Waar Mickalene Thomas te zien is

Werk van Mickalene Thomas is in talrijke tentoonstellingen getoond. HOME, een kunstruimte in Londen die eigendom is van zwarte mensen, werd in november 2020 opgericht door fotograaf Ronan Mckenzie. De ruimte ondersteunt BIPOC- en vrouwelijke kunstenaars en fungeert als galerie, bibliotheek, werkplek en ontmoetingsplaats. HOME organiseert uiteenlopende tentoonstellingen en evenementen, zoals filmavonden, gezamenlijke diners, lezingen door kunstenaars, workshops, portfoliobeoordelingen, muziekoptredens en lessen modeltekenen. Daarnaast werkt HOME samen met lokale goede doelen en sociale organisaties. Conceptual Fade, een project van kunstenaar Tiona Nekkia McClodden, is half galerie en half naslagbibliotheek en wil het begrip van zwarte kunst en gedachtegoed verdiepen. Het interieur van de galerie biedt een intieme plek om werk te bekijken van zwarte beeldend kunstenaars, schrijvers, musici en ontwerpers van verschillende generaties. McCloddens persoonlijke bibliotheek, met onder meer monografieën van zwarte kunstenaars, tentoonstellingscatalogi en verwante publicaties, is toegankelijk voor publiek onderzoek.

De prenten van Mickalene Thomas maken, net als die van veel hedendaagse kunstenaars, deel uit van een gevarieerde markt. Sommige zijn edities van beeldende kunst, andere hebben een commerciëler karakter; het is de moeite waard de markt te onderzoeken om te bepalen tot welke categorie ze behoren. Prenten van beeldende kunst worden vaak verkocht via gespecialiseerde prentgalerieën, exclusieve woonwinkels en galerieën voor beeldende kunst. Commerciële prenten zijn mogelijk te vinden in lijstenwinkels, meubelzaken en andere winkels. Thomas kan originele prenten, offsetreproducties of gicléeprenten maken. Elk type heeft een andere productiemethode. Originele prenten, zoals houtsneden, worden door de kunstenaar met de hand gemaakt. Offsetreproducties worden met fotochemische methoden vervaardigd. Gicléeprenten worden met inkjettechnologie gemaakt. Ook kan het beeld op doek worden overgebracht. Bij het verzamelen van prenten is inzicht in de oplage van belang. Oplagegroottes en -nummers kunnen sterk uiteenlopen en beïnvloeden de waarde.

Mickalene Thomas combineert in haar praktijk uiteenlopende materialen en technieken. Ze prepareert oppervlakken met grondmiddelen zoals PVA-lijm of konijnenhuidlijm en brengt vervolgens een olieverfgrondlaag aan. Thomas kan ook acrylpigment of gekleurde gesso gebruiken om de ondergrond een tint te geven; soms brengt ze die als een gladde sluier aan, soms gevlekt. Ze werkt zowel op opgespannen als op vooraf gegronde doeken. Thomas schildert ook op fotografische dragers. Sinds het einde van de negentiende eeuw schilderen kunstenaars over fotoafbeeldingen heen met olieverf, anilinekleurstoffen, aquarel en pastel. Om het fotografische oppervlak voor te bereiden, brengen kunstenaars soms een laag gelatine aan (voor olieverf) of schellak (voor aquarel en pastel). Experiment, een algemeen besef van gemengde media en het streven artistieke of intellectuele doelen te bereiken sturen de keuzes van de kunstenaar.

Het is moeilijk om kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Mickalene Thomas zijn beïnvloed. De kunsthistorische context wijst echter op bredere verbanden. Kunstenaars plaatsen zichzelf vaak in een traditie, door voorgangers te vereren of gevestigde boodschappen uit te dagen. Doordat fotografische reproducties beschikbaar zijn, kunnen kunstenaars de kunstgeschiedenis herzien en zichzelf in de canon plaatsen; ze bewerken beelden actief in plaats van ze passief te consumeren. Sommigen gaan met kunst uit het verleden in gesprek door nieuwe versies van oudere werken te maken. Zo verwijst Duane Michals’ The Annunciation (1969) naar het Lam Gods (1432). Kerry James Marshalls School of Beauty, School of Culture (2012) verwijst naar De ambassadeurs (1533) van Hans Holbein de Jonge. Lynette Yiadom-Boakye, van Ghanese afkomst, zag dat de kunstgeschiedenis overwegend witte gezichten toonde en begon fictieve portretten van zwarte personen te schilderen. Ze gaf hun poses die ontleend waren aan traditionele witte kunsthistorische contexten.

Mickalene Thomas put uit uiteenlopende invloeden. Matisse lijkt bijzonder belangrijk te zijn. Zijn invloed op de Amerikaanse kunst omvat zijn gebruik van een alomvattende centrifugale compositie, kleur die ruimte afbakent, krachtige abstractie van de natuur (vooral in zijn papierknipsels), het krachtig maken van het decoratieve en het gebruik van zwart als zowel kleur als licht. Matisses werk, vooral zijn papierknipsel La Vague, bood een voorbeeld van composities die met leegten en openingen werken in plaats van met positieve vormen. Sommige kunstenaars gebruikten Matisses op het oppervlak gerichte figuratieve werk om aan het abstract expressionisme voorbij te gaan. Ondanks uiteenlopende reacties op Matisse spreken veel kunstenaars hun bewondering voor hem uit. Andere invloeden zijn Kandinsky, Cézanne, Delaunay, Picasso en het kubisme. Ook het werk van Mondriaan lijkt van betekenis te zijn geweest.

Het is moeilijk één „bekendste” werk van Mickalene Thomas aan te wijzen, omdat haar bekendheid uit verschillende factoren voortkomt. Daaronder zijn haar kenmerkende artistieke stijl met gedurfde patronen en strass-steentjes en haar aandacht voor de verbeelding van zwarte vrouwen op een manier die conventionele representaties uitdaagt. In haar werk onderzoekt Thomas vaak identiteit, schoonheid en de verbeelding van vrouwen in de kunstgeschiedenis en populaire cultuur. Tot haar bekende werken behoren portretten van Michelle Obama en Eartha Kitt. Haar werk beperkt zich niet tot portretten; ze maakt ook collages en werken met gemengde media over zwarte cultuur, vrouwelijkheid en de blik. Haar kunst nodigt kijkers uit na te denken over de complexiteit van representatie en de machtsverhoudingen die in beeldvorming besloten liggen.

Mickalene Thomas ontwikkelde zich als kunstenares in een periode van pluralisme, toen kunstenaars zich vrij voelden uiteenlopende stijlen en culturele stromingen te combineren. Deze periode, soms postmodernisme genoemd, begon rond 1970. Kunstenaars stelden aspecten van het modernisme ter discussie en bevroegen aannames over kunst. Thomas is vooral bekend om haar portretten, opgebouwd uit strass-steentjes, acryl en email. Ze beeldt vaak zwarte vrouwen in huiselijke omgevingen af en put inspiratie uit populaire cultuur en kunstgeschiedenis. Ook onderzoekt haar werk thema’s als identiteit, schoonheid en representatie. Een andere kunstenaar uit deze periode is Kerry James Marshall, die de geschiedenis van Amerika na de burgerrechtenbeweging behandelt. Zijn schilderijen roepen de utopische verwachtingen van de jaren 1960 op. Ook Keith Haring begon als straatkunstenaar in New York en maakte stripachtige figuren die geworteld zijn in de populaire cultuur. De weinig vleiende zelfportretten van Jenny Saville geven commentaar op de hedendaagse obsessie met het lichaam.

Mickalene Thomas staat bekend om schilderijen waarin vaak Afro-Amerikaanse vrouwen in huiselijke omgevingen voorkomen. Deze werken bevatten vaak strass-steentjes, acrylverf en email, waardoor hun oppervlakken textuurrijk en visueel prikkelend zijn. Thomas’ kunst onderzoekt schoonheid, identiteit, seksualiteit en representatie en put daarbij vaak inspiratie uit de kunstgeschiedenis en populaire cultuur. Ze eigent zich beelden van zwarte vrouwen opnieuw toe en geeft er een nieuwe betekenis aan, waarmee ze stereotiepe voorstellingen uitdaagt. Haar onderwerpen zijn doorgaans zelfverzekerd, krachtig en zelfbewust en kijken de kijker rechtstreeks aan. Schilderkunst staat centraal in haar praktijk, maar ze werkt ook met fotografie, collage en installaties. Haar fotografische portretten vertonen overeenkomsten met haar schilderijen: geënsceneerde omgevingen en versieringen scheppen opvallende composities. Ze heeft erkenning gekregen voor haar vernieuwende benadering van de portretkunst en haar bijdrage aan de hedendaagse kunst.