Waar Barent Fabritius te zien is

Schilderijen van Barent Fabritius zijn in verschillende collecties te vinden. Daartoe behoren het Mauritshuis en het Rijksmuseum in Amsterdam en Museum Bredius in Den Haag. Andere locaties zijn de Hamburger Kunsthalle, het Sinebrychoff Kunstmuseum in Helsinki en het Hermitage Museum in Leningrad. Verschillende werken bevinden zich in de Staatliche Kunstsammlungen in Kassel; andere zijn in particuliere collecties. In de Verenigde Staten zijn schilderijen te zien in het Detroit Institute of Arts, het Cincinnati Art Museum, het Cleveland Museum of Art en het Nelson Gallery-Atkins Museum in Kansas City. Andere Amerikaanse locaties zijn het Art Institute of Chicago, het Wadsworth Atheneum in Hartford, het Worcester Art Museum en het Toledo Museum of Art.

Barent Fabritius maakte niet veel prenten; zijn geschilderde oeuvre is bekender. Wel werkte hij in de prentkunst en gaf hij de voorkeur aan etsen en graveren. Hij was actief in een periode waarin de prentkunst grote veranderingen doormaakte. Tijdgenoot Rembrandt van Rijn onderzocht het etsen als zelfstandige kunstvorm en niet louter als reproductietechniek. Rembrandt werkte creatief en zorgvuldig aan vele staten en correcties. Het is niet zeker of Fabritius op dezelfde manier werkte. Wel is bekend dat Rembrandt prenten bezat van kunstenaars als Dürer en Lucas van Leyden. Die aankopen weerspiegelden zijn artistieke belangstelling en zijn werk als kunsthandelaar. Rembrandt kocht ook meerdere afdrukken van sommige prenten, mogelijk om ze door te verkopen. Dat laat zien hoe de prentenmarkt in de 17e-eeuwse Nederlanden functioneerde.

Carel Fabritius (1622–1654^[1]) was een Nederlandse schilder met een korte maar invloedrijke loopbaan. Rond 1641^[1]–1643 volgde hij een opleiding in het atelier van Rembrandt in Amsterdam. Later verhuisde hij naar Delft en werd hij in 1652 lid van het Sint-Lucasgilde. Zijn leven en werk werden in 1654 afgebroken door een explosie in het Delftse arsenaal, die een groot deel van de stad en zijn atelier verwoestte. Slechts enkele schilderijen bleven bewaard. Fabritius’ belang ligt in zijn artistieke oorspronkelijkheid en zijn invloed op andere schilders. Zijn schilderijen tonen Rembrandts invloed, vooral in de retorische gebaren en het clair-obscur. Toch week hij van Rembrandt af door zijn onderwerpen tegen lichte achtergronden te plaatsen, zoals in *Portret van een man* uit 1648. Fabritius maakte perspectiefschilderingen op muren, die inmiddels verloren zijn gegaan en als vernieuwend werden beschouwd. Hij beïnvloedde Delftse schilders als Pieter de Hooch, Emanuel de Witte en Johannes Vermeer, die ten minste drie schilderijen van hem bezat. Zijn koele daglicht, perspectief en vermogen kleine composities monumentaal te laten lijken, hadden grote invloed op deze kunstenaars.

De technieken van Barent Fabritius zijn niet goed gedocumenteerd, maar het werk en de artistieke context van zijn tijdgenoten bieden enig inzicht. Net als andere barokschilders gebruikte hij waarschijnlijk voor elke werkfase een beperkt palet. Daarbij werden kleuren binnen zorgvuldig afgebakende vlakken aangebracht, volgens een vaste gelaagde werkwijze of onderschildering. Rembrandt, een belangrijke invloed, werkte schilderijen systematisch van achtergrond naar voorgrond af met een monochrome onderschildering. Hij bouwde beelden van achter naar voren op met verfijnde glacislagen, waardoor licht door de achtergronden kon dringen. Vervolgens bracht hij dekkende kleuren royaal aan om vaste vormen na te bootsen. Een andere kunstenaar uit die tijd, Jan van Scorel, schilderde vaak nat-in-nat met natuurlijk ultramarijn en een opbouw van blauw over roze, mogelijk onder invloed van Italiaanse methoden. Maarten van Heemskerck, de assistent van Scorel, volgde aanvankelijk diens werkwijze: een dunne laag loodwit over de grondlaag, met daarboven een onderschets in zwart krijt. Deze technieken streefden naar tonale eenheid en vereisten zorgvuldig kleurbeheer om ruimtelijke samenhang te bereiken.

Barent Fabritius (1624^[1]–1673^[1]) was een schilder uit de Nederlandse Gouden Eeuw. Mogelijk beïnvloedde hij zijn jongere broer Johannes Fabritius, eveneens schilder. Ook Nicolaes Maes kan door hem zijn beïnvloed. Barents stijl houdt verband met die van Rembrandt. Sommige onderzoekers denken dat hij in de jaren 1640^[1] bij Rembrandt studeerde, maar daarvoor bestaat geen sluitend documentair bewijs. Zijn schilderijen delen kenmerken met Rembrandts werk, zoals dramatisch licht en belangstelling voor het uitbeelden van menselijke emoties. Fabritius ontwikkelde echter een eigen benadering. Zijn invloed is vooral zichtbaar bij kunstenaars die vergelijkbare onderwerpen kozen, zoals Bijbelse taferelen en genrestukken over het dagelijks leven. Die schilderijen tonen vaak figuren in huiselijke omgevingen, met aandacht voor details en naturalisme. Hij was bijzonder bedreven in het weergeven van stoftexturen en het spel van licht op oppervlakken. Zijn invloed is terug te zien bij schilders die deze traditie voortzetten met intieme en meeslepende beelden van de wereld om hen heen.

Carel Fabritius, een Nederlandse kunstenaar die in 1622 in Middenbeemster werd geboren, geldt als een van Rembrandts begaafdste leerlingen. Hij keerde Rembrandts techniek om en schilderde donkere voorwerpen tegen lichte achtergronden. Ook richtte hij zich op visuele nauwkeurigheid. Hij beïnvloedde Delftse schilders als Pieter de Hooch, Emanuel de Witte en Johannes Vermeer. Van de weinige bewaard gebleven werken is Het puttertje (1654^[1]; Mauritshuis, Den Haag) misschien zijn bekendste schilderij. Het toont een puttertje op een groene standaard tegen een crèmekleurige achtergrond. Mogelijk was het een uithangbord of een meubelpaneel. Fabritius stierf in 1654 bij een explosie die een deel van Delft verwoestte. Naar verluidt werkte hij op dat moment aan een portret.

Barent Fabritius (1624^[1]–1673^[1]) was een schilder uit de Nederlandse Gouden Eeuw. Hij was de jongere broer van Carel Fabritius, die in Amsterdam bij Rembrandt studeerde. Barent nam ook enkele artistieke kenmerken van Rembrandt over. Carel kwam rond 1641^[1] in Rembrandts atelier en bleef daar tot ongeveer 1643. Zijn vroegst bekende schilderij, De opwekking van Lazarus (1643), toont Rembrandts invloed in de retorische gebaren en het uitgesproken clair-obscur. Het schilderij is gebaseerd op Rembrandts gelijknamige ets uit 1642. Leeftijd, beroep en zelfs karakter konden uit iemands beweging worden afgeleid. Individualiteit hing samen met de kenmerkende activiteit van een figuur. Portret van een man (1648) van Fabritius wordt gezien als mogelijk zelfportret. Hij draagt werkkleding als verwijzing naar de naam Fabritius; het Latijnse woord faber betekent smid of ambachtsman.

Carel Fabritius (1622–1654^[1]) was een Nederlandse schilder. Hij werd geboren in Middenbeemster en volgde rond 1641^[1]–1643 een leertijd in Rembrandts atelier in Amsterdam. Daarna verhuisde hij naar Delft en werd in 1652 lid van het Sint-Lucasgilde. In 1654 kwam hij om bij een explosie in het Delftse arsenaal die een groot deel van de stad verwoestte. Veel van zijn schilderijen gingen toen verloren; slechts enkele zijn bewaard gebleven. Fabritius staat bekend om zijn omkering van Rembrandts techniek, waarbij licht tegen donker wordt geschilderd: hij plaatste juist donkere voorwerpen tegen een lichte achtergrond. Zijn aandacht voor visuele nauwkeurigheid heeft mogelijk invloed gehad op Jan Vermeer, die vermoedelijk zijn leerling was. Tot de bewaard gebleven werken behoren De opwekking van Lazarus (1643), Portret van een man (1648), Gezicht op Delft (1652) en Het puttertje (1654). Gezicht op Delft is mogelijk met een camera obscura gemaakt, wat de vervormingen verklaart. Samuel van Hoogstraten, medeleerling uit Rembrandts atelier, schreef dat Fabritius muurschilderingen maakte waarin hij perspectief meesterlijk beheerste.