Waar Duane Hanson te zien is

Beelden van Duane Hanson bevinden zich in veel openbare collecties, waaronder Amerikaanse en Europese musea. In de Verenigde Staten is werk te zien in het Whitney Museum of American^[1] Art in New York, het Smithsonian American Art Museum in Washington, D.C., en het Honolulu Museum of Art. Andere voorbeelden zijn te vinden in het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D.C., het Walker Art Centre in Minneapolis en het Des Moines Art Centre in Iowa. Europese musea met beelden van Hanson zijn de Saatchi Gallery in Londen en de Ludwig Collection in Keulen. Zijn kunst is ook tentoongesteld in de Serpentine Galleries in Londen. Hansons nalatenschap beheert een oeuvrecatalogus met locaties van veel afzonderlijke werken. Ook museumwebsites zijn nuttig bij het plannen van een bezoek. Controleer vóór vertrek de website van het museum om te bevestigen dat de werken te zien zijn.

De superrealistische beelden van Duane Hanson blijven indruk maken door hun verbluffende illusie en maatschappelijke commentaar. Met polyesterhars, glasvezel en gevonden voorwerpen maakte Hanson levensgrote figuren van alledaagse mensen, zoals toeristen, supermarktklanten en suppoosten. De beelden zijn zo levensecht dat kijkers ze vaak voor echte mensen aanzien; die eerste verwarring maakt deel uit van hun effect. Hansons kunst is meer dan nabootsing. Hij beeldde wat hij 'Amerikaanse types uit de lagere en middenklasse' noemde en legde hun gelatenheid en eenzaamheid vast. Zijn beeld *Man on a Mower* uit 1995^[1] toont een zwaarlijvige man in bevuilde kleren met een light frisdrank in de hand. Het alledaagse, prozaïsche karakter van de figuur en zijn ontgoochelde blik leveren commentaar op de banaliteit en leegte van het moderne leven. Door het onsmakelijke en ruwe te tonen, confronteren Hansons beelden de kijker met 'hard realisme'. De illusie versterkt het gevoel van vervreemding en maakt het maatschappelijke commentaar des te tastbaarder.

Duane Hanson staat bekend om zijn superrealistische beelden van alledaagse mensen. Hij bereikte dit realisme met een proces in meerdere stappen, met afgieten en nauwkeurige afwerking. Meestal begon Hanson met een mal van een levend model, gemaakt met glasvezelversterkte polyesterhars. Deze eerste afgieting legde de vorm en textuur van het model vast. Nadat de hars was uitgehard, verwijderde Hanson de mal in delen. Daarna werkte hij het oppervlak van het afgietsel zorgvuldig bij en voegde details toe om het realistischer te maken. Met verf bootste hij huidskleuren, oneffenheden en andere individuele kenmerken na. Hij voegde menselijk of synthetisch haar toe, evenals kleding en accessoires. Zo werd de illusie voltooid en vervaagde de grens tussen beeldhouwkunst en werkelijkheid. De figuren kregen vaak een levensechte houding, wat hun realisme verder versterkte.

De invloed van Duane Hanson is het duidelijkst zichtbaar bij latere beeldhouwers die vergelijkbare hyperrealistische methoden toepasten. Zijn nadruk op eigentijdse onderwerpen en het gebruik van afgietsels voor levensgrote figuren beïnvloedden kunstenaars die geïnteresseerd waren in maatschappelijk commentaar en realisme. Hoewel invloed lastig rechtstreeks te meten is, onderzochten verschillende kunstenaars na Hanson vergelijkbare thema's en technieken. Sommige beeldhouwers die levensechte figuren in eigentijdse situaties maken, bouwen voort op zijn vernieuwingen. Het gaat onder meer om kunstenaars die zich op het alledaagse richten en realisme gebruiken om kwesties rond klasse, consumentisme en identiteit te onderzoeken. Artistieke invloed is echter complex; veel kunstenaars ontwikkelen zich zelfstandig en putten uit uiteenlopende bronnen. Hansons werk maakte zeker indruk, maar vormt onderdeel van een langere geschiedenis van realisme in de beeldhouwkunst. Zijn aandacht voor het hedendaagse Amerikaanse leven en zijn kenmerkende werkwijzen maken hem tot een belangrijke figuur in de ontwikkeling van het hyperrealisme.

Het is moeilijk de invloeden op een kunstenaar samen te vatten, maar sommige bronnen bieden inzicht in de invloeden op kunstenaars uit de generatie van Duane Hanson. Marcel Duchamp daagde de heiligheid van kunst uit door alledaagse voorwerpen op basis van keuze en signatuur tot kunst te verklaren. Kunstenaars in de jaren 1950^[1] en 1960, geïnspireerd door Duchamp, stelden de aard van kunst en werkelijkheid ter discussie. De Kooning en Johns maakten van alledaagse onderwerpen iconen van de twintigste eeuw en bouwden daarbij voort op Duchamps ideeën. Als vader van Dada hielp Duchamp kunstenaars te bevrijden van vaste denkbeelden. Zijn oplossingen waren ironische commentaren op het dilemma van traditie tegenover vernieuwing. Zijn schilderij *Nude Descending a Staircase, No. 2* (1912) is zowel futuristisch als kubistisch en tegelijk een parodie op die stijlen. Het werk kan worden gezien als voorloper van de *Women*-reeks die de Kooning in de jaren 1950 maakte.

Duane Hanson staat bekend om zijn levensgrote beelden van gewone mensen. Deze hyperrealistische werken worden vaak van glasvezel en hars gegoten, beschilderd en in echte kleding gestoken. Daardoor lijken ze verbazingwekkend sterk op echte mensen. Hanson maakte gedurende zijn loopbaan veel van zulke beelden; een van zijn bekendste werken is waarschijnlijk *Tourists II* (1988^[1]). Het toont een echtpaar van middelbare leeftijd, beladen met camera's en boodschappentassen, alsof het tijdens een vrijetijdsmoment is stilgezet. Net als veel van Hansons werk onderzoekt *Tourists II* consumentisme, het alledaagse en de menselijke conditie. Door zulke figuren met onverbloemd realisme weer te geven, zet Hanson kijkers ertoe aan hun eigen vooroordelen en aannames over de wereld om hen heen onder ogen te zien. Zijn kunst nodigt uit tot nadenken over identiteit, sociale rollen en de vaak over het hoofd geziene schoonheid van het alledaagse.

Duane Hanson wordt geassocieerd met de beeldhouwstijl die Superrealism of ook Hyperrealism wordt genoemd. Deze beweging ontstond aan het einde van de jaren 1960^[1] en het begin van de jaren 1970. Superrealistische beeldhouwers wilden figuren maken die de werkelijkheid verbazingwekkend nauwkeurig nabootsten. Hanson bereikte dit levensechte effect met verschillende technieken. Hij goot zijn beelden af naar levende modellen, met polyesterhars en glasvezel. Vervolgens beschilderde hij de figuren met veel aandacht voor detail, waarbij hij huidskleuren evenaarde en oneffenheden aanbracht. Hij vergrootte het realisme verder door de figuren alledaagse kleding en accessoires te geven, zoals boodschappentassen of gereedschap. Anders dan sommige andere bewegingen had Superrealism geen gemeenschappelijke theoretische agenda. De beoefenaars deelden vooral een technische werkwijze en een fascinatie voor het nabootsen van de alledaagse kanten van het eigentijdse leven. Hansons werk toonde vaak gewone mensen in herkenbare omgevingen, zoals toeristen, winkelende mensen of bouwvakkers. Deze beelden nodigen kijkers uit na te denken over de aard van representatie en de verhouding tussen kunst en werkelijkheid.

Duane Hanson, actief vanaf de jaren 1960^[1] tot aan zijn dood in 1996^[1], is vooral bekend om zijn levensgrote beelden van gewone mensen. Hij maakte deze superrealistische werken met een kenmerkend proces. Hanson goot zijn figuren af in gipsmallen die naar levende modellen waren gemaakt. Vervolgens vulde hij de mallen met polyesterhars. Nadat die was uitgehard, verwijderde hij de buitenmallen en maakte hij de beelden schoon en beschilderde ze, vaak met een airbrush. De laatste details waren pruiken, kleding en accessoires, allemaal zorgvuldig gekozen om het realisme te versterken. Hansons onderwerpen waren vaak stereotiepe Amerikanen uit de lagere en middenklasse, zoals toeristen en supermarktklanten. Hij wilde vastleggen wat hij zag als de gelatenheid, leegte en eenzaamheid van hun bestaan. Door het opvallende realisme zagen kijkers zijn beelden vaak voor echte mensen aan; dat is een bepalend kenmerk van zijn bijdrage aan de Superrealism-beweging.