Waar Edmonia Lewis te zien is

Kunstwerken van Edmonia Lewis zijn op verschillende locaties te zien. In de Verenigde Staten gaat het onder meer om het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Minneapolis Institute of Arts, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond en het Charles Hosmer Morse Museum of American^[1] Art in Winter Park, Florida. Buiten de Verenigde Staten is haar werk te zien in het Royal Ontario Museum in Toronto. Lewis had een Afro-Amerikaanse en inheemse Amerikaanse afkomst. Ze werd geboren in de staat New York en stond in haar jeugd bekend als Wildfire. Ze kreeg kunstonderwijs in Boston en maakte een beeld van Hiawatha, een personage uit Henry Wadsworth Longfellows gedicht *The Song of Hiawatha*.

Edmonia Lewis was beeldhouwer, geen graficus. Ze maakte daarom geen originele prenten. Afbeeldingen van haar beelden werden tijdens haar leven en daarna echter gereproduceerd als fotografische afdrukken, gravures en mogelijk lithografieën. Deze reproducties verspreidden haar werk onder een breder publiek en legden ook haar beelden vast, waarvan sommige nu verloren of beschadigd zijn. Afdrukken van Lewis' beelden zijn te vinden in museumcollecties, archieven en particuliere verzamelingen. Ze tonen onder meer haar bekendste werken, zoals Forever Free (1867^[1]) en The Death of Cleopatra (1876). Deze reproducties geven een indruk van Lewis' artistieke praktijk en de culturele context waarin ze werkte. Ze weerspiegelen ook de groeiende belangstelling in de 19e eeuw voor beeldhouwkunst als middel voor artistieke expressie en maatschappelijk commentaar.

Edmonia Lewis (circa 1844^[1]-na 1911) was de eerste niet-witte Amerikaanse beeldhouwer die bekendheid verwierf. Haar Afro-Amerikaanse en inheemse Amerikaanse afkomst geeft haar werk een uniek perspectief op de Amerikaanse identiteit en artistieke expressie van de negentiende eeuw. Een deel van haar loopbaan bracht Lewis door in Rome, in een gemeenschap van Amerikaanse en Britse vrouwelijke kunstenaars. Tussen 1866^[1] en 1872 maakte ze marmeren sculpturen naar het gedicht *The Song of Hiawatha* van Henry Wadsworth Longfellow. Lewis combineerde klassieke en renaissancetechnieken met haar kennis van de Chippewa-cultuur van haar moeder. Haar sculptuur *Hiawatha* toont bijvoorbeeld een geïdealiseerde klassieke figuur in inheemse kleding, zonder naaktheid of stereotiepe weergave. Haar werk is belangrijk omdat het heersende opvattingen over ras, gender en artistiek vermogen ter discussie stelde. Sommige critici interpreteerden haar afkomst door de lens van het ‘exotische’ of zagen haar als een subversieve feministe. Lewis' kunst weerlegde ook visuele stereotypen van zwarte vrouwen. Ondanks vooroordelen en beperkte middelen hield ze vol en voltooide ze de meeste sculpturen zonder hulp. Haar vastberadenheid om een succesvolle loopbaan op te bouwen tartte de verwachtingen en maakte haar tot een belangrijke figuur.

Edmonia Lewis werkte voornamelijk in marmer en in de neoclassicistische stijl. Beeldhouwers gebruiken hamers en beitels om steen weg te hakken. Afhankelijk van de hoeveelheid marmer die moet worden verwijderd, gebruiken ze gereedschap van verschillend gewicht en verschillende vorm. Klauwbeitels met getande randen kunnen textuur aanbrengen; vlakke beitels geven een gladder resultaat. Na het beitelen worden raspen of vijlen gebruikt om de beitelsporen onzichtbaar te maken; nat of droog schuurpapier zorgt voor verschillende graden van polijsting. Lewis werkte ook met brons. Bronzen beelden worden doorgaans eerst via een additief proces gemaakt: een vorm wordt opgebouwd en gemodelleerd uit een zacht materiaal, zoals klei, gips of boetseerwas, voordat ze in brons wordt gegoten. Ambachtslieden voeren het gieten uit in een bronsgieterij; zelden doet de kunstenaar dit zelf, al houdt die wel toezicht op het proces.

De invloed van Edmonia Lewis is zichtbaar bij latere kunstenaars die vergelijkbare thema's rond ras en identiteit behandelden. Alain Lockes boek *The Negro in Art: A Pictorial Record of the Negro Artist and of the Negro Theme in Art* (1968) erkent haar plaats in de geschiedenis van zwarte kunstenaars. Lewis' gemengde Afro-Amerikaanse en inheemse Amerikaanse afkomst bepaalde mede hoe critici en kunsthistorici haar werk zagen; soms werd ze neergezet als een 'exotische' figuur of als een 'sluwe subversieve feministe'. Deze dubbelzinnigheid maakte het moeilijk haar artistieke bijdragen te duiden. Sommige tijdgenoten, zoals Lydia Maria Child, hadden bevooroordeelde ideeën over Lewis' mogelijkheden en meenden dat haar achtergrond haar begrip van het 'verfijnde leven' beperkte. Child zag Lewis' gedrevenheid als kinderlijk ongeduld, niet als een legitiem streven naar zelfstandigheid en een loopbaan. Ondanks zulke vooroordelen hield Lewis vol en trotseerde ze de dominante verhalen die haar op basis van ras en afkomst wilden definiëren. Haar vastberadenheid baande de weg voor volgende generaties kunstenaars van kleur.

Edmonia Lewis (geboren ca. 1844^[1]/5) had een Afro-Amerikaanse en inheemse Amerikaanse afkomst. Ze bracht een deel van haar loopbaan door in Rome, in een gemeenschap van Amerikaanse en Britse vrouwen die in de kunsten actief waren. Daar maakte ze tussen 1866^[1] en 1872 marmeren beelden rond Hiawatha en Minnehaha, personages uit Henry Wadsworth Longfellows gedicht *The Song of Hiawatha* (1855). Longfellows personage was afkomstig uit dezelfde inheemse groep als Lewis' moeder. Haar beeldhouwmethode combineerde kennis die ze opdeed tijdens haar jeugd bij het Chippewa-volk van haar moeder met klassieke en renaissancistische lessen in Rome. De klassieke invloed is te zien in de geïdealiseerde vorm van Hiawatha's hoofd en zijn elegante profiel. In Rome maakte Lewis zelden gebruik van Italiaanse arbeiders; de meeste beelden voltooide ze zonder hulp.

Edmonia Lewis (geboren rond 1844^[1], overleden na 1911) had een Afro-Amerikaanse en inheemse Amerikaanse afkomst. Ze wordt beschouwd als Amerika's eerste prominente niet-witte beeldhouwer. Tussen 1866^[1] en 1872 woonde Lewis in Rome, in een gemeenschap van Amerikaanse en Britse vrouwelijke kunstenaars die in het buitenland verbleven. In die periode maakte ze een reeks marmeren beelden rond Hiawatha en Minnehaha, geliefden uit het epische gedicht *The Song of Hiawatha* (1855) van Henry Wadsworth Longfellow. Longfellows gedicht was gebaseerd op een echt persoon uit dezelfde inheemse groep als Lewis' moeder. Haar beelden combineerden kennis van het Chippewa-volk van haar moeder met klassieke en renaissancistische lessen die ze in Rome had geleerd. De klassieke invloed is zichtbaar in de vorm van Hiawatha's hoofd en profiel; Lewis gebruikte het idee van de trotse maar 'onbeschaafde edele wilde'. Ze vermeed de gebruikelijke voorstelling van een naakte man door mannelijke kunstenaars en maakte in plaats daarvan een man in inheemse kleding. In Rome maakte Lewis zelden gebruik van Italiaanse arbeiders en voltooide ze het merendeel van haar beelden zonder hulp.

Edmonia Lewis wordt geassocieerd met de neoclassicistische stijl. Na vroege opdrachten voor portretmedaillons reisde ze naar Rome, waar ze woonde en werkte in de nabijheid van andere kunstenaars. Ze maakte standbeelden van historische en Bijbelse figuren en beelden van de oude Egyptische koningin Cleopatra. Lewis had een inheemse Amerikaanse en Afro-Amerikaanse afkomst. Ze beeldde Afro-Amerikaanse en inheemse Amerikaanse mensen uit in een klassieke Europese stijl die gewoonlijk voor witte modellen was gereserveerd. Haar beelden waren glad en realistisch, naar voorbeeld van de oude Griekse en Romeinse kunst. In haar beelden van Afro-Amerikanen verbeeldde Lewis tot slaaf gemaakte mensen, onderwerpen die in de kunst vaak werden genegeerd. Haar atelier was een populaire bestemming. Ze werkte zelfstandig in Europa en gebruikte abolitionistische netwerken om in Amerika belangstelling voor haar werk te wekken. Anders dan de meeste beeldhouwers, die hun werk in klei maakten waarna Italiaanse steenhouwers het in marmer kopieerden, hakte Lewis al haar beelden zelf uit.