Waar Ed Clark te zien is

Werk van Ed Clark is in verschillende musea te zien. In de Verenigde Staten zijn dat het Metropolitan Museum of Art en het Museum of Modern Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond, het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach en het Charles Hosmer Morse Museum of American^[1] Art in Winter Park, Florida. Buiten de Verenigde Staten bezit het Royal Ontario Museum in Toronto werk van Ed Clark. Ook andere musea voor beeldende kunst, textiel en vormgeving kunnen werk van Clark hebben, zoals de National Museums of Scotland (Royal Museum) in Edinburgh, het Victoria & Albert Museum in Londen, Brighton Museum & Art Gallery en Manchester Art Gallery.

Houd bij de beoordeling van prenten van Ed Clark enkele basisfeiten over het medium in gedachten. Grafiek is niet gereguleerd, maar er zijn conventies ontstaan rond oplagen, ondertekening en nummering; die verhogen de waarde van het werk. De aanduiding van de oplage staat als twee getallen linksonder in de marge. Het nummer van de afdruk staat bovenaan en de oplagegrootte eronder. De titel van de prent staat midden in de ondermarge. De handtekening staat rechts in de ondermarge. Oplageaanduidingen worden altijd met potlood ondertekend. Het hoogste getal is het totale aantal prenten in de oplage; het lagere getal geeft het volgnummer van de betreffende afdruk aan (bijvoorbeeld 35/100). Sommige kunstenaars houden tien procent achter als kunstenaarsproeven en nummeren die apart met AP achter het nummer (bijvoorbeeld 5/100 AP). Een 'originele prent' is door de kunstenaar als prent bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd, meestal in een genummerde oplage en door de kunstenaar ondertekend.

De kunst van Ed Clark is belangrijk omdat ze bijdraagt aan een breder begrip van modernisme en abstractie. Zijn werk stelt gangbare verhalen uit de kunstgeschiedenis ter discussie door zijn identiteit als zwarte kunstenaar erin mee te nemen. Clarks praktijk sluit aan bij een stroming die culturele uitwisseling tussen verschillende culturen als wezenlijk voor de moderniteit beschouwt. Zwarte kunstenaars waren historisch ondervertegenwoordigd; huidig onderzoek probeert dat recht te zetten door hun bijdragen te erkennen. Dit houdt in dat gevestigde ideeën over invloed en originaliteit opnieuw worden beoordeeld. Hale Woodruff verwerkte bijvoorbeeld zijn afkomst in zijn abstracte werk en verzette zich zo tegen het idee dat Afrikaanse kunst slechts een 'irrationele' inspiratiebron was. Clarks kunst nodigt uit het verleden opnieuw te bekijken en stil te staan bij de complexiteit van culturele uitwisseling en de late erkenning van de invloed van zwarte kunstenaars. Dit perspectief erkent dat zwarte cultuur altijd een integraal onderdeel van de Amerikaanse cultuur is geweest en stelt eerdere interpretaties ter discussie die dit mogelijk over het hoofd zagen of verwierpen.

Ed Clark is vooral bekend om zijn gevormde doeken en het gebruik van een straatbezem om verf aan te brengen. Gedurende zijn loopbaan experimenteerde hij met materialen en methoden. In het begin werkte Clark met traditionele penselen en manieren om verf aan te brengen, maar al snel zocht hij mogelijkheden om die conventionele benaderingen te overstijgen. In de jaren 1950^[1] begon hij zijn verf te verdunnen, zodat die in het doek trok. Deze techniek schiep lichtgevende effecten en vervaagde de grenzen tussen kleuren. Zijn vernieuwing met de straatbezem kwam later. Hij goot verf op het doek en streek die vervolgens met de bezem over het oppervlak uit. Zo kon hij brede, vegende streken en een gevoel van beweging in zijn composities creëren. Met de bezem kon hij ook op grotere schaal werken en uitgestrekte kleurvlakken maken. Zijn gevormde doeken daagden de traditionele schildervorm verder uit. In plaats van de gebruikelijke rechthoek maakte Clark doeken met gebogen of onregelmatige randen. Zo integreerde hij het schilderij met de omringende ruimte.

De invloed van Ed Clark is zichtbaar in het werk van William T. Williams, een Afro-Amerikaanse kunstenaar die rond 1940^[1] werd geboren. Williams behoort tot een generatie die na de burgerrechtenbeweging de zwarte schilder- en beeldhouwkunst tot volle wasdom bracht. Hij ontwikkelde een verfijnde techniek die vergelijkbaar is met jazzimprovisatie: hij verweeft kleur en penseelwerk binnen een heldere structuur. Zo ontstaan variaties op een centraal thema. Williams houdt zich bezig met formele vraagstukken, maar het spel van kleur en abstracte vormen roept patronen, licht en ruimte op. Zijn werk lijkt een vluchtige herinnering aan het verleden van de kunstenaar vast te leggen. Ook Clarks werk had invloed op de bredere artistieke gemeenschap. Hij onderzocht de expressieve mogelijkheden van vorm en kleur en bleef geloven in hun waarde. Zijn werk roept uiteenlopende emotionele reacties op.

Ed Clark vond inspiratie bij uiteenlopende kunstenaars en bewegingen. Jackson Pollock had een bijzondere invloed; Clark zei dat Pollocks schilderijen hem aanspraken en hem de weg openden om zelf een bijdrage te leveren. Clark toonde ook belangstelling voor oudere kunstenaars zoals Rembrandt en Manet en wilde hun werkwijzen begrijpen. Hij maakte zijn eigen abstracte antwoord op hun werk; zo is zijn schilderij *For E. M.* (1981^[1]) een versie van Manets *Fish (Still Life)* (1864). Daardoor leerde Clark Manets gebruik van ruimte en diens vermogen om in schilderijen zowel driedimensionale als vlakke effecten te scheppen waarderen. Clark bewonderde ook kubisten, Miró en Gorky. Deze invloeden hielpen zijn begrip van schilderkunst en zijn eigen artistieke benadering vorm te geven.

Ed Clark is vooral bekend om zijn gevormde doeken en het gebruik van een straatbezem om verf aan te brengen. Hoewel hij een omvangrijk oeuvre maakte, is het lastig één werk als zijn 'beroemdste' aan te wijzen. In 1964^[1] begon Clark met gevormde doeken, waarmee hij afstapte van de traditionele rechthoek. Deze werken bevatten rondingen en hoeken die de kijkervaring veranderen. Voorbeelden zijn Untitled uit 1968, een ovaal doek, en het gevormde doek uit 1972 in de collectie van het Smithsonian American^[1] Art Museum. Ook zijn techniek waarbij hij verf met een straatbezem over het doek streek, werd kenmerkend voor zijn stijl. Zo kon hij brede, vegende streken en een gevoel van beweging in zijn schilderijen creëren. Hij nam deze techniek aan het einde van de jaren 1950 in gebruik. Clarks werk laat zich niet eenvoudig categoriseren. Hoewel het met abstract expressionisme wordt geassocieerd, bevat het ook elementen van Color Field-schilderkunst. Zijn vernieuwende benadering van zowel vorm als techniek heeft hem een plaats in de geschiedenis van de Amerikaanse kunst opgeleverd.

Ed Clark (1926^[1]–2019^[1]) wordt geassocieerd met abstract expressionisme, maar verzette zich tegen een eenvoudige indeling. In 1947^[1] begon hij zijn studie aan het Art Institute of Chicago; in 1952 verhuisde hij naar Parijs. Daar kwam hij in aanraking met het Europese modernisme en ontmoette hij kunstenaars als Joan Mitchell. Hoewel zijn vroege werk verwantschap vertoonde met het abstract expressionisme van de tweede generatie, ontwikkelde hij een eigen benadering. In 1956 maakte hij zijn eerste gevormde doek en stapte daarmee af van het traditionele rechthoekige formaat. Hij goot verf op het doek en stuurde de vloeiing ervan om dynamische composities te maken. Deze techniek sloot aan bij de bredere aandacht van de Color Field-schilderkunst voor kleur en vorm boven voorstelling. Clarks werk houdt ook verband met de Black Arts Movement. Hij was lid van de Spiral Group, een collectief van Afro-Amerikaanse kunstenaars die in hun werk aandacht besteedden aan rassengelijkheid. Hoewel Clarks abstractie niet nadrukkelijk politiek was, laat zijn deelname aan Spiral zien dat hij betrokken was bij maatschappelijke kwesties. Gedurende zijn loopbaan onderzocht Clark verschillende vormen van abstractie en onttrok hij zich aan eenvoudige classificatie.