Waar Erich Buchholz te zien is

Werk van Erich Buchholz is te zien in verschillende museumcollecties. In Duitsland zijn dat onder meer het Brücke Museum en de Nationalgalerie in Berlijn, de Kunsthalle en Sammlung Böttcherstraße in Bremen, het Ludwig Museum en het Wallraf-Richartz-Museum in Keulen, het Folkwang Museum in Essen en de Kunsthalle in Hamburg. Andere Duitse musea met werk van hem zijn het Niedersächsisches Landesmuseum in Hannover, de Städtische Kunsthalle in Mannheim, de Bayerische Staatsgemäldesammlungen in München, de Stiftung Ada und Emil Nolde in Seebüll en het Von der Heydt-Museum in Wuppertal. Door zijn verbondenheid met de Bauhausbeweging bevindt zijn kunst zich ook in collecties van instellingen zoals het Bauhaus-Archiv, Museum für Gestaltung, in Berlijn; de Stiftung Bauhaus Dessau; het Bauhaus-Museum Weimar; en de Klassik Stiftung Weimar/Bauhaus-Museum. Buiten Duitsland is zijn werk te zien in het Zentrum Paul Klee in Bern, Zwitserland; het Busch-Reisinger Museum in Cambridge, Massachusetts, VS; het Utsunomiya Museum of Art en de Misawa Bauhaus Collection in Tokio, Japan.

Erich Buchholz (1891^[1]–1972^[1]) was een Duitse kunstenaar die schilderkunst, beeldhouwkunst en vormgeving beoefende. Hij werd geassocieerd met verschillende avant-gardestromingen, waaronder het constructivisme en dadaïsme. Er wordt niet veel geschreven over de prenten van Buchholz, maar tentoonstellingscatalogi en verwante publicaties bieden enig inzicht. Een speciaal nummer van *Eau de Cologne* uit 1968^[1] was gewijd aan Buchholz’ activiteiten van 1919 tot 1925. Een catalogus van een tentoonstelling in Galerie Daedalus Berlin uit mei–juni 1971 bevat een autobiografische tekst. Tot zijn werken behoren *Circle of Ascent* (1922), *Red Circle in Cold Circle* (1922) en *Gold Square with Beaming Rays* (1922). Deze stukken combineren olieverf en bronspoeder op hout. Ook maakte hij een driedelige maquette van het atelier aan Herkulesufer 15 (een model uit 1971 van zijn atelier uit 1922).

Erich Buchholz (1891^[1]–1972^[1]) was een Duitse kunstenaar die met het expressionisme en constructivisme werd geassocieerd. Sinds de jaren 1950^[1] groeide de belangstelling voor het expressionisme, toen critici en curatoren er meer aandacht aan begonnen te besteden. Een mogelijke reden voor deze verschuiving was de inspiratie die het vroege expressionisme bood aan de hedendaagse New York School: Amerikaanse abstract-expressionisten leken Duitse kunstenaars als voorlopers te zien, al verschilden ze in geest. De invloed van het expressionisme reikte verder dan de schilderkunst en omvatte literatuur, poëzie en theater. In het expressionistische drama kregen lyrische poëzie en toneeltechnieken een belangrijke rol, wat toneelschrijvers als Bertolt Brecht beïnvloedde. Het werk van Buchholz kan in deze context worden gezien als onderdeel van een bredere expressionistische stroming die experimenteerde met abstractie, kleur en emotionele expressie. Zijn werk biedt inzicht in de artistieke debatten en ontwikkelingen van het begin van de 20e eeuw en in de expressionistische stijl, die emotionele kwaliteiten met vormen en kleuren wilde uitdrukken.

Erich Buchholz onderzocht in zijn kunst uiteenlopende materialen en technieken. In de jaren 1940^[1] gebruikte hij naar bekend is olieverf op rhodoid, een soort kunststof. Hij werkte ook met andere kunststoffen, zoals plexiglas. Bij een techniek kraste hij fijne lijnen in de kunststofplaten om de oliepigmenten beter te laten hechten; hij bracht verf aan beide kanten aan om ruimtelijke effecten te creëren. Hij experimenteerde ook met industriële lakken, al vond hij die onbetrouwbaar. Tot zijn technieken behoorde metaalgravure, een methode die voortkwam uit het werk van middeleeuwse goudsmeden. Bij metaalgravure worden met een burijn lijnen in een metalen plaat gekerfd, waarna inkt in de groeven wordt aangebracht. Onder hoge druk wordt de afbeelding op papier overgebracht. Mogelijk gebruikte hij ook houtsnede. Daarbij worden delen van een houten blok weggesneden, worden de verhoogde vlakken geïnkt en wordt het blok op papier gedrukt.

De artistieke invloed van Erich Buchholz is moeilijk rechtstreeks te traceren. De expressionistische groep Die Brücke, die in het begin van de 20e eeuw in Dresden actief was, had grote invloed op de Duitse kunst. Hun grafische stijl en houtsnedetechnieken beïnvloedden kunstenaars in Berlijn en elders. Ook in Dresden bleef een Brücke-traditie bestaan, die kunstenaars als Otto Lange, Mitschke-Collande, Heckroth en Béckstiegel met persoonlijke variaties voortzetten. Felix Miller ontwikkelde deze traditie onafhankelijk verder. Later, in de jaren 1960^[1], ontstond een nieuwe generatie Duitse schilders, al werden hun prestaties pas tegen het einde van de jaren 1970 internationaal erkend. Critici zochten naar invloeden op de Neo-Fauves en de omstreden Duitse bijdrage aan de Biënnale van Venetië van 1980, waar Baselitz werk presenteerde; dat droeg mede bij aan de erkenning van deze eerdere generatie. Ook kunstenaars als Lüpertz, Penck en Immendorff behandelden vraagstukken van Duitse identiteit in hun werk. Vooral het oeuvre van Baselitz vertoont een agressiviteit en felheid die voor anderen een norm stelden. Hij en anderen lieten zich inspireren door de Duitse primitieven en Edvard Munch, net als Die Brücke.

Het is moeilijk één ‘beroemdste werk’ van Erich Buchholz aan te wijzen, omdat zijn erkenning in de loop der tijd is gegroeid. Hij werd in 1891^[1] in Bromberg, Duitsland, geboren en stierf in 1972^[1] in Berlijn. Buchholz staat bekend om zijn abstract-constructivistische werken met olieverf en bronspoeder op hout. Verschillende daarvan dateren uit 1922^[1], waaronder *Red Circle in Cold Circle*, *Circle of Ascent* en *Gold Square with Beaming Rays*. In 1971 maakte hij een driedelige maquette van zijn atelier aan Herkulesufer 15, een model van zijn atelier uit 1922. De artistieke activiteiten van Buchholz tussen 1919 en 1925 stonden centraal in een speciaal nummer van *Eau de Cologne* uit 1968. In 1971 vond een solotentoonstelling van zijn werk plaats in Galerie Daedalus Berlin. In december 1978 opende een grotere tentoonstelling in het Städtisches Kunstmuseum in Düsseldorf, die daarna naar andere musea reisde.

Erich Buchholz werd geassocieerd met verschillende stromingen, waaronder het constructivisme en dadaïsme. Nadat hij Herwarth Walden en diens Galerie Der Sturm had ontmoet, ontwikkelde zijn werk zich van expressionisme naar abstractie. Het constructivisme, dat rond 1915^[1] in Rusland ontstond, verwierp kunst die uitsluitend esthetisch was en gaf de voorkeur aan kunst met een maatschappelijk doel. Dada was een anti-establishmentbeweging in kunst en literatuur die tijdens de Eerste Wereldoorlog in het neutrale Zürich opkwam. Dada verwierp logica, rede en estheticisme en gaf in artistieke vorm uiting aan onzin, irrationaliteit en antiburgerlijk protest. Buchholz’ verbondenheid met deze avant-gardestromingen weerspiegelt zijn verkenning van abstractie en geometrische vormen en zijn afstand tot traditionele artistieke conventies. Zijn loopbaan toont zijn betrokkenheid bij de radicale artistieke ideeën die aan het begin van de 20e eeuw opkwamen.

Erich Buchholz staat bekend om kleine, nauwkeurig geconstrueerde geometrische schilderijen met olieverf en bronspoeder op hout. Hij maakte deze werken in een geconcentreerde periode in het begin van de jaren 1920^[1], vanuit zijn atelier aan Herkulesufer 15 in Berlijn.