Waar Mark Wallinger te zien is

Het werk van Mark Wallinger is op verschillende vooraanstaande plekken te zien. In het Verenigd Koninkrijk zijn werken van hem te vinden in Tate Modern (Bankside, Londen, SE1 9TG) en het Victoria and Albert Museum (Cromwell Road, South Kensington, Londen SW7 2RL). Ook verschillende musea buiten het Verenigd Koninkrijk bezitten werk van Wallinger. Daartoe behoren het Los Angeles County Museum of Art (5905 Wilshire Boulevard, Los Angeles, CA 90036), het Metropolitan Museum of Art (1000 Fifth Avenue, New York, NY 10028) en het Minneapolis Institute of Arts (2400 Third Avenue South, Minneapolis, MN 55404). Andere locaties zijn het Museum of Modern Art (11 West 53rd Street, New York, NY 10019), het Royal Ontario Museum (100 Queens Park, Toronto, Ontario M5S 2C6) en het Virginia Museum of Fine Arts (200 N. Boulevard, Richmond, VA 23220). Het is raadzaam rechtstreeks bij het museum na te gaan of een specifiek werk te zien is voordat u een bezoek plant, omdat collecties en tentoonstellingen kunnen veranderen.

Mark Wallinger is een Britse kunstenaar die met uiteenlopende media werkt. Hij werd in 1959 geboren in Chigwell, Essex. In 2007 won hij de Turner Prize en in 2001 vertegenwoordigde hij Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië. Wallingers prenten houden vaak verband met grotere sculptuur- en installatieprojecten. Zo is zijn serie unieke zeefdrukken *Oxymoron* verbonden met zijn opdracht voor de Fourth Plinth uit 2009, *The Fourth Plinth*. De sculptuur toont een groot, vervormd en gemarmerd renpaard. De beelden voor de prenten zijn rechtstreeks aan de sculptuur ontleend. Ook een andere prentenreeks, *Self Portrait as a Worried Man*, houdt verband met een groter project. In 2017 maakte Wallinger voor het voormalige Londense huis van Sigmund Freud een levensgrote sculptuur van hem. De litho toont Wallinger in Freuds houding en vormt een humoristische maar ook bedachtzame verkenning van identiteit. Wallingers prenten bevatten vaak meerdere betekenislagen. Ze belonen aandachtig kijken en nodigen de kijker uit na te denken over de relaties tussen beeld, kunstenaar en de ruimere wereld. Zijn prenten zijn niet altijd rechtstreekse weergaven van zijn sculpturen, maar bieden een ander perspectief op zijn artistieke belangstelling.

Mark Wallinger werd bekend als onderdeel van de generatie Young British Artists. Hij staat bekend om zijn conceptuele werken, waarin vaak thema’s als klasse, maatschappij en religie aan bod komen. Zijn kunst nodigt kijkers geregeld uit gevestigde normen en machtsstructuren ter discussie te stellen. Een van Wallingers bekende werken is A Real Work of Art (1994). Hij kocht een renpaard en gaf het deze ironische naam om de vercommercialisering van kunst en de mechanismen van de kunstwereld te onderzoeken. Een ander belangrijk werk is State Britain (2007), een reconstructie van Brian Haws vredesprotest op Parliament Square binnen Tate Britain. Deze installatie confronteerde rechtstreeks kwesties rond vrijheid van meningsuiting en overheidsbeleid. Ecce Homo (1999) was het eerste werk op de lege vierde sokkel op Trafalgar Square; deze levensgrote sculptuur van Christ stelde conventionele heroïsche beeldhouwkunst ter discussie. Wallinger vertegenwoordigde Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië in 2001. In 2007 won hij de Turner Prize. Doordat hij sociale en politieke kwesties blijft onderzoeken, blijft zijn werk relevant in hedendaagse discussies.

Mark Wallinger werkt met uiteenlopende media. Hij staat bekend om sculptuur, schilderkunst, video, installaties en grafiek. In 2001 vertegenwoordigde Wallinger Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië. Zijn presentatie omvatte de grote sculptuur *Ecce Homo* (1999). Het werk toont Christus op menselijke schaal, uitgevoerd in marmer. Oorspronkelijk stond het op de lege sokkel op Trafalgar Square. De kunstenaar verwerkt vaak religieuze thema’s en maatschappijkritiek in zijn werk. Wallingers installatie *State Britain* (2007) in Tate Britain reconstrueerde Brian Haws vredesprotest op Parliament Square. Het werk omvatte spandoeken, foto’s en persoonlijke bezittingen van Haw. In de reeks *Oxymoron* (2009) schilderde Wallinger paarden, een terugkerend motief in zijn praktijk. Deze werken combineren traditionele olieverftechnieken met hedendaagse onderwerpen. Meer recent maakte Wallinger *Labyrinth* (2013), een reeks van 270 geëmailleerde plaquettes voor Transport for London. Elk uniek kunstwerk is in een ander metrostation in Londen aangebracht. De ontwerpen zijn gebaseerd op het doolhof van Hampton Court Palace.

Het is moeilijk om directe invloeden van Mark Wallinger op latere kunstenaars aan te wijzen. Wel is de invloed van sculptuur op Britse keramiek zichtbaar wanneer we het werk van Edmund de Waal met dat van Donald Judd vergelijken. De Waal gebruikte Judds stapelwerken als voorbeeld en maakte gestapelde planken en horizontale wandkasten die rechtstreeks verwijzen naar enkele van Judds bekendste werken. De Waal verwijst zonder moeite direct naar herkenbare werken uit die periode, net zoals hij hulde brengt aan de abstracte schilder Agnes Martin met lange rijen potten die haar kenmerkende verfstrepen weerspiegelen. In zijn oeuvre gaat De Waal een gesprek aan met belangrijke werken uit de twintigste-eeuwse beeldhouwkunst, via vorm, kleur of juist het loskomen van zowel de grond als de sokkel. De hedendaagse beeldhouwkunst was verwikkeld in een proces waarin de erfenis van het modernisme uit de Verenigde Staten kritisch werd ontvangen en uitvergroot, of juist ontleed en geïsoleerd. Uiteindelijk leidde dit tot een herdefiniëring van de aard van sculptuur en van de relatie tussen sculptuur en haar omgeving, of het nu om de kijker of om de sociaal-politieke context ging.

Het werk van Mark Wallinger sluit aan bij uiteenlopende artistieke en intellectuele tradities. Conceptuele kunst is een duidelijke invloed, met name het werk van kunstenaars die alledaagse voorwerpen en situaties gebruiken om diepere betekenissen te onderzoeken. Marcel Duchamp, met zijn readymades en belangstelling voor toeval, is een belangrijke voorganger. Net als Duchamp stelt Wallinger de artistieke waarde ter discussie en bevraagt hij conventionele opvattingen over wat kunst kan zijn. Wallinger put ook uit de Britse kunstgeschiedenis. Zijn belangstelling voor maatschappelijke kwesties en zijn gebruik van realisme verbinden hem met kunstenaars als William Hogarth. Hogarths satirische prenten, waarin hij commentaar leverde op de sociale en politieke kwesties van zijn tijd, vormen een historische voorganger voor Wallingers maatschappelijk betrokken kunst. De kunstenaar heeft ook de invloed van literatuur en filosofie op zijn werk erkend. Zijn belangstelling voor psychoanalyse speelt bijvoorbeeld een rol in sommige werken. De uiteenlopende invloeden weerspiegelen Wallingers intellectuele nieuwsgierigheid en zijn verlangen kunst te maken die zowel visueel boeit als conceptueel prikkelt.

Het is moeilijk met zekerheid één „bekendste werk” van Mark Wallinger aan te wijzen, omdat bekendheid subjectief is en verandert. Een overzicht van zijn oeuvre laat echter zien dat verschillende werken veel aandacht hebben gekregen. Wallinger vertegenwoordigde Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië in 2007; die bekendheid bracht hem internationale erkenning. Een van zijn bekende werken is A Real Work of Art (1994), waarin hij aandelen in zijn eigen bloedlijn als kunstwerk aanbood. Ook Angel (1997), een reconstructie van Antony Gormleys Angel of the North, trok de aandacht. State Britain (2007), een reconstructie van het protestdisplay van vredesactivist Brian Haw buiten het parlement, won de Turner Prize. Voor deze installatie werd Haws display in Tate Britain nagebouwd, waarbij vragen over vrijheid van meningsuiting en protest aan de orde kwamen. Een ander bekend werk is Ecce Homo (1999), een levensgrote sculptuur van Christus die op de lege vierde sokkel op Trafalgar Square werd geplaatst. Deze werken hebben bijgedragen aan Wallingers reputatie als belangrijk hedendaags kunstenaar.

Mark Wallinger wordt geassocieerd met de Young British Artists (yBa), een los omschreven artistiek verschijnsel dat in de jaren 1990 bekendheid kreeg. De YBA’s, onder wie kunstenaars als Damien Hirst, reageerden op wat zij zagen als een impasse in de kunstwereld. Ze pleitten voor een „terugkeer van het reële” door strategieën uit de popart, het minimalisme en de conceptuele kunst opnieuw in te zetten. Curator Andrew Renton merkte op dat „een zekere mate van onverantwoordelijkheid” deze kunstenaars esthetisch samenbracht. Angela McRobbie stelde vast dat deze houding kunstenaars bevrijdde van een eenvoudige classificatie. De YBA’s kregen media-aandacht met controversiële werken en gebeurtenissen, zoals Rachel Whitereads House (1993) en de tentoonstelling Sensation van de Royal Academy in 1997. Hun werk bevatte vaak ironie en woordspelingen en ging in op populaire cultuur, jeugdcultuur en mode. Hoewel het label YBA nu enigszins gedateerd wordt gevonden, verwijst het naar een specifiek moment in de Britse kunstgeschiedenis, gekenmerkt door een postconceptuele benadering en een provocerende houding.