Waar Felice Casorati te zien is

Schilderijen van Felice Casorati zijn te zien in tal van musea en galeries. In Europa zijn dat onder meer de Galleria Sabauda in Turijn, de Graf Harrach’sche Gemäldegalerie en het Kunsthistorisches Museum in Wenen. Ook zijn werken zijn te vinden in het Nationalmuseum in Stockholm en de Sammlung Oskar Reinhart in Winterthur, Zwitserland. Andere locaties zijn het Musée Fesch in Ajaccio op Corsica, het Barber Institute of Fine Arts van de University of Birmingham in Engeland en het Musée des Beaux-Arts in Caen. In de Verenigde Staten bevinden schilderijen zich in het Baltimore Museum of Art, het Museum of Fine Arts in Boston, het Fogg Art Museum van Harvard University in Cambridge, Massachusetts, het Art Institute of Chicago, het Detroit Institute of Arts, het John and Mable Ringling Museum of Art in Sarasota, het M. H. de Young Memorial Museum en de National Gallery of Art in Washington, D.C. Er is ook een werk in het Museu de Arte in SÃ G PAULO.

Felice Casorati (1883^[1]-1963^[1]) was een Italiaanse schilder en prentmaker die werd geassocieerd met een terugkeer naar de orde na de Eerste Wereldoorlog. Prentkunst als beeldende kunst heeft een lange geschiedenis. Hoewel de vroegste papieren afdrukken in China ontstonden, bloeide de prentkunst in Europa tegen het einde van de 1300s op. Houtsneden dienden als boekillustraties, religieuze iconen en speelkaarten. Prentkunst was vooral een ambacht voor commerciële reproductie, maar meesters als Dürer en Goya verhieven grafiek tot hoge kunst. Aan het einde van de 1800s werden prenten een belangrijk artistiek medium. De kwaliteit van elke afdruk werd belangrijker. Kunstenaars begonnen prenten te signeren om originele grafiek van reproducties te onderscheiden. Handtekeningen bevestigden de authenticiteit en goedkeuring van de kunstenaar. Oplagen werden beperkt en genummerd om de prijs te beïnvloeden en overmatig drukken van versleten platen te voorkomen. Hoogwaardig handgemaakt papier droeg verder bij aan de esthetische waarde. Prenten stelden kunstenaars in staat een breder publiek te bereiken doordat ze betaalbaarder waren en ruim konden worden verspreid.

Felice Casorati, geboren in 1883^[1], neemt een belangrijke plaats in binnen de Italiaanse kunst van de twintigste eeuw. Aanvankelijk beïnvloed door de Weense Secessie, ontwikkelde zijn stijl zich met elementen van het magisch realisme en belangstelling voor essentiële vorm. Na een periode muziekstudie koos hij voor schilderkunst; zijn eerste bekende werk maakte hij in 1902^[1]. In 1906 studeerde hij af in de rechten, maar hij koos voor de kunst. Zijn vroege werk werd in 1907 toegelaten tot de Biënnale van Venetië. De kennismaking met het werk van Gustav Klimt op de Biënnale van 1910 was vormend. Ook als docent was Casorati belangrijk. In 1923 stichtte hij in Turijn de Scuola casoratiana, waar hij jonge kunstenaars lesgaf, onder wie Francesco Menzio, Carlo Levi en Jessie Boswell. Hij was medeoprichter van de Società Belle Arti Antonio Fontanesi, die tentoonstellingen organiseerde. Hoewel hij zich met de Novecento-beweging bezighield, behield hij een eigen artistiek profiel. De kristallijne zuiverheid en raadselachtigheid van zijn werk hielpen het magisch realisme vorm te geven. In 1938 ontving hij de schilderprijs van de Biënnale van Venetië; zijn werk werd ook internationaal tentoongesteld.

Felice Casorati werkte met grote zorgvuldigheid in olieverf. Hij prepareerde zijn doeken zorgvuldig en gebruikte vaak een gessogrond voor een glad oppervlak waarop hij de verf precies kon aanbrengen. Casorati gaf de voorkeur aan tempera, een oude techniek waarbij pigment met eidooier wordt gebonden. Dit medium geeft een kenmerkende matte afwerking en draagt bij aan het eigen karakter van zijn werk. Soms combineerde hij tempera en olieverf in verschillende lagen voor specifieke effecten. Hij wilde technieken van renaissancemeesters nieuw leven inblazen en bestudeerde hun werkwijzen. Daarom experimenteerde hij met materialen en procedures om eigenschappen van oudere kunst te vangen. Hij besefte echter dat de effecten van meesters niet exact konden worden herhaald, omdat de beschikbare materialen verschilden.

Felice Casorati stichtte in 1923^[1] de Scuola casoratiana in zijn atelier in Turijn. Verschillende leerlingen werden later bekend. Francesco Menzio, Carlo Levi, Gigi Chessa en Jessie Boswell vormden bijvoorbeeld de Gruppo di Sei. Naast zijn directe leerlingen hielp Casorati het magisch realisme vorm te geven, een stijl die hij deelde met de vroege Novecento-groep, al hield hij een eigen profiel. Casorati was een Italiaanse schilder die leerde van Modigliani’s naakten en zich aangetrokken voelde tot hun chromatische trillingen, afgebakende volumes en tastbare indruk van ademende lichamen. Zijn invloed strekte zich uit tot decor- en kostuumontwerp voor grote theaters, zoals La Scala in Milaan en het Maggio Musicale in Florence.

De vroege artistieke ontwikkeling van Felice Casorati werd sterk gevormd door de Weense Secessie, vooral door de decoratieve en symbolistische stijl van Gustav Klimt. In Napels (1908^[1]–1911^[1]) bestudeerde Casorati Pieter Brueghel de Oude. Later, in Verona (1911–1915), richtte hij mede het tijdschrift *La Via Lattea* op en maakte hij illustraties met invloeden van Jan Toorop en de art-nouveaustijl van Aubrey Beardsley. Contact met kunstenaars van Ca’ Pesaro bracht hem in aanraking met hedendaagse stromingen uit Parijs en München. Na 1917 verhuisde hij naar Turijn; zijn rijpe werk liet decoratie achter zich en richtte zich op essentiële vormen. Die verschuiving kwam mede voort uit de wiskundige ruimtelijke constructies van de quattrocentoschilderkunst en de verstilde sfeer van Piero della Francesca. Ook Modigliani beïnvloedde zijn werk, met name de chromatische kwaliteiten, afgebakende volumes en tastbare indruk van ademende lichamen. Zijn betrokkenheid bij artistieke en intellectuele kringen in Turijn speelde eveneens een rol.

Felice Casorati, geboren in 1883^[1] in Novara, werd na zijn verhuizing naar Turijn in 1917^[1] een centrale figuur in de intellectuele kringen van de stad. Hoewel hij rechten studeerde, koos hij voor een loopbaan als kunstenaar; zijn vroege werk werd beïnvloed door de Weense Secessie. Zijn rijpe werk van na de Eerste Wereldoorlog liet decoratieve details achter zich en richtte zich op essentiële vorm, met inspiratie uit de quattrocentoschilderkunst en de sfeer van Piero della Francesca. Voorbeelden zijn *Portrait of Silvia Cenni* en *Midday*, beide uit 1922. In 1924 had Casorati een solotentoonstelling op de Biënnale; Lionello Venturi schreef daarvoor een invloedrijk catalogusessay. De kristallijne zuiverheid en raadselachtigheid van zijn composities hielpen het magisch realisme te definiëren, dat hij deelde met de vroege Novecento-groep. Hoewel hij met Novecento-tentoonstellingen werd geassocieerd, behield hij een eigen profiel. In 1923 stichtte hij de Scuola casoratiana in zijn atelier en gaf hij jonge kunstenaars les. Ook werkte hij voor grote theaters aan decor- en kostuumontwerp, tot na de Tweede Wereldoorlog. In 1938 won hij de schilderprijs van de Biënnale van Venetië. Hij stierf in 1963^[1].

Felice Casorati (geboren op 4 december 1883^[1] in Novara) hield zich in zijn loopbaan met verschillende stijlen bezig. In zijn vroege werk was de decoratieve, symbolistische stijl van de Weense Secessie vormend. Zijn illustraties voor het mede door hem opgerichte tijdschrift *La Via Lattea* (1914^[1]) herinnerden aan de art-nouveaustijl van Jan Toorop en Aubrey Beardsley. Na de dood van zijn vader in 1917 verhuisde Casorati naar Turijn en werd hij een centrale figuur in de intellectuele kringen van de stad. In zijn rijpe naoorlogse werk maakte decoratief detail plaats voor een beschouwing van essentiële vorm. Dat kwam voort uit de wiskundige ruimtelijke constructies van de quattrocentoschilderkunst, en vooral uit de verstilde sfeer van Piero della Francesca. De kristallijne zuiverheid en raadselachtige toon van Casorati’s composities hielpen het magisch realisme vorm te geven, dat hij deelde met de vroege Novecento-groep. Hoewel hij aan Novecento-tentoonstellingen deelnam, behield hij een eigen profiel, los van Margherita Sarfatti’s beweging. Casorati stierf op 1 maart 1963^[1].