Waar Steve McQueen te zien is

Werk van Steve McQueen is in verschillende musea te zien. In de Verenigde Staten gaat het onder meer om het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), 5905 Wilshire Boulevard, Los Angeles; het Metropolitan Museum of Art, 1000 Fifth Avenue, New York; en het Museum of Modern Art, 11 West 53rd Street, New York. Andere Amerikaanse locaties zijn het Minneapolis Institute of Arts, 2400 Third Avenue South, Minneapolis; het Virginia Museum of Fine Arts, 200 N. Boulevard, Richmond; het Wolfsonian van Florida International University, 1001 Washington Avenue, Miami Beach; en het Charles Hosmer Morse Museum of American Art, 445 North Park Avenue, Winter Park, Florida. In het Verenigd Koninkrijk zijn werken mogelijk te zien in het Victoria & Albert Museum, Cromwell Road, Londen; het National Museums of Scotland Royal Museum, Chambers Street, Edinburgh; Manchester Art Gallery, Mosley Street, Manchester; het Geffrye Museum, Kingsland Road, Londen; en Brighton Museum & Art Gallery, Royal Pavilion Gardens, Brighton. Ook het Bakelite Museum, Orchard Mill, Williton, bezit werk.

Steve McQueen staat vooral bekend als filmregisseur, maar maakt ook fotografische kunst, soms gedrukt in beperkte oplagen. Zijn werk onderzoekt vaak thema’s als identiteit, geschiedenis en de menselijke conditie. In 2009 vertegenwoordigde McQueen Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië, waar hij zijn film *Giardini* presenteerde. In 2015 maakte hij *Ashes*, een filmprojectie op twee zijden. Aan de ene kant ziet men idyllische beelden van een jonge visser; de andere kant toont de tragische omstandigheden van diens dood. Zijn film *12 Years a Slave* (2013) won de Academy Award voor beste film. McQueen regisseerde ook *Hunger* (2008) en *Shame* (2011). Hij werd in 1969 in Londen geboren. Hij studeerde aan Goldsmiths, University of London, en aan de Tisch School of the Arts van New York University. In 1999 won hij de Turner Prize. In 2011 werd hij benoemd tot Commander of the Order of the British Empire (CBE).

Steve McQueen (geboren in 1969) is een Britse kunstenaar en filmmaker. In 1999 won hij de Turner Prize. In 2009 vertegenwoordigde hij Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië. McQueen staat bekend om zijn films, installaties en beeldhouwwerk. Zijn kunst behandelt vaak sociale en politieke kwesties. Zijn film *Hunger* (2008) gaat over de Ierse hongerstaking van 1981. *12 Years a Slave* (2013) gaat over slavernij in de Verenigde Staten en won de Academy Award voor beste film. McQueens werk onderzoekt de menselijke conditie en thema’s als identiteit, vrijheid en onrecht. Zijn artistieke aanpak combineert formeel experiment met maatschappelijk commentaar. Hij gebruikt lange takes en weinig dialoog, waardoor de fysieke en emotionele ervaringen van zijn personages nadrukkelijk naar voren komen. Zijn werk heeft invloed gehad op de hedendaagse kunst en film en moedigt kijkers aan moeilijke onderwerpen onder ogen te zien. Zijn kunst zet aan tot nadenken over geschiedenis en samenleving.

De artistieke technieken van Steve McQueen reiken verder dan conventionele schilderkunst. Een techniek in de kunst omvat handmatige en mechanische bewerkingen waarmee grondstoffen volgens de artistieke bedoeling vorm krijgen. Sommige kunstenaars beginnen als ambachtslieden en richten zich daarna op ideeën; anderen beginnen bij ideeën en gevoelens en houden zich vervolgens bezig met de praktische kant van het ambacht. Sir Charles Eastlake wees op het belang van mechanische bewerkingen voor de duurzaamheid van kunstwerken. Sommige kunstenaars uit de twintigste eeuw negeerden duurzaamheid echter bewust, waardoor mechanische bewerkingen belangrijker werden. In de schilderkunst bestaat geen enkel proces dat in een vaste formule kan worden gegoten. Francis Bacon zei dat schilderen toeval is: hij voorziet het in zijn geest, maar de verf verandert het. Hij gebruikte grote penselen en wist vaak niet zeker wat de verf zou doen.

Het werk van Steve McQueen, vooral zijn verkenning van sociale en politieke thema’s via film en video, vindt weerklank bij veel hedendaagse kunstenaars. Zijn onverbloemde blik op ras, klasse en geweld, gecombineerd met een vernieuwende aanpak van cinematografische taal, heeft nieuwe mogelijkheden geopend. Sommige door McQueen beïnvloede kunstenaars gebruiken film en installatie op vergelijkbare wijze om identiteit, macht en historische verhalen te onderzoeken. Anderen laten zich inspireren door zijn formele technieken, zoals lange takes, minimalistische composities en nadruk op de fysieke kijkervaring. Het is moeilijk specifieke personen te noemen die rechtstreeks door McQueen zijn beïnvloed, maar zijn impact op de bredere kunstwereld is zichtbaar. Veel kunstenaars houden zich bezig met vergelijkbare thema’s en benaderingen. Zijn invloed blijkt uit het toenemende gebruik van film en video als middelen voor maatschappelijk commentaar en artistieke expressie. McQueens succes heeft ook geholpen deze media binnen de beeldende kunst te legitimeren en zo meer mogelijkheden te scheppen voor kunstenaars die ermee werken.

Het is moeilijk specifieke personen aan te wijzen die Steve McQueen rechtstreeks beïnvloedden in zijn artistieke ontwikkeling. Sommige kunstenaars laten zich inspireren door het werk van hun collega’s en gaan een vriendschappelijke competitie aan die nieuwe ideeën stimuleert. Een kunstenaar omschreef dat als een «return match», waarbij hij zich uitgedaagd en gemotiveerd voelde door het werk van anderen. Die kunstenaar vertelde ook ideeën aan anderen te geven om te zien wat ermee gebeurde. Een kunstenaar herinnerde zich beïnvloed te zijn door het analytisch kubisme, vooral Braque en Picasso, en door de vroege Kandinsky en Miró. Ook bestudeerde deze kunstenaar werk van Matisse, Cézanne en Mondriaan, naast renaissancekunstenaars en kunstenaars uit de quattrocento, oude meesters, Amerikaanse meesters en Afrikaanse kunst. Een andere kunstenaar noemde Minor White en Henry Holmes Smith als invloeden. White moedigde aan om verder te kijken dan de zichtbare beelden en diepere betekenis te zoeken. Smith stimuleerde de kunstenaar diens techniek en visie te ontwikkelen.

Steve McQueen is vooral bekend als filmregisseur en videokunstenaar. In 1999 won hij de Turner Prize. Zijn film *Hunger* uit 2008, over de Ierse hongerstaking van 1981, bracht hem bredere bekendheid. Voor deze film ontving McQueen de Caméra d’Or op het Filmfestival van Cannes. Hij regisseerde Michael Fassbender in de hoofdrol als Bobby Sands, een vrijwilliger van de IRA. In 2013 regisseerde McQueen *12 Years a Slave*, een verfilming van Solomon Northups memoires uit 1853. De film won de Academy Award voor beste film; McQueen werd genomineerd voor beste regie. Chiwetel Ejiofor speelde Northup, een vrije Afro-Amerikaanse man die werd ontvoerd en als slaaf verkocht. In de film spelen ook Fassbender, Lupita Nyong’o en Brad Pitt. *12 Years a Slave* kreeg veel lof van critici en commercieel succes en bevestigde McQueens positie als belangrijk hedendaags filmmaker.

Steve McQueen is een hedendaagse kunstenaar wiens werk zich niet eenvoudig laat categoriseren. Hij kwam na 1980 op, een periode waarin kunstvormen en media vernieuwden. Zijn praktijk omvat verschillende media, waaronder film, video en installatie. Zijn werk onderzoekt vaak identiteit, maatschappelijke kwesties en de menselijke conditie. Hij gebruikt vaak lange takes en weinig dialoog, waardoor een gevoel van spanning en onbehagen ontstaat. Sommigen plaatsen zijn werk binnen de bredere context van de conceptuele kunst, waarin het idee achter het kunstwerk belangrijker wordt geacht dan de uiteindelijke vorm. Anderen zien hem als deel van een generatie kunstenaars die nieuwe technologieën omarmde om nieuwe mogelijkheden voor artistieke expressie te vinden. Zijn films en installaties hebben hem erkenning opgeleverd in zowel de kunstwereld als de filmindustrie.