Waar Martin Creed te zien is

Kunst van Martin Creed is op veel plekken over de hele wereld tentoongesteld. Grote musea bezitten vaak voorbeelden van zijn werk. In Groot-Brittannië is zijn werk te zien in openbare collecties zoals die van Tate; daar bevinden zich onder meer *Work No. 88, A sheet of A4 paper crumpled into a ball* (1995) en *Work No. 79, Some Blu-Tack kneaded, rolled into a ball, and placed on a Blue Tack-covered wall* (1994). Ook de Government Art Collection bezit Creeds *Work No. 370: An escalator going nowhere* (2004). Internationaal had Creed solotentoonstellingen in het Museum of Contemporary Art in Chicago, het Hiroshima City Museum of Contemporary Art en de Ikon Gallery in Birmingham. Zijn kunst was opgenomen in de Biënnale van Sydney van 2008. In 2009 had hij een solotentoonstelling in de Scottish National Gallery of Modern Art. In 2012 werd *Work No. 1020: Ballet Shoes* getoond in de galerie Hauser & Wirth in Londen. Publieke opdrachten, zoals *Work No. 2630, UNDERSTANDING*, die in 2019 in Brooklyn Bridge Park werd geplaatst, bieden nog meer mogelijkheden om zijn werk te zien. Raadpleeg museumwebsites voor actuele tentoonstellingen.

Martin Creed is een Britse kunstenaar die bekendstaat om conceptuele werken waarin vaak minimalisme en het alledaagse worden onderzocht. Hij werd geboren in 1968 en won in 2001 de Turner Prize. In zijn kunst gebruikt hij vaak eenvoudige materialen en handelingen, die de kijker uitnodigen na te denken over de essentie van kunst. Zijn prenten delen deze kenmerken. Ze tonen vaak eenvoudige geometrische vormen, lijnen of teksten. Ze vallen op door hun directheid en het ontbreken van versiering. Work No. 88 bestaat bijvoorbeeld uit één verfrommeld A4-vel. Veel van Creeds prenten zijn zeefdrukken, een techniek die past bij zijn voorkeur voor krachtige, vlakke kleuren en precieze lijnen. Hij gebruikt vaak reeksen en herhaling en maakt series prenten waarin variaties op één thema worden onderzocht. Dat weerspiegelt zijn belangstelling voor systemen en de subtiele verschillen die daarin ontstaan. Zijn prenten verschijnen vaak in beperkte oplagen, wat ze aantrekkelijk maakt voor verzamelaars. Ze bieden een toegankelijke ingang tot zijn bredere oeuvre en vatten zijn conceptuele benadering samen in een tastbare vorm.

De kunst van Martin Creed is relevant omdat ze fundamentele aannames over wat kunst kan zijn ter discussie stelt. Zijn met de Turner Prize bekroonde werk *Work No. 227: The Lights Going On and Off* (2001) bestond eenvoudigweg uit een lege kamer waarin de lampen aan- en uitflitsten. Dit werk daagt kijkers uit na te denken over de grens tussen kunst en niet-kunst. Creeds werk bestaat vaak uit eenvoudige handelingen of ingrepen. Daarbij kan het gaan om dingen stapelen, Blu-Tack op muren gebruiken of hardlopers door galerieën laten sprinten. Door de eenvoud van deze handelingen moeten we opnieuw nadenken over artistieke vaardigheid en intentie. Zijn praktijk sluit aan bij een bredere trend in de hedendaagse kunst richting multimedia-installaties en het loslaten van traditionele grenzen tussen artistieke media. Net als de readymades van Marcel Duchamp reduceert Creeds werk kunst tot een kwestie van benoeming en zet het aan tot nadenken over de rol van de handtekening van de kunstenaar en over de definitie van kunst zelf. Zijn kunst nodigt uit tot voortdurende interpretatie en herwaardering, waardoor ze relevant blijft.

Het is moeilijk specifieke kunstenaars aan te wijzen die door Martin Creed zijn beïnvloed. Het begrip „invloed” is in de kunstgeschiedenis zelf omstreden. Volgens sommige critici wordt het traceren van invloed gebruikt om vast te stellen wie de eerste en dus de grootste was. Kunsthandelaren prijzen kunstenaars soms aan als invloedrijk om de verkoop te bevorderen. Anderen vinden dat invloed wordt overschat en dat veel kunstenaars onafhankelijk van elkaar op vergelijkbare ideeën komen. Marcel Duchamp wordt vaak genoemd als een belangrijke invloed op de conceptuele kunst. Na Duchamps dood in 1968 verspreidden zijn ideeën zich via kunstonderwijs. In de jaren 1970 waren veel universitair geschoolde kunstenaars vertrouwd met conceptuele kunst, die vaak met een beroep op Duchamp werd gerechtvaardigd. Sommigen kregen te horen dat de schilderkunst dood was en dat ideeënkunst de enige mogelijkheid was. Hoewel maar weinig kunstenaars strikt duchampiaans zijn, blijven zijn ideeën het kunstonderwijs doordringen. Ook de anti-kunsthouding van het dadaïsme beïnvloedde latere generaties.

Op basis van het beschikbare materiaal is het moeilijk specifieke invloeden op Martin Creed aan te wijzen. We kunnen wel kunstenaars bespreken met wie hij bepaalde verwantschappen heeft. De Italiaanse kunstenaar Roberto Clemente bouwde in 1972 een hechte band op met Alighiero Boetti. Boetti, lid van de Arte Povera-beweging, onderzocht met sculpturen en installaties van eenvoudige materialen de relatie tussen kunst en leven. Clemente zag Boetti’s ideeën als iets dat de grenzen van Arte Povera overschreed. Boetti werkte samen met ambachtslieden in Afghanistan en liet toeval en onvoorspelbaarheid in zijn kunst toe door de directe controle van de kunstenaar los te laten. Creeds conceptuele kunst heeft raakvlakken met het werk van Marcel Duchamp, Vito Acconci, Joseph Kosuth en Robert Barry. Deze kunstenaars stellen met hun werk traditionele opvattingen over kunst ter discussie.

Martin Creed is een Britse kunstenaar die de Turner Prize heeft gewonnen en bekendstaat om zijn conceptuele en minimalistische werk. Hij maakte uiteenlopende kunst, waaronder installaties, sculpturen, schilderijen en performances, maar is misschien vooral bekend om Work No. 227: The lights going on and off. Dit werk, waarmee hij in 2001 de Turner Prize won, bestaat eenvoudigweg uit een lege kamer waarin de lampen met tussenpozen van vijf seconden aan- en uitgaan. Het werk leidde tot veel discussie: sommige critici prezen de eenvoud, anderen vonden het onbeduidend. Ondanks de controverse blijft Work No. 227 een van Creeds herkenbaarste en meest besproken werken. Het is een verbeelding geworden van zijn belangstelling voor alledaagse ervaringen en het ter discussie stellen van traditionele opvattingen over kunst.

De kunst van Martin Creed laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. Hij werd geboren in 1968 en kwam op tijdens een periode van uiteenlopende artistieke praktijken, waardoor het lastig is hem aan één beweging toe te schrijven. Sommige critici brengen hem in verband met het minimalisme vanwege zijn gebruik van eenvoudige vormen en alledaagse materialen; anderen zien invloeden van de conceptuele kunst in zijn nadruk op ideeën boven traditionele esthetiek. Zijn winst van de Turner Prize in 2001 met *Work No. 227: The lights going on and off* (een kamer waarin de lampen eenvoudigweg knipperden) bevestigde zijn positie als een belangrijke, zij het omstreden, figuur in de hedendaagse kunst. Zijn werk omvat vaak elementen van performance en installatie, waardoor stilistische grenzen verder vervagen. Zijn praktijk omvat handelingen, sculpturen, schilderijen en muziekcomposities. Deze multidisciplinaire benadering sluit aan bij het postmodernisme, dat vaste categorieën afwijst en pluralisme omarmt. Uiteindelijk overstijgt Creeds eigenzinnige visie elke afzonderlijke kunststroming, hoewel zijn werk met verschillende stromingen in gesprek gaat.

Martin Creed is vooral bekend doordat hij in 2001 de Turner Prize won met Work No. 227: The lights going on and off. Het werk bestond uit een lege kamer waarin de lampen elke vijf seconden aan- en uitgingen.