Waar Felix Gonzalez-Torres te zien is

Werk van Felix Gonzalez-Torres was te zien op tal van groepstentoonstellingen. Daaronder waren de Whitney Museum of American Art Biennial Exhibition in New York (1993^[1]), Documenta IX in het Museum Fridericianum in Kassel (1992) en kpojtiLo ’93 (onderdeel van XLV Biznnale di l/enez^a) in Venetië. Zijn kunst was ook te zien in American Art in the Twentieth Century: Painting and Sculpture, 1913–1993^[1] in het Martin-Gropius-Bau in Berlijn en de Royal Academy of Arts in Londen (1993). Latere tentoonstellingen waren Carnegie International 1995 in het Carnegie Museum of Art in Pittsburgh, Hall of Mirrors: Art and Film since 1945 in het Museum of Contemporary Art in Los Angeles (ook reizend) en NowHere in het Louisiana Museum of Modern Art in Humlebæk, Denemarken. Werk van Gonzalez-Torres was eveneens opgenomen in The Red Gate in het Museum van Hedendaagse Kunst in Gent. Zijn kunst was te zien in The American Century: Art & Culture 1900–2000 in de Whitney in New York (1999–2000).

Felix Gonzalez-Torres staat bekend om zijn conceptuele benadering; zijn prenten hebben vaak de vorm van stapels posters of vellen papier die bezoekers mogen meenemen. Zo wordt het werk verspreid en verkent het verlies, uiteenvallen en gemeenschap. Anders dan traditionele prenten in een genummerde oplage worden zijn stapels vaak in onbegrensde aantallen gemaakt, waardoor de grens tussen origineel en reproductie vervaagt. Het meenemen van een prent wordt deel van de betekenis en stelt gangbare ideeën over eigendom en waarde ter discussie. Sommige stapels bevatten tekst of beeld over persoonlijke ervaringen, politieke kwesties of kunsthistorische verwijzingen. Dat de stapels geleidelijk verdwijnen, weerspiegelt het vluchtige karakter van leven en herinnering. De interactie van de bezoeker voltooit het werk.

Felix Gonzalez-Torres (1957^[1]–1996^[1]) maakte kunst die relevant blijft door de poëtische behandeling van sociale kwesties en de betrokkenheid van het publiek. Hij werd geboren in Cuba en kwam in 1981^[1] tijdens de Mariel-bootlift naar de Verenigde Staten. Zijn kunst behandelde vaak de aidscrisis, waaraan zijn partner en later hijzelf stierven. Met zijn conceptuele benadering en minimalistische esthetiek veranderde hij alledaagse voorwerpen in beschouwingen over liefde, verlies en politiek. Zijn snoepstortingen, waarvan bezoekers snoep mochten meenemen, verbeeldden bijvoorbeeld het gewicht van het lichaam van zijn geliefde en de aantasting ervan door aids; de kleiner wordende snoeppartij symboliseerde het lichamelijke verval. Twee identieke klokken, eerst gelijkgezet maar onvermijdelijk uit de pas lopend, verbeeldden sterfelijkheid en de kwetsbaarheid van relaties. In 1991 plaatste hij in New York een foto van een leeg bed op billboards, als beeld van intimiteit en verlies. Zo bracht hij gesprekken over aids, relaties en rouw de openbare ruimte in. Zijn kunst nodigde uit tot interactie en interpretatie en blijft resoneren als democratische kunstvorm.

Felix Gonzalez-Torres, geboren in Cuba, werkte conceptueel en minimalistisch en behandelde vaak sociale kwesties zoals aids. Met alledaagse materialen verkende hij persoonlijke geschiedenis en universele menselijke emoties. Hij gebruikte gloeilampen, klokken, papierstapels en snoep. De aan het plafond gehangen lampen branden uiteindelijk door. Twee batterijklokken, zoals in *Untitled (Perfect Lovers)* (1991^[1]), staan aanvankelijk gelijk maar lopen daarna uiteen, als beeld van sterfelijkheid en het verstrijken van de tijd. De snoepstortingen, zoals *Untitled (Public Opinion)*, bestaan uit zwarte staafdrop; *Untitled (Placebo)* (1991) gebruikt zilverpapierwikkels. Bezoekers mogen het snoep meenemen en opeten; het verdwijnen verwijst naar een lichaam dat door aids wordt verteerd. Voor deze stortingen en stapels gelden ideale gewichten, en de echtheidscertificaten verplichten eigenaren niet de voorraad aan te vullen. In 1991 liet Gonzalez-Torres een zwart-witfoto van een leeg, onopgemaakt bed op billboards in New York plaatsen. Zo veranderde hij alledaagse voorwerpen in beschouwingen over liefde en verlies.

Felix Gonzalez-Torres (1957^[1]–1996^[1]) geldt als conceptueel kunstenaar met een minimalistische werkwijze. Zijn kunst behandelt uiteenlopende sociale kwesties, vooral aids. Zijn invloed is zichtbaar bij kunstenaars die met relationele esthetiek worden geassocieerd. Nicolas Bourriaud verwijst in zijn teksten over dit onderwerp naar Gonzalez-Torres, diens politiek, werkwijzen en formele instabiliteit. De papierstapels en snoepstortingen herformuleren de niet-figuratieve esthetiek van het minimalisme en herinneren aan Carl Andres metalen tapijten, Donald Judds reeksen dozen en Robert Morris’ Corner Piece (1964^[1]). Gonzalez-Torres bracht echter verlangen, verlies, kwetsbaarheid en woede terug, gevoelens die veel modernistische kunst had verdrongen. Zijn kunst liep vooruit op de genetwerkte sociale omgang van Web 2.0 en de markt voor online datamining, waarin groepsgedrag wordt gevolgd om nieuwe vormen van marktinformatie te ontwikkelen.

Felix Gonzalez-Torres (1957^[1]–1996^[1]) ontwikkelde een eigen artistieke stijl met invloeden uit de conceptuele kunst en het minimalisme, naast zijn ervaringen als homoseksuele man tijdens de aidscrisis. Conceptuele kunstenaars als Sol LeWitt, bekend om seriële structuren en immateriële kunstobjecten, boden een kader voor zijn eenvoudige vormen en alledaagse materialen. De minimalistische nadruk op geometrie en industriële productie is zichtbaar in zijn papierstapels en snoepstortingen, die vaak verwijzen naar verlies, herinnering en de vergankelijkheid van het leven. Zijn omgang met politiek en sociale kwesties sluit aan bij voorgangers als Hans Haacke, die kunst gebruikte om institutionele machtsstructuren te bekritiseren. Net als Haacke behandelde Gonzalez-Torres identiteit, seksualiteit en de aidsepidemie met subtiele, poëtische gebaren. Zijn werk nodigt uit tot deelname en interpretatie en stelt traditionele ideeën over auteurschap en het kunstobject ter discussie.

Het is lastig één werk als Felix Gonzalez-Torres’ beroemdste aan te wijzen, maar verschillende werken zijn bekend geworden. Hij wordt herinnerd om conceptuele, minimalistische kunst over sociale kwesties zoals aids. Een bekend voorbeeld is het billboardproject uit 1991^[1], onderdeel van een tentoonstelling in het Museum of Modern Art. Het toonde een zwart-witfoto van een leeg, onopgemaakt tweepersoonsbed en riep intimiteit, verlies en de aidsepidemie op. Een ander belangrijk werk is Untitled (Perfect Lovers) (1991), met twee batterijklokken die op dezelfde tijd staan. Ze lopen daarna uiteen en symboliseren sterfelijkheid en verlies van verbondenheid. Ook maakte hij stapels felgekleurde snoepjes, zoals Untitled (Public Opinion), in hoeken of over vloeren. Bezoekers worden uitgenodigd de snoepjes mee te nemen en op te eten; de slinkende stapel verbeeldt een lichaam dat door aids wordt verteerd. Deze werken maken van alledaagse voorwerpen beschouwingen over liefde, verlies en politiek.

Felix Gonzalez-Torres (1957^[1]–1996^[1]) wordt vaak omschreven als conceptueel kunstenaar met een minimalistische werkwijze; zijn kunst bevatte ook politieke activistische elementen. Zijn werk laat zich moeilijk indelen en geldt als postmodern, zonder vaste stijl. Hij veranderde alledaagse voorwerpen in beschouwingen over liefde, verlies en sociaal-politieke kwesties. Klokken, gloeilampen en verpakte snoepjes verwezen naar persoonlijke geschiedenissen en universele emoties. Zijn “democratische” kunst vereiste interactie van de bezoeker om geactiveerd en voltooid te worden. Papierstapels en snoepstortingen in hoeken of over vloeren kunnen worden gezien als subversieve herformuleringen van het niet-figuratieve minimalisme. Hoewel ze herinneren aan Carl Andre, Donald Judd en Robert Morris, bracht hij terug wat in veel modernistische kunst was verdrongen: verlangen, verlies, kwetsbaarheid en woede.