Waar Eva Hesse te zien is

Werk van Eva Hesse is in verschillende musea ter plaatse te zien, waaronder het Solomon R. Guggenheim Museum en het Metropolitan Museum of Art in New York. In de Verenigde Staten bezitten ook het Art Institute of Chicago, het Cincinnati Art Museum, het Cleveland Museum of Art, het Busch-Reisinger Museum van Harvard University in Cambridge en het Museum of Art van het Carnegie Institute in Pittsburgh werken van haar. In Europa bevindt haar kunst zich in het Aarhus Kunstmuseum in Denemarken, de Sonja Henies og Niels Onstads Stiftelser in Noorwegen en de kunstmusea in Bern en Luzern. Ook het Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou in Parijs, bezit werk. Hesses Expanded Expansion (1969) maakt deel uit van de collectie van het Guggenheim. Het werk bestaat uit drie delen van glasvezel en met rubber behandeld kaasdoek.

Eva Hesse (geboren in Hamburg in 1936, overleden in New York in 1970) maakte deel uit van de postminimalistische of proceskunstbeweging. Deze stroming nam afstand van zowel het abstract expressionisme als de strenge geometrie van het minimalisme. Kunstenaars onderzochten het menselijk lichaam, toevallige gebeurtenissen en improvisatie en experimenteerden met ongewone materialen als industrieel vilt, vloeibaar lood, was en rubber. Hesses abstracte sculpturen droegen aan deze verschuiving bij. Hoewel ze vooral bekend is om haar beeldhouwkunst, maakte ze ook tekeningen en prenten. In 1961 nam ze deel aan een aquareltentoonstelling in het Brooklyn Museum en aan Drawings: Three Young Americans in de John Heller Gallery in New York. Haar eerste solotentoonstelling van tekeningen vond plaats in 1963 in de Allan Stone Gallery. Van 1968 tot 1970 gaf Hesse les aan de School of Visual Arts in New York en nam ze deel aan verscheidene tentoonstellingen van minimalistische en postminimalistische beeldhouwkunst.

Eva Hesse (1936–1970) is belangrijk vanwege haar bijdrage aan het postminimalisme en de proceskunst. In haar korte maar betekenisvolle loopbaan stelde ze artistieke conventies ter discussie met abstracte, sensuele sculpturen. Ze werd geboren in Hamburg en vluchtte in 1939 met haar familie voor nazi-vervolging naar New York. Ze studeerde aan het Pratt Institute, de Art Students League en Yale en schilderde aanvankelijk in een abstract-expressionistische stijl. Halverwege de jaren 1960 begon ze sculpturen te maken met industriële materialen als latex en glasvezel. Haar werk bevat vaak organische vormen die contrasteren met de machinaal vervaardigde esthetiek van het minimalisme. Ze omarmde imperfectie en het scheppingsproces zelf en stelde dat het maken even belangrijk was als het voltooide werk. Haar sculpturen onderzochten tegenstellingen: orde tegenover chaos, draderig tegenover massief, groot tegenover klein. Sequel (1967) gebruikt latex bollen om de verhouding tussen kunstwerk en ruimte te onderzoeken. Hesses sculpturen roepen kwetsbaarheid, slijtage en verval op. Ze stelde vaste kenmerken van beeldhouwkunst, zoals volume en verticaliteit, ter discussie en gaf de voorkeur aan excentrieke vormen.

Eva Hesse, geboren in Hamburg in 1936, begon haar loopbaan met schilderijen in de stijl van het abstract expressionisme. Ze studeerde aan het Pratt Institute, de Art Students League, Cooper Union en de School of Art and Architecture van Yale University. In 1966 stapte Hesse over van schilderkunst naar beeldhouwkunst. Ze experimenteerde met industriële en gevonden materialen zoals touw, draad, ijzerdraad en papier, vaak afkomstig uit een verlaten fabriek die zij en haar man als atelier gebruikten. Ze wilde wat ze ‘non-art’ noemde maken en de grenzen van mogelijkheden en logica verleggen. Hesse onderzocht tegenstellingen: orde tegenover chaos, sliertig tegenover massief en groot tegenover klein. Vanaf 1967 gebruikte ze latex en vanaf 1968 ook glasvezel in haar sculpturen. Een voorbeeld is *Expanded Expansion* (1969), gemaakt van kaasdoek, rubber, glasvezelstokken en hars. Hesse herhaalde processen vaak bijna obsessief. Tegenwoordig wordt ze gerekend tot het postminimalisme. Ze overleed in 1970 in New York.

Het werk van Eva Hesse beïnvloedde een volgende generatie vrouwelijke kunstenaars. Mona Hatoum zei dat Hesse voor haar generatie een voorbeeldfiguur was. Volgens Hatoum bood Hesses kunst, met organische vormen en een verbinding met het lichaam, een alternatief voor het minimalisme. Ook Hatoums werk *Van Gogh’s Back* uit 1995 toont Hesses invloed. Hesse ontwikkelde zich als kunstenaar in het midden van de jaren 1960, een tijd van verandering in de kunstwereld. Kunstenaars begonnen de geometrische starheid van het minimalisme ter discussie te stellen en lieten zich inspireren door het menselijk lichaam, toevallige gebeurtenissen, improvisatie en onconventionele materialen zoals industrieel vilt, vloeibaar lood, was en rubber. Met haar abstracte, sensuele sculpturen droeg Hesse bij aan deze radicale ondermijning van artistieke conventies. Ze verwierp de standaardkenmerken van monumentale beeldhouwkunst: volume, massa en verticaliteit. In plaats daarvan koos ze voor excentrieke vormen. Haar korte loopbaan duurde slechts tien jaar en eindigde met haar dood op 34-jarige leeftijd.

Eva Hesse vond inspiratie en vriendschappelijke rivaliteit binnen de kunstwereld van New York. Ze voelde zich verbonden met David Smith en Hans Hofmann; zij ‘voedden elkaar als collega’s’. Hofmann voelde een ‘vriendschappelijke rivaliteit’ met haar werk. Hesse zei dat zulke relaties waardevol zijn, omdat ‘kunst toch al zo’n eenzaam beroep is’. Tot haar invloeden behoorde het analytisch kubisme, vooral het werk van Braque en Picasso. Ze bestudeerde ook vroege werken van Kandinsky en Miró, naast Matisse en Mondriaan. Ze analyseerde de structuur van hun schilderijen en noemde Matisses *Blue Window* (1913), Miró’s *Person Throwing a Stone at a Bird* (1926), Cézannes *Card Players* (1890–92) en Mondriaans rasterwerken belangrijke voorbeelden. Ook keek ze naar Léger, kunstenaars uit de renaissance en quattrocento, oude meesters, Amerikaanse meesters en Afrikaanse kunst. Later waardeerde ze Matisse, maar het analytisch-kubistische tekenen beïnvloedde haar sterker. Tegen 1950–51 waren Pollock, de Kooning, Rothko en de hele New York School haar mentoren. Tijdens zijn tentoonstelling in 1951 in de Whitney zag ze Gorky’s *Agony* (1947) en *The Liver Is the Cock's Comb* (1944). Ook zag ze veel werk dat Pollock in de jaren 1940 maakte.

Eva Hesse (1936–1970) was een in Duitsland geboren Amerikaanse postminimalistische beeldhouwer. Haar familie vluchtte in 1939 uit nazi-Duitsland; later studeerde ze aan het Pratt Institute, de Art Students League, Cooper Union en Yale University. Haar loopbaan was kort: ze stierf op 34-jarige leeftijd aan een hersentumor. Hesse werkte met ongewone materialen als latex, glasvezel, met rubber behandeld kaasdoek, touw, draad en synthetische harsen. Ze onderzocht tegenstellingen zoals orde tegenover chaos en draderig tegenover massief. Eén van haar bekende werken is Untitled (1968), gemaakt van glasvezel en latex. De geometrische vorm suggereert dozen, maar de ongelijke oppervlakken maken van de glasvezel een organische substantie. Een ander belangrijk werk, Expanded Expansion (1969), bestaat uit modulaire onderdelen van kaasdoek, rubber en glasvezelstaven. Het werd in 1972 getoond op een herdenkingstentoonstelling in het Guggenheim Museum.

De artistieke ontwikkeling van Eva Hesse liep langs verschillende stijlen. Aanvankelijk schilderde ze abstract-expressionistisch en gebruikte ze dikke impasto om vloeiende, emotievolle vormen te maken. Rond 1966 verlegde ze haar aandacht van schilderkunst naar beeldhouwkunst. Ze begon te experimenteren met industriële en gevonden materialen in de verlaten fabriek die zij en haar man als atelier gebruikten. Met die materialen wilde ze de grenzen van mogelijkheden verleggen en via tegenstellingen en contrasten een vorm van ‘non-art’ bereiken. Hesse wordt vaak als postminimalist geclassificeerd. Deze term omvat stijlen die met het minimalisme verband houden, maar andere zorgen hebben. Het postminimalisme stelt de geometrische starheid van het minimalisme ter discussie en laat zich inspireren door het menselijk lichaam, toevallige gebeurtenissen, improvisatie en onconventionele materialen zoals industrieel vilt, vloeibaar lood, was en rubber. Hesses abstracte sculpturen droegen daaraan bij. Ze verwierp volume, massa en verticaliteit en gaf de voorkeur aan excentrieke vormen.