Waar Eric Gill te zien is

Voorbeelden van het werk van Eric Gill zijn op verschillende locaties te bekijken. All Saints Church in Brockhampton, bij Ross-on-Wye in Herefordshire, heeft Arts-and-Crafts-interieurstukken. Belgrave Hall Museum in Leicester heeft een eetkamer in Arts-and-Crafts-stijl. Cheltenham Art Gallery & Museum bezit een toegankelijke collectie die verband houdt met de Arts-and-Craftsbeweging in Engeland. Court Barn Museum in Chipping Campden, Gloucestershire, toont ambacht en design vanaf de Arts-and-Craftsbeweging. Het Victoria and Albert Museum in Londen toont Arts-and-Craftswerk in zijn Britse zalen. Andere locaties zijn de William Morris Gallery in Londen, Manchester Art Gallery en de National Museums of Scotland in Edinburgh. Kelmscott Manor, bij Lechlade in Gloucestershire, was het buitenhuis van William Morris. In het dorp staan cottages van Philip Webb en Ernest Gimson; Gimson ontwierp ook het dorpshuis.

Eric Gill stond bekend om zijn vaardigheid met de zwarte lijn in de gravure en om zijn vermogen zijn prenten aan te passen aan hun typografische omgeving. Gills prenten worden, net als andere houtsneden, gemaakt door identieke afdrukken van een blok of meerdere blokken te trekken. De kunstenaar bepaalt hoeveel prenten er in een gelimiteerde oplage komen. De fysieke eigenschappen van het hout beperken het aantal prenten niet, want sommige blokken kunnen honderdduizenden afdrukken opleveren. Elke prent in een oplage wordt gemarkeerd, meestal met potlood langs de ondermarge. Linksonder staan het nummer van de prent en de oplage; in het midden staat de titel en rechts de handtekening. Andere aanduidingen kunnen zijn: ‘A/P’ voor kunstenaarsproef, ‘T/P’ voor vroege proefdrukken, ‘V2’ voor een variantoplage met andere kleuren, of ‘Hors de Commerce’ voor een prent die niet te koop is. De proefdrukfase is een essentieel onderdeel van de prentkunst: de kunstenaar kan zo het karakter van de afdruk testen en belangrijke artistieke beslissingen nemen.

Eric Gill (1882^[1]–1940^[1]) was steenhouwer, typograaf en beeldhouwer. Hij volgde zijn opleiding aan de Central School in Londen. Zijn vroege werk werd bewonderd door Roger Fry, die Gills belettering prees en de emotionele intensiteit van zijn beeldhouwwerk roemde. Gills belang ligt in zijn synthese van Arts-and-Craftsidealen en vroegmodernisme. Net als William Morris geloofde Gill in de waardigheid van arbeid en zag hij kunst als een integraal onderdeel van een spiritueel vernieuwde gemeenschap. Hij omschreef het ambachtelijke werk als eenvoudigweg ‘goed doen wat gedaan moet worden’. Zijn esthetiek week echter af van het postimpressionisme. Zijn werk kreeg aandacht in een tijd waarin critici en kunstenaars uit andere disciplines beeldhouwkunst gebruikten. Die kritische aandacht hielp een taal te ontwikkelen waarmee beeldhouwkunst kon worden herkend en besproken. Gills werk, waaronder zijn lettertype Gill Sans, had grote invloed op de grafische industrie. De Britse overheid nam Gill Sans in 2003 aan voor gebruik in alle communicatie en logo’s.

Eric Gill was lettersteker, graveur en beeldhouwer. Hij staat vooral bekend om zijn vaardigheid met de zwarte lijn in de gravure en zijn vermogen zijn gravures aan te passen aan hun typografische omgeving. Gill ontwierp beginletters en ornamenten; doordat hij vertrouwd was met handdruk, kon zijn werk goed samengaan met lettertypen. Voor belettering in houtsneden zette Gill het ontwerp op calqueerpapier, draaide het vervolgens om zodat het in spiegelbeeld stond en sneed het daarna uit. Hij liet het getekende maar nog niet gesneden werk vaak dagen liggen om het ontwerp te verfijnen. Vervolgens kon het spiegelbeeld op het blok worden overgebracht. Het fysieke snijwerk bestond uit het omlijnen van de letters met een scherp mes; voor de binnenranden gebruikte hij kleine gebogen gutsen.

Eric Gill was een letterhakker, steenhouwer en typograaf die in het begin van de twintigste eeuw werkte. Leden van de Bloomsbury Group, onder wie Roger Fry, bewonderden zijn werk. Fry bracht Gills nadruk op het oppervlak van steen in verband met Bloomsbury’s belangstelling voor vorm. In 1906^[1] prees Fry Gills belettering en in 1911 roemde hij diens ‘doorleefde expressie’. Gills opvattingen leken op die van William Morris en W. R. Lethaby. Net als Lethaby vond Gill dat zelfexpressie van de kunstenaar ondergeschikt was aan de uitvoering van het werk. In Gills esthetiek zijn geen sporen van het postimpressionisme te vinden. Zijn religieuze overtuiging dat kunst een middel voor religieuze expressie moest zijn, groeide, evenals zijn afkeer van het modernisme. Zijn werk beïnvloedde beeldhouwers als Henry Moore.

De artistieke ontwikkeling van Eric Gill werd door verschillende invloeden gevormd. In zijn vroege jaren beïnvloedde de Arts-and-Craftsbeweging hem; hij omarmde de principes van vakmanschap en de waardigheid van arbeid. Hij studeerde metselwerk en belettering en las werk van Ruskin en Morris. Ook na zijn bekering tot het rooms-katholicisme na 1913^[1] bleef Gill verbonden met het Arts-and-Craftsideaal. Critici als Roger Fry, die met de schilderkunst werd geassocieerd, beïnvloedden ook de vroege ontvangst van Gill als modern beeldhouwer. Fry prees zijn belettering en de emotionele intensiteit van zijn sculpturen en verbond zijn werk met de nadruk die Bloomsbury op vorm legde. Naarmate zijn religieuze overtuigingen sterker werden, werd Gill kritischer over het modernisme. Hij haalde zelf W. R. Lethaby’s definitie van ambachtelijke kunst aan: ‘eenvoudigweg goed doen wat gedaan moet worden’. Hij deelde de Arts-and-Craftsopvatting dat kunst vreugde in arbeid moest uitdrukken en de mens met God moest verbinden. Zijn nadruk op ‘trouw aan het materiaal’ en de onthullende ervaring van het beeldhouwen in steen vormden zijn artistieke benadering verder.

Eric Gill was een lettersteker, beeldhouwer en graficus die met de Arts-and-Craftsbeweging werd geassocieerd. Hoewel hij in verschillende media werkte, is hij misschien vooral bekend om zijn steensnijwerk. Na rond 1900^[1] metselwerk en belettering te hebben gestudeerd, hakte Gill in 1910 zijn eerste naaktfiguur uit steen. Zijn esthetiek was geworteld in de Arts-and-Craftstraditie, die het ambachtelijke werk omschreef als ‘eenvoudigweg goed doen wat gedaan moet worden’. Gill geloofde dat de beste beeldhouwkunst voortkwam uit samenwerking tussen kunstenaar en materiaal. Hij beschreef het ontdekken van vormen in steen als een onthullende ervaring. Vanaf 1914 maakte Gill veel religieuze werken, waaronder de kruiswegstaties voor Westminster Cathedral. Naarmate zijn geloof sterker werd, nam hij afstand van het modernisme, dat volgens hem een morele dimensie miste. Gill bekritiseerde modernisten omdat zij ‘een spiegel ophouden voor de aard van de kunstenaar’ in plaats van voor de natuur zelf.

Eric Gill werd in zijn loopbaan zowel met de Arts-and-Craftsbeweging als met het vroege modernisme geassocieerd, maar nam uiteindelijk afstand van dat laatste. Vroeg in zijn loopbaan sloot Gill nauw aan bij Arts-and-Craftsprincipes. Nadat hij in 1900^[1] naar Londen was verhuisd, studeerde hij metselwerk en belettering en las hij Ruskin en Morris. In 1904 was hij socialist en beroepsmatig lettersteker. Zijn esthetiek, net als die van W. R. Lethaby, stelde ‘goed doen wat gedaan moet worden’ boven zelfexpressie. Gill geloofde dat de neergang van het ambacht samenhing met een afname van religieus geloof; hij pleitte voor een spirituele heropleving en een socialisme dat op de waardigheid van arbeid was gegrondvest. Rond 1912 werd zijn werk tot de modernistische sfeer gerekend; hij exposeerde op de Second Post-Impressionist Show. Toen zijn religieuze overtuigingen na 1913 sterker werden, werd hij kritisch over het modernisme en had hij een hekel aan het vermeende gebrek aan moreel of didactisch doel ervan. Hij vond dat moderne kunstenaars te veel op subjectieve gevoelens waren gericht in plaats van op objectieve weergave. Daardoor raakte Gill gescheiden van de modernistische avant-garde. In 1921 stichtte Gill het Guild of St Joseph & St Dominic, een katholieke gemeenschap van beeldhouwers, steenhouwers en letterstekers.