Waar Bill Woodrow te zien is

Werk van Bill Woodrow is te zien in verschillende musea en galerieën. In het Verenigd Koninkrijk zijn dat onder meer het Brighton Museum & Art Gallery in de Royal Pavilion Gardens, Brighton; het Geffrye Museum aan Kingsland Road in Londen; de Manchester Art Gallery aan Mosley Street in Manchester; de National Museums of Scotland (Royal Museum) aan Chambers Street in Edinburgh; het Victoria & Albert Museum aan Cromwell Road in Londen; Towneley Hall Art Gallery in Burnley, Lancashire; het National Museum of Wales in Cathays Park, Cardiff; de National Gallery of Scotland en de Scottish National Gallery of Modern Art (beide in Edinburgh); de Burrell Collection in Glasgow; en Leeds City Art Gallery aan The Headrow in Leeds. Buiten het VK zijn er het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art, het Royal Ontario Museum en het Virginia Museum of Fine Arts. Andere locaties zijn het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach.

Bill Woodrow is vooral bekend als beeldhouwer, maar maakte gedurende zijn loopbaan ook prenten. Vaak combineert hij etsen, zeefdruk en lithografie in één werk. Woodrow werd in 1948^[2] geboren in Henley-on-Thames. Hij studeerde aan Winchester School of Art en Chelsea School of Art. Begin jaren 1980 werd hij bekend als onderdeel van de beweging New British^[2] Sculpture, die voorkeur had voor gevonden materialen en assemblagetechnieken. In zijn sculpturen verwerkt Woodrow vaak afgedankte voorwerpen zoals wasmachines en auto-onderdelen. Hij geeft ze nieuwe vormen en onderzoekt thema’s als consumentisme, technologie en milieuproblemen. Zijn prenten delen thema’s en beeldtaal met zijn sculpturen. Ze tonen vaak vertrouwde voorwerpen en onderzoeken hun relatie tot de natuur. In The Beekeeper gebruikt hij zeefdruk en ets om een figuur in een landschap weer te geven. Een andere prent, Twin Tub with North American Indian Mask, combineert lithografie en zeefdruk en toont een terugkerend motief, de wasmachine, naast een masker van een inheemse Amerikaan. De prenten tonen zijn belangstelling voor het naast elkaar plaatsen van uiteenlopende elementen om nieuwe betekenissen te scheppen.

Bill Woodrow is een Britse beeldhouwer wiens werk in de jaren 1980 aandacht kreeg. Hij wordt gerekend tot de New British^[2] Sculpture, samen met kunstenaars als Tony Cragg en Richard Deacon. Deze groep verzette zich tegen wat zij zagen als het traditionalisme van de Britse beeldhouwkunst. Woodrow transformeert vaak afgedankte voorwerpen. Hij verzamelt bijvoorbeeld wasmachines, auto-onderdelen en kantoormeubilair, zaagt die uiteen en zet ze opnieuw in elkaar tot nieuwe vormen. Zijn sculpturen behandelen vaak consumentisme, milieuproblemen en de relatie tussen mens en technologie. Een kenmerkende werkwijze is een voorwerp in te snijden en er een vorm uit het binnenste uit te trekken. Daarna vormt hij die uitgesneden vorm om tot een nieuw element dat met het oorspronkelijke voorwerp verbonden blijft. Zo wordt het voorwerp iets anders. Woodrows werk nodigt kijkers uit het verborgen potentieel van alledaagse spullen te zien. Het becommentarieert de wegwerpcultuur en de kringloop van productie en afdanking. Zijn werk blijft relevant door zijn commentaar op de relatie van de moderne samenleving met de wereld van vervaardigde producten.

Bill Woodrow is vooral bekend om sculpturen van hergebruikte alledaagse voorwerpen, zoals wasmachines, auto-onderdelen en ander afgedankt materiaal. Zijn werkwijze bestond doorgaans uit deconstructie en reconstructie. Hij maakte metalen voorwerpen plat en sneed er vervolgens nieuwe vormen uit. Die uitgesneden vormen werden naar buiten gevouwen en omgevormd tot figuratieve beelden, vaak van dieren of objecten. Het oorspronkelijke voorwerp bleef, hoewel veranderd, gedeeltelijk zichtbaar en gaf zo een gevoel van geschiedenis en context. Zijn techniek wordt verbonden met New British^[2] Sculpture, een beweging die eind jaren 1970 ontstond. Deze stijl verwierp traditionele beeldhouwmaterialen en methoden ten gunste van onconventionele benaderingen. Woodrows werk behandelt vaak consumentisme, afval en het milieu. Hij bewerkt vertrouwde voorwerpen tot prikkelende werken die kijkers aanmoedigen hun relatie met de materiële wereld opnieuw te overdenken.

Het is moeilijk specifieke kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Bill Woodrow zijn beïnvloed. Wel kwam Woodrow in de jaren 1980 op als onderdeel van New British^[2] Sculpture. Deze groep, waartoe ook Tony Cragg en Richard Deacon behoorden, verzette zich tegen de overheersende minimalistische en conceptuele kunst van die tijd. New British Sculpture kenmerkte zich door het gebruik van gevonden voorwerpen en alledaagse materialen en gaf de voorkeur aan directe, praktische constructiemethoden. Woodrows kenmerkende techniek om voorwerpen uit afgedankte consumptiegoederen zoals wasmachines en auto-onderdelen te ‘snijden’ had zeker invloed op de ontwikkeling van assemblagekunst. Een rechtstreekse invloedslijn is moeilijk vast te stellen, maar zijn sculpturale aanpak, met de nadruk op hergebruik en transformatie van vertrouwde voorwerpen, sluit aan bij latere kunstenaars die consumentisme, afval en milieu in hun werk behandelen.

Bill Woodrow (geboren in 1948^[2]) behoort tot een generatie Britse beeldhouwers die eind jaren 1970 en begin jaren 1980 opkwam. Deze kunstenaars gebruikten vaak gevonden voorwerpen en onconventionele materialen. Hoewel specifieke invloeden niet altijd duidelijk zijn gedocumenteerd, zijn er verschillende mogelijke factoren. Het sociaal-politieke klimaat, met aandacht voor consumentisme en afval, speelde waarschijnlijk een rol. De opkomst van popart in de jaren 1960, waarin alledaagse voorwerpen in kunst werden opgenomen, kan een conceptueel kader hebben geboden. Eduardo Paolozzi, bekend om zijn sculpturen van gevonden voorwerpen en zijn belangstelling voor populaire cultuur, is een mogelijke invloed. Ook het werk van beeldhouwers als Anthony Caro, met zijn abstracte constructies van staal, kan relevant zijn geweest. Woodrow ontwikkelde echter een eigen stijl, gekenmerkt door afgedankte consumptiegoederen en zijn kenmerkende methode van snijden en opnieuw samenstellen. Zijn praktijk weerspiegelt betrokkenheid bij milieuproblemen en kritiek op de consumptiecultuur.

Bill Woodrow is vooral bekend om zijn sculpturen van hergebruikte alledaagse voorwerpen, met name wasmachines, auto-onderdelen en ander afgedankt metaal. Het is moeilijk één ‘beroemdste’ werk aan te wijzen, omdat zijn loopbaan meerdere decennia beslaat en veel gewaardeerde werken omvat. Bekendere sculpturen zijn onder meer Twin Tub with Guitar (1981), waarin een ontmantelde wasmachine een gitaarvorm onthult, en King and Queen (1986), gemaakt van schroot. Deze werken zijn typerend voor zijn stijl: massaproducten omvormen tot prikkelende objecten. Hij snijdt vaak in het metaal en trekt er vormen uit, waardoor een reliëfachtig effect ontstaat. Zijn werk behandelt consumentisme, recycling en de transformatie van materialen. In de jaren 1980 werd hij bekend als onderdeel van New British^[2] Sculpture, samen met kunstenaars als Tony Cragg en Richard Deacon. Zijn eigen stijl en vernieuwende materiaalgebruik maakten hem tot een belangrijke figuur in de hedendaagse beeldhouwkunst.

Bill Woodrow kwam op in een periode met uiteenlopende kunststijlen, die vaak sociaal commentaar bevatten. Vanaf ongeveer 1970 ontstonden en verdwenen kunststromingen snel en gebruikten kunstenaars een breder scala aan materialen en processen. Woodrow wordt vaak verbonden met het postmodernisme, een verzamelterm voor stromingen die aspecten van het modernisme ter discussie stelden. Postmoderne kunst heft vaak het onderscheid tussen hoge en massacultuur op en aanvaardt geen gezag van één stijl of definitie. Een andere mogelijke verwantschap is Neo-Geo (Neo-Geometric Conceptualism), dat in de jaren 1980 ontstond. Deze stroming duidt op het werk van een losse groep kunstenaars die mechanisering en commercie bekritiseerden. Neo-Geo-kunstenaars putten uit eerdere stromingen, waaronder minimalisme, abstract expressionisme, popart en opart. Ze ontwikkelden nieuwe vormen van geometrische schilderkunst en driedimensionaal werk.