantijnse tradities verbinden met nieuwe benaderingen van kleur en vorm. Duccio’s eerste grote opdracht was de *Madonna* (ca. 1285), nu in de Uffizi in Florence. Het schilderij was bestemd voor de kapel van de Broederschap van de Laudesi in de kerk Santa Maria Novella en vestigde Duccio’s reputatie. Ook maakte hij kleinere werken voor privédevotie. Zijn beroemdste werk is de *Maestà* (1308-1311^[1]), een altaarstuk voor de kathedraal van Siena. Het middenpaneel toont de tronende Maagd met heiligen en engelen; de predella verbeeldt scènes uit het leven van Christus en de achterzijde de Passie en de Verrijzenis. De *Maestà* werd later, in de 18e eeuw, uit elkaar gehaald; de panelen zijn verspreid over verschillende musea of verloren gegaan. Duccio’s stijl ging verder dan de tweedimensionale figuren van de Byzantijnse stijl. Hij bracht beweging en diepte aan en gebruikte kleur voor harmonieuze composities. Hij werd beïnvloed door Franse kunst, de beeldhouwkunst van Niccolo en Giovanni Pisano en de Florentijnse schilder Cimabue. Zijn atelier zette zijn stijl voort; hij beïnvloedde Sienese schilders als Simone Martini en de gebroeders Lorenzetti.

Duccio di Buoninsegna (ca. 1255^[1]–1318^[1]) was een schilder uit Siena. Hij droeg bij aan de ontwikkeling van de westerse kunst doordat hij de gevestigde Byzantijnse stijl achter zich liet en naar persoonlijkere vormen van expressie toegroeide. Zijn vroegst gedocumenteerde werk dateert uit 1278, toen hij opdracht kreeg boekomslagen te beschilderen. Zijn reputatie als kunstenaar werd gevestigd met de *Rucellai Madonna* (ca. 1285), ook bekend als de *Maestà*, die voor de kerk Santa Maria Novella in Florence werd gemaakt. Later schilderde hij het altaarstuk *Maestà* voor de kathedraal van Siena. Dit grote, aan twee zijden beschilderde werk toonde de tronende Maagd, omringd door engelen, heiligen en beschermheiligen van Siena. De achterzijde beeldde scènes uit het lijden en de verrijzenis uit. Het altaarstuk werd in de 18e eeuw ontmanteld en de panelen zijn nu over verschillende musea verspreid. Duccio's kunst behield Byzantijnse elementen, zoals gestileerde figuren en gouden achtergronden. Toch begon hij figuren en hun omgeving meer driedimensionaal weer te geven. Ook gebruikte hij kleur om harmonieuze composities te maken, in plaats van afzonderlijke kleuren alleen te gebruiken om vormen af te bakenen. Zijn werk had een stimulerend effect op andere kunstenaars, al werd zijn invloed op jongere Sienese schilders later overschaduwd door kunstenaars als Simone Martini en de gebroeders Lorenzetti.

Duccio di Buoninsegna, actief aan het einde van de dertiende en het begin van de veertiende eeuw, gebruikte materialen en technieken die kenmerkend waren voor die periode. Voor schilderijen als het tabernakel *Virgin and Child with Saints Dominic and Aurea* (ca. 1300) gebruikte Duccio eitempera op houten panelen. De voorbereiding van de houten drager verliep in meerdere stappen. Eerst maakte een timmerman het paneel en de lijst. Vervolgens werd het oppervlak bedekt met gesso, een mengsel van gips en dierlijke lijm dat in lagen werd aangebracht om een glad, ivoorachtig oppervlak te verkrijgen. Daarna werd een tekening op de gesso gemaakt en werden de contouren ingekerfd. Ook vergulding was een belangrijk onderdeel van Duccio's techniek. De te vergulden delen werden voorbereid met rode bolus, een rode kleisoort die het goud een warme tint gaf. Het bladgoud werd met eiwit als kleefmiddel aangebracht en vervolgens gepolijst. Eerst werd de draperie geschilderd en daarna het vlees. Pigmenten werden met water gemalen en eidooier werd als bindmiddel toegevoegd. Duccio werkte methodisch met vooraf gemengde tinten en modelleerde vormen met kleine arcerende penseelstreken. Doordat tempera snel droogde, waren discipline en zorgvuldige planning noodzakelijk.

Duccio di Buoninsegna (ca. 1255^[1]–1318^[1]) had een stimulerend effect op andere kunstenaars. Hij liet een bloeiend atelier na, met schilders die zijn stijl voortzetten. Zijn invloed op jongere Sienese schilders, zoals Simone Martini en de gebroeders Lorenzetti, was echter anders dan die van Giotto en de Florentijnse schilders, die een verstarrend effect hadden. Martini en de gebroeders Lorenzetti zouden Duccio's faam met hun eigen artistieke bijdragen overschaduwen. Duccio's kunst staat bekend om haar verwantschap met de Byzantijnse kunst. Hij gebruikte die als uitgangspunt om een eigen stijl te vinden, die zich losmaakte van haar Byzantijnse oorsprong. Ook stond hij open voor eigentijdse kunst, zoals die van de beeldhouwers aan de kathedraal van Siena, Niccolo en Giovanni Pisano. Hun verbondenheid met antieke en gotische beeldhouwkunst, gecombineerd met expressieve kracht, leidde tot een aanpassing van de Byzantijnse regels. Ook de invloed van de Franse kunst en van Duccio's oudere Florentijnse tijdgenoot Cimabue is zichtbaar, en mogelijk eveneens die van Giotto's vernieuwingen.

Duccio di Buoninsegna (ca. 1255^[1]–1318^[1]) was een Italiaanse schilder uit Siena. Zijn stijl was aanvankelijk geworteld in de Byzantijnse traditie, die destijds alle Italiaanse kunstenaars beïnvloedde. Figuren werden daardoor vaak tweedimensionaal weergegeven, met weinig nadruk op realistische uitbeelding. Duccio's werk ontwikkelde zich echter en nam elementen op die deze conventies doorbraken. Ook eigentijdse kunst en beeldhouwkunst beïnvloedden hem. De beeldhouwers Niccolo en Giovanni Pisano, bekend om hun aanpassingen van de Byzantijnse regels door antieke en gotische beeldhouwkunst, hadden invloed op zijn stijl. Ook de Franse kunst speelde een rol, evenals het werk van zijn Florentijnse tijdgenoot Cimabue en mogelijk Giotto. Door open te staan voor deze invloeden kon Duccio een eigen stijl ontwikkelen, met een warmte en religieus gevoel die kijkers raakten. Zijn vernieuwingen omvatten het subtiel invoeren van beweging en het gebruik van kleur voor harmonieuze composities, waarmee zijn werk zich onderscheidde van de vlakkere, decoratievere kunst die destijds gangbaar was.

Duccio di Buoninsegna's beroemdste werk is het altaarstuk Maestà (Maagd in Majesteit). Het werd in 1308 voor de kathedraal van Siena besteld en in 1311 voltooid. Het grote werk was ongeveer 13 voet hoog en bestond oorspronkelijk uit een middenpaneel, een predella (een verhoogde reeks panelen aan de basis) en zeven pinakels. Op de voorzijde staat de Maagd Maria als koningin van de hemel op een troon, omringd door engelen en heiligen. De vier beschermheiligen van Siena (Ansanus, Savinus, Crescentius en Victor) knielen op de voorgrond. Duccio ontleende de gouden achtergrond en de symmetrische compositie aan Byzantijnse tradities, maar verzachtte de figuren, zodat ze konden draaien en met elkaar in contact kwamen. De achterzijde van de Maestà, samen met de predella, bestaat uit verhalende panelen met scènes uit het leven van Christus, van de annunciatie tot de verrijzenis. Daar toonde Duccio zijn talent als verteller: hij modelleerde figuren met licht en schaduw en bracht emoties over via houding, gebaar en gezichtsuitdrukking. De Maestà werd later in de 18e eeuw ontmanteld. Enkele kleinere panelen bevinden zich nu in verschillende musea, terwijl andere verloren zijn gegaan. Ondanks de ontmanteling blijft het altaarstuk Duccio's beroemdste prestatie.

Duccio di Buoninsegna (actief ca. 1278–1318^[1]) wordt geassocieerd met de Sienese School. Zijn werk behield elementen van de Byzantijnse traditie, zoals gebruikelijk was bij Italiaanse kunstenaars uit die periode. Figuren werden daardoor vaak tweedimensionaal afgebeeld, met weinig aandacht voor realisme. Duccio begon echter ook van deze conventies af te wijken. Rond dezelfde tijd als Cimabue in Florence begon hij zijn figuren een gevoel van driedimensionaliteit te geven. Hij bleef gestileerde figuren en gouden achtergronden gebruiken, maar introduceerde subtiel beweging en zorgvuldig overwogen kleurharmonieën. In zijn altaarstuk Maestà (1308–1311^[1]) toonde Duccio zijn beheersing van de formele altaarstukvorm. In de kleinere bijbehorende panelen experimenteerde hij vrijer met verhalende voorstellingen. Zo verbeeldde hij in het paneel Betrayal of Jesus meerdere episodes, gaf de figuren volume en rangschikte hun draperieën overtuigend. Ook bracht hij uiteenlopende emoties over via houding, gebaar en gezichtsuitdrukking. Deze vernieuwingen vormden een stap naar de vermenselijking van religieuze onderwerpen.