Waar Benvenuto Cellini te zien is

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een Florentijnse kunstenaar, vooral bekend om zijn beeldhouwkunst en metaalwerk. Verschillende musea bezitten voorbeelden van zijn werk. Het Bargello in Florence bezit Cellini’s bronzen beeld *Narcissus* (ca. 1548^[1]) en zijn marmeren buste van Cosimo I de’ Medici (1545–1548^[1]), een portret van de Florentijnse hertog in harnas. Zijn beroemdste beeld, *Perseus met het hoofd van Medusa* (1545–1554), staat in de Loggia dei Lanzi op de Piazza della Signoria in Florence. Het toont de Griekse held Perseus boven het lichaam van Medusa. Het Louvre in Parijs bezit waarschijnlijk zijn beroemdste metaalwerk: het *Zoutvat van Frans I* (1540–1543). Dit gouden tafelornament met email werd gemaakt voor de Franse koning Frans I. Het Kunsthistorisches Museum in Wenen bezit een vergelijkbaar, maar kleiner stuk dat aan Cellini wordt toegeschreven.

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een Florentijnse goudsmid, beeldhouwer en schrijver, vooral bekend om zijn autobiografie. Hij begon als goudsmid en zegelsnijder en werkte van 1529^[1] tot 1535 in Rome voor Clemens VII. In die periode bestudeerde hij werk van Michelangelo en Rafaël en antieke beeldhouwkunst. Na een gewelddadig incident moest hij Rome in 1540 verlaten en vertrok hij naar Parijs. Daar werkte hij als beeldhouwer voor Frans I. Het bronzen reliëf Nimf van Fontainebleau is het enige bewaard gebleven voorbeeld van zijn Franse werk. Nadat hij in 1545 in ongenade was gevallen bij Frans I, keerde Cellini terug naar Florence. Cosimo I gaf hem opdracht een bronzen portretbuste en Perseus met het hoofd van Medusa te maken. Hij werkte negen jaar aan de Perseus, van 1545 tot 1554; het beeld vestigde zijn reputatie als beeldhouwer. Naast zijn autobiografie schreef Cellini een verhandeling over goudsmeedkunst en beeldhouwkunst, met informatie over zijn werkwijzen. In 1546 nam hij deel aan een debat over de relatieve voortreffelijkheid van de kunsten, georganiseerd door Benedetto Varchi van de Florentijnse Academie.

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een Florentijnse kunstenaar, werkzaam als goudsmid en beeldhouwer. Zijn autobiografie en Giorgio Vasari’s *Levens* hielpen het idee van individueel artistiek genie tijdens de renaissance te vestigen. Cellini presenteert zichzelf in zijn autobiografie als bekwaam kunstenaar, staatsman, soldaat en minnaar. Van 1529^[1] tot 1535 werkte hij voor Clemens VII in Rome en bestudeerde hij werk van Michelangelo en Rafaël. Later werkte hij in Parijs voor Frans I en maakte hij sculpturen; het bronzen reliëf *Nimf van Fontainebleau* is het enige overgebleven voorbeeld daarvan. Nadat Cellini bij Frans I in ongenade was gevallen, keerde hij terug naar Florence en kreeg hij van Cosimo I opdracht voor een bronzen portretbuste en *Perseus met het hoofd van Medusa*. Hij werkte van 1545 tot 1554 aan de *Perseus*. Hoewel Cellini veel goudsmidswerk maakte, is het *Zoutvat van Frans I* in Wenen het enige stuk dat met zekerheid aan hem kan worden toegeschreven. Het gouden en geëmailleerde object toont Neptunus en Tellus, leunend op een ebbenhouten voet met reliëffiguren van Dageraad, Dag, Schemering, Nacht en de vier winden. De langgerekte proporties tonen Cellini’s maniëristische vormbenadering. Hij schreef ook *Verhandeling over de goudsmeedkunst en beeldhouwkunst*, met informatie over zijn werkwijzen.

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een belangrijke figuur van de Italiaanse renaissance en beïnvloedde latere kunstenaars, vooral beeldhouwers en metaalbewerkers. Zijn autobiografie, hoewel vaak overdreven, biedt inzicht in atelierpraktijken en het leven van kunstenaars in die periode. De tekst beïnvloedde hoe latere generaties de artistieke wereld van de renaissance begrepen. Zijn technische handleidingen over metaalbewerking en beeldhouwkunst werden ook breed verspreid en beïnvloedden de werkwijzen van latere ambachtslieden. Giambologna (1529^[1]–1608^[1]), een Vlaamse beeldhouwer die in Florence werkte, wordt vaak genoemd als rechtstreeks beïnvloed door Cellini, vooral in zijn bronzen figuren. Hij nam Cellini’s nadruk op dynamische poses en oppervlakteafwerking over. Cellini’s invloed reikte ook tot de goudsmeedkunst. Zijn uitgewerkte ontwerpen en technische virtuositeit stelden een hoge standaard voor goudsmeden in heel Europa. Hoewel directe invloed moeilijk toe te schrijven is, is het hoge vakmanschap en de artistieke ambitie in later renaissance- en barokmetaalwerk schatplichtig aan Cellini’s voorbeeld. Hij blijft interessant voor wie de raakvlakken van kunst, ambacht en zelfpromotie in de 16e eeuw bestudeert.

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een Florentijnse goudsmid en beeldhouwer. Zijn autobiografie beschrijft zijn leven en werk. Van 1529^[1] tot 1535 werkte hij in Rome als goudsmid en zegelsnijder voor Clemens VII. Daardoor kon hij werk van Michelangelo en Rafaël en voorbeelden van antieke beeldhouwkunst bestuderen. Cellini’s loopbaan weerspiegelt een verschuiving in de manier waarop sommige kunstenaars zichzelf binnen de maatschappij zagen. Hij beschouwde zichzelf als meer dan een ambachtsman. Zijn geloof in zijn eigen virtuositeit onderscheidde hem. Hij bewoog zich in maatschappelijke kringen en werd bewonderd door vorsten en pausen. Naast zijn autobiografie schreef hij verhandelingen over beeldhouwkunst en goudsmeedkunst.

Hoewel Benvenuto Cellini veel beeldhouwwerken en metaalwerk maakte, is hij misschien vooral bekend om zijn bronzen beeld *Perseus met het hoofd van Medusa*. Het werd tussen 1545^[1] en 1554 gemaakt en staat in de Loggia dei Lanzi in Florence, Italië. Hertog Cosimo I de’ Medici gaf de opdracht. Het beeld toont de Griekse mythologische held Perseus triomfantelijk boven de gedode Medusa, een Gorgo wier blik mensen in steen kon veranderen. Het beeld wordt geprezen om de dramatische pose en technische virtuositeit, vooral vanwege de moeilijkheid zo’n groot bronzen figuur te gieten. Cellini beschreef het uitdagende gietproces in zijn autobiografie, met bijna-rampen en vernieuwende oplossingen die nodig waren om het werk te voltooien. *Perseus met het hoofd van Medusa* geldt als meesterwerk van de Italiaanse renaissance en hoogtepunt in Cellini’s loopbaan.

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een Florentijnse goudsmid en beeldhouwer die met het maniërisme wordt geassocieerd. Het maniërisme strekte zich uit van schilderkunst tot beeldhouwkunst en architectuur. Cellini’s autobiografie hielp zijn plaats in de kunstgeschiedenis veilig te stellen. Hij werkte voor keizers, koningen, pausen en vorsten. Frans I van Frankrijk nam Cellini in dienst en betaalde hem een jaarsalaris plus honoraria. Een van Cellini’s bekendste werken is een gouden zoutvat dat hij tussen 1540^[1] en 1543 voor Frans I maakte. De prijs ervan was bijna 50 procent hoger dan Cellini’s jaarsalaris. Het zoutvat toont twee figuren: Neptunus, die water (de bron van zout) verbeeldt, en Ceres (Tellus), die de aarde voorstelt. De figuren leunen op een ebbenhouten voet, versierd met Dageraad, Dag, Schemering, Nacht en de vier winden. Het bootje naast Neptunus bevatte het zout; de triomfboog naast Tellus bevatte de peper. De langgerekte proporties, vooral van Tellus, tonen Cellini’s maniëristische benadering. Maniëristen wilden via esthetische effecten de emoties aanspreken.

Benvenuto Cellini (1500^[1]–1571^[1]) was een Florentijnse kunstenaar uit de Italiaanse renaissance. Hij blonk uit als goudsmid, beeldhouwer, tekenaar en soldaat. Ook is hij bekend om zijn autobiografie, die een levendig beeld geeft van zijn leven en tijd. In zijn vroege loopbaan werkte Cellini in Florence en Rome, waar hij medailles en sieraden maakte. Paus Clement VII was een van zijn opdrachtgevers. Na de dood van Clement VII reisde Cellini naar Frankrijk en werkte hij voor Francis I. In die periode maakte hij het gouden zoutvat, dat nu in het Kunsthistorisches Museum in Wenen staat. Cellini keerde in 1545^[1] terug naar Florence. Daar maakte hij het bronzen beeld Perseus with the Head of Medusa, dat zich in de Loggia dei Lanzi bevindt. Hij vervaardigde ook marmeren beelden, waaronder een Christusbeeld in het Bargello Museum. Zijn werk verenigt technisch vakmanschap met maniëristische esthetiek. Zijn autobiografie biedt inzicht in zijn werkwijze en zijn relaties met opdrachtgevers en andere kunstenaars. Hij stierf in Florence in 1571.