Waar David Roberts te zien is

Werk van David Roberts is in verschillende musea te zien. In het Verenigd Koninkrijk zijn dat Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland (Royal Museum, Edinburgh) en het Victoria & Albert Museum in Londen. Andere locaties zijn het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art in New York, het Minneapolis Institute of Arts, het Royal Ontario Museum in Toronto en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach. Werk van Roberts kan ook aanwezig zijn in het Rijksmuseum in Amsterdam, het Ashmolean Museum in Oxford, het British Museum in Londen, de Freer Gallery of Art/Arthur M. Sackler Gallery (Smithsonian Institution, Washington, DC) en het Musée du Louvre in Parijs. Ook de National Gallery of Scotland in Edinburgh bezit werk. Informeer bij elk museum naar de huidige collectie en tentoonstellingen.

David Roberts (1796–1864) was een Schotse schilder, vooral bekend om zijn gedetailleerde architectuurtaferelen en prenten van Egypte en het Nabije Oosten. Zijn prenten werden populair in het Victoriaanse Engeland en maakten het mogelijk dat een groter publiek kennismaakte met zijn beelden van verre landen. Prenten werden vaak via een intekening verkocht, soms jaren vóór publicatie. Ondanks het wachten wisten intekenaars dat ze een hoogwaardige gravure zouden ontvangen. Uitgevers gebruikten aansprekende titels om kopers te trekken; ook het formaat speelde een rol. Prenten moesten groot genoeg zijn om een muur te vullen en kregen, eenmaal ingelijst, het belang van hoogwaardige kunstwerken. The Art Union (later The Art Journal) was een belangrijke bron voor recensies van prenten. Recensenten verbonden de reputatie van de kunstenaar vaak met het werk van de graveur. Ook werk van de prerafaëlieten werd fotografisch gegraveerd, waardoor hun beelden bij het publiek onder de aandacht bleven.

Informatie over de specifieke technieken en materialen van David Roberts is schaars. Wel kan de bredere context van de in zijn tijd beschikbare kunstenaarsmaterialen worden besproken. In de 19e eeuw veranderden materialen sterk door massaproductie. Daardoor raakten kunstenaars steeds verder verwijderd van de traditionele kennis om hun eigen materialen te bereiden. Praktische kennis, die eerder via leertijd en ambachtsgilden werd opgedaan, nam af toen beroepsmatige handelaren de materiaalbereiding overnamen. Sommige kleurhandelaren gaven kunstenaars de schuld van verkeerd materiaalgebruik; anderen stelden dat kunstenaars de aard van hun verf niet kenden en daarom de kwaliteit niet konden beoordelen. Sommige kunstenaars gaven zelfs de voorkeur aan goedkopere materialen. Ondanks discussies over kwaliteit gebruikten kunstenaars als Paul Delaroche technieken zoals een grisaille-onderschildering, gevolgd door kleurlagen. Zijn palet omvatte loodwit, okers, kobaltblauw en synthetisch ultramarijn. Ook gebruikte hij vernisachtige schildermedia. Recepten voor zulke mediums werden soms geheimgehouden, zoals blijkt uit Charles Robersons Medium.

De schilderijen van David Roberts met architectonische ruïnes beïnvloedden andere kunstenaars. Hubert Robert (1733–1808) haalde zijn ideeën uit Italië, waar hij de ruïneschilderijen van Giovanni Paolo Pannini bewonderde. Men raadpleegde Robert wanneer antieke kunstwerken in het park van Versailles moesten worden geplaatst. In zijn ontwerp voor het Louvre stelde hij bovenlicht en een antieke uitstraling voor, zodat de nieuwe galerie open naar de hemel zou lijken. De verhevenheid van antieke ruïnes moest worden overgebracht op het echte gebouw: een schatkamer van kunst en een waardige opvolger van haar antieke voorbeelden. Roberts invloed is zichtbaar in de architectuurtaferelen van Pannini en Piranesi. Ook in zijn latere werk is iets van Fragonards geest voelbaar.

De Schotse schilder David Roberts werd door verschillende artistieke invloeden gevormd. Als leerling van een huisschilder en decorateur legde hij vroeg een technische basis. Zijn overstap naar het schilderen van theaterdecors bracht hem in aanraking met dramatische composities en perspectieftechnieken. Die vaardigheden kwamen later van pas in zijn architectuur- en topografische werk. Zijn reizen door Europa en het Midden-Oosten brachten hem in contact met verschillende artistieke tradities. Vooral zijn reizen naar Egypte en het Nabije Oosten hadden grote invloed op zijn stijl en onderwerpkeuze. Ook de populariteit van reisverhalen en afbeeldingen speelde mee: het publiek verlangde naar beelden van verre plaatsen. Roberts bewonderde kunstenaars als J.M.W. Turner en John Sell Cotman. Hun invloed is zichtbaar in zijn omgang met licht en sfeer, vooral in zijn aquarellen. Zijn nauwgezette aandacht voor detail en accurate weergave van architectuur weerspiegelen ook de invloed van oudere topografische kunstenaars.

David Roberts was actief in een periode waarin de romantiek, academische kunst en het realisme opkwamen. De romantiek begon in het begin van de jaren 1800, benadrukte emotie en verzette zich tegen het neoclassicisme. Romantische kunstenaars waardeerden intuïtie, passie, de kracht van de natuur en individuele heldenmoed. Verbeeldingskracht stond hoog aangeschreven en gevestigde regels werden verworpen. Subjectiviteit woog zwaarder dan rede. Delacroix, Turner en Friedrich zijn voorbeelden van romantische schilders. Later in de 19e eeuw ontstond het realisme, deels als gevolg van de uitvinding van de fotografie in 1839. Het realisme verzette zich tegen emotionalisme en benadrukte ‘trouw aan de natuur’. Realisten als Courbet, Manet en Millais richtten zich op feitelijke nauwkeurigheid en vermeden overdrijving.

David Roberts was een 19e-eeuwse kunstenaar die werkte tijdens de romantiek, die ruwweg van 1800 tot 1840 duurde. De romantiek ontwikkelde zich in heel Europa en Amerika in de kunst, muziek, literatuur en poëzie. Zij benadrukte emotie, intuïtie, passie en de kracht van de natuur. Gevestigde regels werden verworpen en subjectiviteit en individualiteit kregen voorrang boven rede. Roberts staat bekend om zijn gedetailleerde schilderijen en prenten van architectuur en reisgezichten. Hij maakte veel werk over het Midden-Oosten en Egypte, vaak met antieke ruïnes en historische locaties. Deze schilderijen legden de grandeur van die plaatsen vast en spraken de romantische belangstelling voor exotische en verre locaties aan. In zijn stijl komen vaak ook realistische elementen voor, met nadruk op feitelijke nauwkeurigheid. Het realisme ontwikkelde zich deels als verzet tegen emotionalisme.

Roberts werkte binnen zowel het realisme als de romantiek en maakte gedetailleerde architectuur- en topografische studies.