Waar Copley Fielding te zien is

Werk van Copley Fielding is in verschillende openbare collecties te vinden. In het Verenigd Koninkrijk gaat het onder meer om Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland (Royal Museum) in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. In de Verenigde Staten bezitten het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art in New York en het Minneapolis Institute of Arts werk van hem. Andere Amerikaanse locaties zijn het Charles Hosmer Morse Museum of American Art (Winter Park, Florida), het Museum of Modern Art (New York), het Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian van Florida International University (Miami Beach). Ook het Royal Ontario Museum in Toronto, Canada, bezit werk van Copley Fielding.

Anthony Vandyke Copley Fielding (1787–1855) was een Engelse schilder die vooral in aquarel werkte. Hij wordt terecht Copley Fielding genoemd, niet Fielding, omdat verschillende van zijn broers ook schilder waren, onder wie Theodore Henry Adolphus Fielding, een bekend graficus. Copley Fielding werd geboren in Yorkshire en volgde in Londen een opleiding bij John Varley. In 1810 werd hij geassocieerd lid van de Royal Watercolour Society en in 1813 volwaardig lid. Hij was penningmeester en vervolgens van 1831 tot zijn dood voorzitter van de Society. Hoewel hij ook met olieverf schilderde, is hij vooral bekend om zijn aquarellen van het Britse landschap. Tijdens zijn leven waren die populair en ze werden veelvuldig als prenten gereproduceerd, vaak met de aquatinttechniek. Aquatint is een grafische techniek waarmee brede toonvlakken in plaats van lijnen worden gemaakt; zo wordt het uiterlijk van aquarelwassingen nagebootst. Veel prenten van Copley Fielding verschenen in reeksen met pittoreske uitzichten. Daartoe behoort A Series of Progressive Lessons Intended to Assist Students in Acquiring a Knowledge of the Art of Painting in Water Colours (1829).

Anthony Vandyke Copley Fielding (1787–1855) was een schilder van de Engelse school die voornamelijk in aquarel werkte. Hij is belangrijk als voorbeeld van de esthetische waarden van zijn tijd en vanwege zijn populariteit. Zijn verkiezing tot lid en later voorzitter van de Royal Watercolour Society toont aan dat hij door de gevestigde kunstwereld werd aanvaard. Zijn grote productie en de hoge prijzen die zijn werk tijdens zijn leven opbracht, wijzen op zijn populariteit bij verzamelaars. Koningin Victoria kocht verschillende van zijn aquarellen, wat zijn reputatie verder versterkte. Zijn kunst weerspiegelt de romantische gevoeligheid van de 19e eeuw. Hij beeldde vaak dramatische luchten en sfeereffecten af waar opdrachtgevers graag naar zochten. Technieken als kleurwassingen en het wegschrapen van hooglichten droegen bij aan zijn herkenbare stijl en beïnvloedden latere aquarellisten. Zijn gedetailleerde studies van wolken en weersomstandigheden interesseren meteorologen en onderzoekers van de klimaatwetenschapsgeschiedenis. Zijn kunst vormt een visueel verslag van het Britse platteland tijdens een periode van agrarische en industriële verandering en biedt inzicht in de artistieke smaak en culturele waarden van het victoriaanse tijdperk.

Copley Fielding stond bekend om zijn bekwame aquarelschilderkunst en ontwikkelde methoden om specifieke atmosferische effecten te bereiken. Vaak bracht hij brede kleurwassingen aan voor de basiscompositie en voegde hij daarna details toe met kleinere penselen. Ook de voorbereiding van het papier was belangrijk. Hij gaf de voorkeur aan Whatman-papier, hoogwaardig Engels aquarelpapier, waarop hij kleurlagen kon opbouwen zonder dat het papier ging bobbelen of achteruitging. Met deppen en sponzen schiep hij zachte, diffuse effecten, vooral voor wolken en mist. Ook kraste hij verf weg om hooglichten tevoorschijn te halen: met een scherp gereedschap verwijderde hij verflagen zodat het witte papier eronder zichtbaar werd. Dat werkte bijzonder goed om de textuur van rotsen of gebladerte weer te geven. Soms voegde Fielding Arabische gom aan zijn aquarelverf toe. Daardoor werden de kleuren transparanter en glanzender en kon hij delen gemakkelijker opnieuw bewerken. Met deze methoden legde hij de subtiele overgangen van licht en sfeer vast die zijn werk kenmerken.

De invloed van Copley Fielding is het duidelijkst zichtbaar bij de generatie aquarellisten na hem. Hij werd een gevestigde figuur in de Britse kunstwereld, vooral nadat hij in 1831 voorzitter werd van de Society of Painters in Water Colours, een functie die hij bijna onafgebroken tot zijn dood bekleedde. Zijn sfeervolle stijl en belangstelling voor weersverschijnselen beïnvloedden jongere kunstenaars. William Callow en Paul Jacob Naftel behoorden tot zijn leerlingen. Callow, bekend om zijn Europese taferelen, nam enkele technieken van Fielding over voor het weergeven van luchten en vergezichten. Ook Naftel, die onderwerpen van de Kanaaleilanden schilderde, is schatplichtig aan Fieldings gebruik van aquarelwassingen. Hoewel zijn stijl breed werd bewonderd en nagevolgd, vonden sommige critici dat zijn populariteit tot enige herhaling in zijn latere werk leidde. Toch blijkt zijn invloed op de Britse aquarelkunst duidelijk uit de vele kunstenaars die zijn aanpak van compositie en atmosferische effecten navolgden.

Copley Fielding, geboren in 1787, kreeg zijn eerste kunstopleiding van zijn vader, die portretschilder was. Daarna studeerde hij bij John Varley, een aquarellist die met de Monro School verbonden was. Deze groep kwam bijeen in het huis van dr. Thomas Monro en omvatte kunstenaars als Thomas Girtin en J.M.W. Turner. Varleys invloed is zichtbaar in Fieldings vroege werk, vooral in zijn kleurgebruik en atmosferische effecten. Fielding bewonderde ook andere eigentijdse aquarellisten, onder wie Francis Nicholson en William Payne. Vooral Paynes technieken voor het voorbereiden van aquarelwassingen waren invloedrijk. Fielding ontwikkelde een eigen stijl, maar de invloed van deze eerdere kunstenaars bleef gedurende zijn loopbaan zichtbaar. Zijn snelle opkomst en latere voorzitterschap van de Royal Watercolour Society stelden hem vervolgens in staat een generatie Britse aquarelschilders te beïnvloeden. Hij stierf in 1855.

Copley Fielding maakte tijdens zijn loopbaan veel aquarellen, maar het is moeilijk één ‘beroemdste’ werk aan te wijzen. Tijdens zijn leven oogstte hij veel succes en waardering van critici en werd hij in 1831 voorzitter van de Royal Watercolour Society. Hij specialiseerde zich in aquarellen van het Britse landschap, vaak met dramatische luchten en atmosferische effecten. Hij maakte gezichten op het Lake District, Schotland en Sussex. Zijn stijl was populair bij verzamelaars en hij exposeerde geregeld aan de Royal Academy en op andere belangrijke locaties. Critici wezen soms op enige herhaling in zijn oeuvre, omdat hij terugkeerde naar vergelijkbare onderwerpen en composities. Toch bleef zijn vaardigheid in het vastleggen van licht en sfeer hoog aangeschreven. Zijn werk is te vinden in openbare en particuliere collecties, waaronder Tate Britain en het Victoria & Albert Museum. The Skirts of Ben Nevis (1837) is een bekend voorbeeld van zijn Schotse gezichten. A Stormy Day on the Coast (datum onbekend) toont zijn kusttaferelen.

Copley Fielding (1787–1855) was een Engelse schilder die met de romantische beweging werd geassocieerd en vooral bekendstond om zijn aquarellen van Britse taferelen. De romantiek in de Engelse kunst was deels een reactie op de industriële revolutie. Kunstenaars als Fielding en John Constable drukten heimwee naar het agrarische leven uit als tegenwicht voor de groeiende steden. Constable schilderde bijvoorbeeld rustige plattelandstaferelen en idealiseerde het landschap. Fieldings tijdgenoot J.M.W. Turner reageerde eveneens op industrialisering, maar zijn stijl verschilde sterk. Constables schilderijen zijn sereen; Turners schilderijen zijn onstuimiger en opgebouwd uit wervelende pigmenten. Turner probeerde de grootsheid en dramatiek van de natuur vast te leggen en riep vaak ontzag en het sublieme op. Turner en Constable vertegenwoordigen verschillende kanten van de romantiek: Constable wilde de natuur schilderen zoals hij die zag, terwijl Turner de natuur gebruikte om menselijke emoties te weerspiegelen en uit te drukken. Net als Constable richtte Fielding zich op de natuur en legde hij de sfeer en het licht van het Britse platteland vast.