Waar Émilie Charmy te zien is

Schilderijen van Émilie Charmy zijn in verschillende collecties te zien, maar specifieke locaties die haar werk bezitten worden niet breed bekendgemaakt. Om haar schilderijen te vinden, kunt u museumcatalogi en databases van openbare collecties raadplegen. Deze bronnen geven vaak informatie over kunstwerken die verschillende instellingen bezitten. Houd daarnaast tentoonstellingsagenda’s van grote musea en galerieën in de gaten. Retrospectieven en thematentoonstellingen tonen soms haar schilderijen en bieden gelegenheid ze in het echt te bekijken. Veilinghuizen als Sotheby’s en Christie’s nemen soms werk van haar op in veilingen; hun onlinecatalogi geven afbeeldingen en provenancegegevens. Websites van de kunstmarkt en galerieoverzichten kunnen ook aangeven waar haar werk momenteel te zien of te koop is. Een bezoek aan kleinere regionale musea, vooral in Frankrijk, kan eveneens iets opleveren, omdat deze instellingen soms werken bezitten van kunstenaars met een regionale band.

De prenten van Émilie Charmy bevinden zich, net als alle fotografische afdrukken, in een mogelijk verwarrend grensgebied tussen origineel kunstwerk en reproductie. De markt maakt onderscheid tussen soorten fotografische afdrukken op basis van het moment waarop ze zijn gemaakt en wie erbij betrokken was. Een ‘vintage print’ is gemaakt rond de tijd dat het negatief werd opgenomen. Een ‘period print’ is ongeveer tien tot vijftien jaar na de oorspronkelijke opname gemaakt. Latere afdrukken zijn ‘oud’ of ‘modern’. Een ‘originele afdruk’ is door de kunstenaar zelf of onder diens directe toezicht gemaakt. Een ‘facsimile’ is een afdruk die is gemaakt door een andere afdruk opnieuw te fotograferen of het oorspronkelijke negatief te gebruiken, met een drager en verwerking die zo dicht mogelijk bij het origineel liggen. De waarde hangt mede af van wie de afdruk heeft gemaakt en wanneer. Zo was een foto van Imogen Cunningham, door haarzelf afgedrukt, meer waard dan een door een laboratorium afgedrukte maar door haar gesigneerde foto; beide waren meer waard dan een afdruk die na haar dood was gemaakt. De markt gaat doorgaans uit van originaliteit wanneer de kunstenaar de afdruk signeert en daarmee bevestigt dat deze overeenkomt met diens idee.

Het werk van Émilie Charmy is belangrijk vanwege zijn bijdrage aan het modernisme van het begin van de twintigste eeuw en de manier waarop het raakt aan discussies over gender en artistieke identiteit. Charmy verwierf in Frankrijk erkenning in een periode waarin vrouwelijke kunstenaars grote obstakels ondervonden. Haar loopbaan biedt inzicht in de uitdagingen en mogelijkheden voor vrouwen die toen een artistieke carrière nastreefden. Anders dan sommige tijdgenoten kwam ze niet uit een kunstenaarsfamilie en moest ze zelf haar weg in de kunstwereld vinden. De kritische ontvangst van vrouwelijke kunstenaars richtte zich vaak op hun vermeende vrouwelijkheid, die hun artistieke prestaties soms overschaduwde. Door Charmys loopbaan te bestuderen, kunnen we onderzoeken hoe genderverwachtingen de ontvangst en interpretatie van haar werk vormden. Haar keuzes van artistieke praktijk, opleiding en tentoonstellingslocaties weerspiegelen de beperkingen die vrouwen werden opgelegd. Haar werk bestuderen helpt de wisselwerking tussen maatschappelijke normen en artistieke expressie in een veranderende periode van de kunstgeschiedenis beter te begrijpen.

Émilie Charmy was een Franse schilder die in Lyon werd opgeleid en in het begin van de twintigste eeuw in Parijs werkte.

Het is moeilijk precies te zeggen wie Émilie Charmy beïnvloedde, want invloed is niet altijd direct of gemakkelijk traceerbaar. Kunsthistorisch onderzoek beschouwt invloed niet alleen als gelijkenis, maar bestudeert ook citaten, sporen en bewerkingen. In *The Anxiety of Influence* stelt Harold Bloom dat kunstenaars met een krachtige verbeelding reageren op het werk van voorgangers via een vorm van toe-eigening. Nederlandse kunstenaars als Dou, Mieris en Metsu maakten tedere, intieme scènes van het burgerlijke gezinsleven, die door latere kunstenaars werden nagevolgd. Schilders als Nicolas-Bernard Lépicié, Louis Léopold Boilly, Martin Drolling, Margueritte Gérard en zelfs Jacques-Louis David kenden deze traditie. Volgens een criticus wilde iedere kunstliefhebber zijn studeerkamer versieren met «charmants et gracieux intérieurs hollandais».

Het is moeilijk om één werk als het bekendste van Émilie Charmy aan te wijzen, omdat verschillende bronnen andere stukken kunnen benadrukken. Een overzicht van beschikbare titels wijst wel op terugkerende thema’s en onderwerpen in haar oeuvre. Charmy maakte verschillende zelfportretten, waaronder een werk met de titel Self-Portrait with a White Hat. Ook schilderde ze portretten van anderen, zoals Portrait of a Woman. Stillevens vormden een ander aandachtsgebied; titels als Sugar Bowl komen meer dan eens voor. Charmy onderzocht ook huiselijke taferelen, zoals in After Bathing en Girl looking into a mirror. Deze werken en haar portretten bieden inzicht in haar artistieke belangstelling en de onderwerpen die ze koos.

Émilie Charmy wordt geassocieerd met het fauvisme, een avant-gardebeweging uit het begin van de 20e eeuw die vanaf circa 1905^[1] korte tijd voor opschudding zorgde in Parijs. De Fauves (Frans voor ‘wilde beesten’) waren onder anderen Henri Matisse, André Derain en Kees van Dongen. Ze braken met de academische traditie door sterke, vaak onnatuurlijke kleuren en vereenvoudigde vormen te gebruiken. De naam ‘Fauves’ ontstond als reactie op de energieke, losse penseelstreken en het gedurfde kleurgebruik van de kunstenaars op de Salon d’Automne van 1905. De Fauves wilden kleur bevrijden en haar gevoelens laten uitdrukken in plaats van voorwerpen realistisch te beschrijven. Hoewel de beweging van korte duur was, verkenden veel leden nieuwe manieren om kleur te gebruiken. Matisse bleef bijvoorbeeld in zijn latere werk heldere kleuren en collage-elementen toepassen.

Émilie Charmy wordt geassocieerd met het fauvisme, een artistieke beweging die aan het begin van de 20e eeuw in Frankrijk ontstond. Het fauvisme, waartoe kunstenaars als Henri Matisse, André Derain en Maurice de Vlaminck behoorden, maakte in 1905^[1] op de Salon d’Automne in Parijs een controversieel debuut. De Fauves (letterlijk ‘wilde beesten’) keerden zich af van traditionele artistieke conventies. Kleur was hun belangrijkste uitdrukkingsmiddel en werd vaak op krachtige, niet-naturalistische wijze aangebracht. Dat week af van de striktere technieken van de École des Beaux-Arts. De Fauves zochten een nieuwe chromatische beeldtaal en gebruikten kleur buiten haar gebruikelijke context. Ze gaven de voorkeur aan vlakke kleurtoetsen en verzadigde kleuren. De beweging was kortstondig, maar had grote invloed op de ontwikkeling van de moderne kunst. Volgens sommige wetenschappers bleef de fauvistische stijl nog vele jaren van invloed op de Europese schilderkunst.