Waar Elmer Bischoff te zien is

Schilderijen van Elmer Bischoff bevinden zich in verschillende openbare collecties in de Verenigde Staten. Het Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive van de University of California, Berkeley, bezit een aantal van zijn werken. Ook het San Francisco Museum of Modern Art heeft werk van Bischoff in de collectie. Verder weg is zijn kunst opgenomen in het Smithsonian American^[1] Art Museum in Washington, D.C. Het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, eveneens in Washington, D.C., bezit voorbeelden van zijn werk. Tot slot heeft het Walker Art Centre in Minneapolis, Minnesota, enkele van zijn schilderijen. Deze instellingen bieden mogelijkheden om Bischoffs werk te bekijken en inzicht te krijgen in zijn loopbaan en stijl. Het is raadzaam de museumwebsites te raadplegen voor actuele tentoonstellingen.

Elmer Bischoff (1916^[1]–1991^[1]) staat bekend om zijn moderne figuratieve schilderijen en zijn band met de Bay Area Figurative-groep. Van 1934^[1] tot 1938 studeerde hij aan de University of California, Berkeley. In 1946 begon Bischoff les te geven aan de California School of Fine Arts in San Francisco, samen met Richard Diebenkorn, David Park en Clyfford Still. Later gaf hij les aan Yuba College, het San Francisco Art Institute en de University of California, Berkeley, waar hij tot 1985 bleef. Bischoff, Park en Diebenkorn keerden zich af van het abstract expressionisme, dat zij te strikt gebonden aan regels vonden. Ze zochten een toegankelijkere en bescheidener vorm van expressie. Bischoff streefde naar iets «aardser, gewoner, alledaagser en toegankelijker» dan de abstracties van de New York School. Zijn vroege figuratieve werken tonen een direct naturalisme en richten zich op alledaagse taferelen. Zijn stillevens, hoewel schaars, verbeelden gewone huiselijke voorwerpen. Hij koos onderwerpen die een persoonlijke reactie opriepen, dingen die volgens hem «de moeite waard waren om mee bezig te zijn». Tegen het midden van de jaren 1950 begonnen Bischoff en Park weer aspecten van gebarenschilderkunst in hun werk op te nemen. Bischoff belichaamt de tradities van de Californische kunstscene.

Elmer Bischoff wordt geassocieerd met de Bay Area Figurative Movement, een Californische stijl uit het midden van de 20e eeuw waarin herkenbare onderwerpen behouden bleven. Hij staat bekend om zijn kleurgebruik en expressieve penseelvoering. Bischoff werkte voornamelijk als schilder en gebruikte olieverf op doek. In zijn vroege abstract-expressionistische werken uit de jaren 1940^[1] en 1950 bracht hij verf in lagen aan en experimenteerde hij met kleurverhoudingen. Halverwege de jaren 1950 voerde hij figuren opnieuw in zijn composities in. Deze schilderijen bevatten vaak losjes afgebakende vormen en gebarende penseelstreken. Hij bouwde de oppervlakken op met dikke verflagen, waardoor textuur en diepte ontstonden. Zijn werkwijze combineerde zorgvuldige planning met spontane beslissingen en leverde een dynamisch samenspel tussen figuratie en abstractie op. Soms verdunde hij de verf tot wassingen of glacis, die bepaalde delen extra lichtkracht gaven. Ook tekenen maakte deel uit van zijn praktijk: hij maakte voorbereidende schetsen en studies voor grotere schilderijen. Daarmee verfijnde hij zijn composities en onderzocht hij verschillende rangschikkingen van figuren en ruimte.

Elmer Bischoff gaf in 1946^[1] les aan de California School of Fine Arts (nu het San Francisco Art Institute), samen met Richard Diebenkorn, David Park en Clyfford Still. In 1953 verhuisde hij naar Marysville, waar hij lesgaf aan Yuba College. In 1956 keerde hij terug naar Berkeley en in 1957 gaf hij les aan het San Francisco Art Institute. In 1963 werd Bischoff benoemd tot hoogleraar met vaste aanstelling aan de University of California, Berkeley, waar hij tot zijn pensionering in 1985 lesgaf. Bischoff, Park en Diebenkorn hadden moeite met Stills uitspraken. De invloed van Bischoff is interessant omdat studenten zich aangetrokken voelden tot zijn houding, niet noodzakelijk tot zijn werk. Joan Browns figuratieve werk belichaamt die traditie in haar persoon. Haar figuratieve werk behoort tot de krachtigste en meest intense figuratieve schilderkunst aan de westkust; de overtuigingskracht ervan komt voort uit de «houding» van de Still-traditie.

Van 1934^[1] tot 1938 studeerde Elmer Bischoff aan University of California, Berkeley. Onder zijn docenten waren John Haley, Erle Loran, Margaret Peterson en Worth Ryder. Vanaf 1946 gaf hij later les aan de California School of Fine Arts, nu het San Francisco Art Institute, samen met Richard Diebenkorn, David Park en Clyfford Still. Bischoff, Park en Diebenkorn leken vooral moeite te hebben met Stills uitspraken. Bischoff wordt verbonden met de Bay Area Figurative-groep. Een schrijver beweerde dat Bischoff de traditie van Clyfford Still belichaamt en suggereerde dat sommige kunstenaars uit San Francisco Stills leer overnamen en verdraaiden. Sommige onderdelen van die traditie werden verworpen; andere werden versterkt of verkeerd begrepen.

Het is moeilijk om één bekendste werk van Elmer Bischoff aan te wijzen. Hij is vooral bekend door zijn band met de Bay Area Figurative-groep. Bischoff, geboren in Berkeley in 1916^[1], studeerde van 1934^[1] tot 1938 aan de University of California, Berkeley. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij bij de Amerikaanse luchtmacht; daarna begon hij in 1946 les te geven aan de California School of Fine Arts in San Francisco. Daar werkte hij samen met Richard Diebenkorn, David Park en Clyfford Still. In 1953 gaf hij les aan Yuba College in Marysville en in 1957 keerde hij terug naar het San Francisco Art Institute. In 1963 kreeg Bischoff een vaste aanstelling als hoogleraar aan de University of California, Berkeley, waar hij tot 1985 lesgaf. De Bay Area Figuratives, onder wie Bischoff, namen afstand van het abstract expressionisme en kozen voor een toegankelijkere, alledaagse stijl. Bischoff streefde naar een expressie die «bescheidener, aardser, gewoner en toegankelijker» was dan de abstracties van de New York School. Zijn schaarse stillevens richten zich op directe weergaven van alledaagse taferelen. Pink Table (1954) en Untitled (Table with Baby Bottle) uit circa 1953-54 zijn voorbeelden van die aandacht.

Elmer Bischoff wordt geassocieerd met het abstract expressionisme, een beweging die na de Tweede Wereldoorlog in New York aan kracht won. Deze brede categorie omvat uiteenlopende kunstenaars en stijlen, maar Bischoff is vooral verbonden met de Bay Area Figurative Movement, een regionale variant van het abstract expressionisme die de menselijke figuur terugbracht in abstracte composities. Het abstract expressionisme als geheel nam afstand van traditionele beeldende weergave. Het omarmde niet-figuratieve vormen om innerlijke emoties en ervaringen uit te drukken. Action Painting, met kunstenaars als Jackson Pollock, benadrukte de fysieke handeling van het schilderen. Technieken als druppelen en spatten leverden dynamische, energieke werken op. Color Field painting, met Mark Rothko als voorbeeld, richtte zich op grote kleurvlakken die een beschouwende reactie moesten oproepen. Bischoff en andere kunstenaars aan de westkust combineerden abstractie met figuratie. Ze behielden de expressieve penseelvoering en niet-figuratieve elementen van het abstract expressionisme, maar brachten herkenbare onderwerpen, vooral de menselijke figuur, terug in hun schilderijen.

Elmer Bischoff (1916^[1]–1991^[1]) was een Amerikaanse kunstenaar die wordt geassocieerd met de Bay Area Figurative Movement. Deze stijl ontstond in de jaren 1950^[1] en combineerde abstract expressionisme met een terugkeer naar herkenbare voorstellingen. Bischoff begon zijn loopbaan met abstract werk. Begin jaren 1950 introduceerden hij en kunstenaars als David Park en Richard Diebenkorn opnieuw figuren in hun composities. Op Bischoffs schilderijen uit die periode staan vaak losjes gedefinieerde menselijke vormen in huiselijke of buitenomgevingen. Zijn palet neigde naar gedempte tinten en zijn penseelvoering was expressief. Later in zijn loopbaan keerde Bischoff zich af van figuratie en ging hij weer abstract werken. In die latere werken gebruikte hij vaak geometrische vormen en fellere kleuren. Hij gaf les aan verschillende instellingen, waaronder de California School of Fine Arts (nu het San Francisco Art Institute) en de University of California, Berkeley. Hij geldt als een belangrijke figuur in de naoorlogse Californische kunst.