Waar Félix Del Marle te zien is

Het werk van Félix Del Marle is te zien in musea in Europa en Noord-Amerika. In Frankrijk behoren daartoe de Musée d’Art et d’Industrie in Roubaix, de Musée de l’Ecole de Nancy, de Musée des Arts Décoratifs, de Musée des Beaux-Arts in Nancy, de Musée National Fernand Léger in Biot, de Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, het Musée d’Orsay en het Musée du Louvre. In België wordt werk van hem bewaard in het Brangwyn Museum in Brugge, het Clockarium Museum in Brussel en de Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique in Brussel. In het Verenigd Koninkrijk zijn werken te zien in de Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland (Royal Museum) in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. In de Verenigde Staten omvatten musea het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida; het Los Angeles County Museum of Art; het Metropolitan Museum of Art en het Museum of Modern Art in New York; het Minneapolis Institute of Arts; het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond; en het Wolfsonian in Miami Beach, Florida. Ook het Royal Ontario Museum in Toronto bezit zijn werk.

Félix Del Marle (1889^[1]-1952^[1]) behoorde tot een generatie kunstenaars die afstand nam van expressionistische vervorming en surrealistische literaire verwijzingen. Na de jaren 1920^[1] ontstonden nieuwe esthetische stromingen, maar de avant-gardes waren verzwakt en er was geen duidelijke opvolger. In 1930 prees kunsthistoricus Georges Marlier in Parijs de tentoonstelling *L’Art du Bas-Empire*. Volgens Marlier moesten kunstenaars naar de Romeinse kunst kijken, met haar gedetailleerde onderzoek naar gezichten, als voorbeeld. Hij dacht dat kunstenaars zich tot hun authentieke erfgoed zouden wenden: antiklassieke, humanistische kunst die zowel romantisch als barok was. De tentoonstelling *New Generation* in de Giroux-galerie in 1931 toonde jonge kunstenaars die een eigen weg waren ingeslagen, los van het expressionisme en surrealisme. Marlier beschouwde de tentoonstelling als een schitterende bloemlezing van de Belgische kunst uit het eerste derde deel van de eeuw. Hij wees op de jeugdige geestdrift van schilders boven de vijftig en stelde die tegenover de zorgwekkende wijsheid en voorzichtigheid van kunstenaars onder de dertig.

De invloeden op Félix Del Marle (1889^[1]–1952^[1]) zijn moeilijk samen te vatten. Hij was verbonden met het futurisme en droeg bij aan het Franse purisme. Zijn banden met futuristen als Umberto Boccioni en Carlo Carrà wijzen op invloed van hun pleidooi voor technologie en dynamiek in de kunst. Zijn rol in het purisme, naast Amédée Ozenfant en Le Corbusier, wijst op belangstelling voor vereenvoudiging, geometrische vormen en de esthetiek van machines. Deze uiteenlopende verbanden tonen de brede waaier aan ideeën die Del Marles werk vormgaven.

Het is lastig één werk van Félix Del Marle als zijn ‘beroemdste’ aan te wijzen, maar verschillende stukken zijn bekend. Del Marle maakte deel uit van de Belgische groep Les Compagnons de l'Art met René Magritte. In 1936^[1] exposeerde hij samen met Magritte in Brussel en in 1938 nam hij deel aan de Exposition Internationale du Surréalisme in Parijs. Zijn schilderijen bevatten vaak klassieke details en perspectivische vervormingen. De stille, introspectieve figuren zijn eveneens kenmerkend. Vooral zijn indrukwekkende naakte of halfnaakte vrouwen staan roerloos, met hun armen verstijfd in gebaren. Mannen bewegen zich vaak in gedachten verzonken door de wereld die hij schept. Een bekend werk is *The Break of Day* (1937). Het bevat veel van Del Marles kenmerkende motieven, waaronder klassieke details en naakte vrouwen. De gedaanteverwisseling van de vrouwen op de voorgrond verwijst naar de mythe van Daphne. Ook introduceert het schilderij het motief van de spiegel, geliefd bij de surrealisten.

Félix Del Marle (1889^[1]–1952^[1]) was een Franse schilder die verschillende stijlen verkende. Hij wordt vooral geassocieerd met postkubisme en futurisme. Aanvankelijk beïnvloedde het kubisme hem; in vroege werken zijn voorwerpen en ruimte gefragmenteerd. Later raakte hij betrokken bij het futurisme, een Italiaanse stroming die moderniteit, technologie en snelheid vierde. Futuristen beeldden de dynamiek van het moderne leven uit met gefragmenteerde vormen en energieke lijnen. Del Marle gebruikte zulke technieken om beweging en de industriële tijd weer te geven. Zijn deelname aan futuristische tentoonstellingen en contacten met sleutelfiguren tonen zijn band met de beweging. Later experimenteerde hij met constructivisme, purisme en andere abstracte stijlen en ontwikkelde uiteindelijk een eigen abstracte beeldtaal.

De kunststijl van Del Marle ontwikkelde zich gedurende zijn loopbaan: hij begon met futurisme en richtte zich later op abstractie, neoplasticisme en korte tijd op surrealisme. Na 1945^[1] keerde hij terug naar geometrische abstractie en onderzocht hij de mogelijkheden van zuivere vorm en kleur.

Del Marle staat bekend om zijn vroege futurisme en stadsgezichten zoals Métro, Gare d’Orléans, waarin futuristische dynamiek samengaat met structurele helderheid. Later werd hij bekend om zijn rol bij het organiseren van kunststromingen en het verbinden van schilderkunst met architectuur.