Waar Dana Schutz te zien is

Werk van Dana Schutz is opgenomen in veel openbare collecties. In New York is haar kunst mogelijk te zien in het Metropolitan Museum of Art, het Museum of Modern Art en het Whitney Museum of American^[1] Art. Andere Amerikaanse musea zijn de Yale University Art Gallery (New Haven), het Philadelphia Museum of Art, het Carnegie Museum of Art (Pittsburgh), het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden (Washington, DC), de National Gallery of Art (Washington, DC), het National Museum of American Art (Washington, DC) en het Los Angeles County Museum of Art. In Europa is werk van Schutz mogelijk te zien in de Staatliche Museen zu Berlin, het Kupferstichkabinett (Berlijn), het Herzog Anton Ulrich-Museum (Braunschweig), de Galleria degli Uffizi (Florence), het Städel Museum (Frankfurt am Main), het Musée du Louvre (Parijs) en het Kunsthistorisches Museum (Wenen), naast andere musea. Musea met werk van haar bevinden zich ook in Sydney, Brussel, Toronto en Praag.

Dana Schutz is een Amerikaanse kunstenaar die bekendstaat om schilderijen en prenten waarin verhalen en figuratie centraal staan. Haar prenten delen vaak thema’s met haar schilderijen, zoals verzonnen scenario’s en vervormde perspectieven. Bij het bekijken van Schutz’ prenten is het nuttig het begrip „originele prent” te kennen. Volgens de Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) is een originele prent door de kunstenaar als prent bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd, meestal in een genummerde en gesigneerde oplage. Elke prent in de oplage is een origineel, gemaakt met een plaat, steen, zeef, blok of andere drukvorm. De kunstenaar bepaalt het aantal exemplaren. Wie een uitgever benadert, moet een aanvraagbrief, een korte biografie, een lijst van galeries die het werk vertegenwoordigen en vijf tot tien voorbeelden in JPEG-, TIFF- of diaformaat opsturen. Bij een beperkte oplage moeten alle prenten worden genummerd (bijvoorbeeld 35/100). Het hoogste getal geeft de totale oplage aan; het lagere getal is het volgnummer van de betreffende prent. Sommige kunstenaars houden tien procent apart als kunstenaarsproeven en nummeren die afzonderlijk met AP achter het nummer (bijvoorbeeld 5/100 AP). Veel kunstenaars signeren en nummeren hun prenten met potlood.

De kunst van Dana Schutz is belangrijk omdat ze actuele sociale en politieke kwesties aansnijdt. Sinds de jaren 1980 richten veel kunstenaars zich op inhoud en betekenis en wijzen zij het modernistische formalisme af. Deze verschuiving benut de overtuigingskracht van kunst om een breed publiek te bereiken. Schutz’ werk past in deze beweging en behandelt thema’s als persoonlijke en groepsidentiteit. Veel hedendaagse kunstenaars onderzoeken nationale, etnische, raciale en religieuze identiteiten. Afro-Amerikaanse kunstenaars gebruiken hun werk bijvoorbeeld om commentaar te leveren op raciale vooroordelen en culturele ervaringen. Kunstenaars met uiteenlopende achtergronden behandelen ook gender en seksualiteit, als weerspiegeling van maatschappelijke omwentelingen en de strijd voor gelijke rechten. Schutz’ kunst neemt deel aan deze dialogen en gebruikt figuratie en krachtige composities om de menselijke conditie te onderzoeken. Haar schilderijen bieden toeschouwers ruimte om na te denken over hun beeld van zichzelf en anderen in een diverse wereld.

Dana Schutz staat bekend om haar olieverfschilderijen op doek. Ze brengt de verf vaak dik aan, waardoor getextureerde oppervlakken ontstaan. Een methode is olieverf te mengen met een medium van was en terpentijn. Het wasmedium wordt op een warmhoudplaat vloeibaar gehouden. Vervolgens wordt het met een penseel grondig door de verf gemengd voordat het op het doek wordt aangebracht. Daarna bewerkt de kunstenaar de verf met een grote schilderspatel en een klein schildersmes tot het gewenste effect ontstaat. Ze probeert de oppervlakken binnen één schilderij samenhangend en als één geheel te houden. Schutz gebruikt ook vooraf geprepareerd en opgespannen doek. Andere technieken die met olieverf worden geassocieerd, zijn glaceren, sgrafitto en stippelen. Kwasten worden met oplosmiddelen gereinigd; mediums kunnen op alkydhars zijn gebaseerd.

Het is moeilijk om kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Dana Schutz zijn beïnvloed. De kunstwereld van de 21e eeuw is onderling verbonden en kunstenaars halen inspiratie uit veel bronnen. De hernieuwde belangstelling voor figuratieve kunst is te zien bij Jenny Saville en Kiki Smith, hoewel hun aanpak sterk verschilt van die van Schutz. Saville vergroot in haar zelfportretten het lichaam tot boven levensgroot formaat, terwijl Smith in haar sculpturen onderzoekt hoe het lichaam sociaal wordt geconstrueerd. Hedendaagse kunstenaars als Kehinde Wiley en Kerry James Marshall behandelen identiteit, een thema dat ook in Schutz’ kunst voorkomt. Wiley bewerkt historische portretten met jonge zwarte mannen als onderwerp, terwijl Marshall scènes uit het Afro-Amerikaanse leven op monumentale schaal verbeeldt. Kunstenaars als Anselm Kiefer en Julian Schnabel experimenteren met materialen en media op manieren die aan Schutz’ vernieuwende schilderaanpak doen denken. Kiefer verwerkt stro en lood in zijn getextureerde oppervlakken; Schnabel combineert gebroken serviesgoed en verf in zijn neo-expressionistische werken.

Dana Schutz’ invloeden omvatten uiteenlopende moderne en hedendaagse kunstenaars. Eva Hesse, Georgia O’Keeffe en Louise Bourgeois worden met haar in verband gebracht. Andere kunstenaars die Schutz hebben beïnvloed, zijn Vincent van Gogh, Edvard Munch, Henri Matisse, Paul Klee, Alberto Giacometti, Pablo Picasso, Andy Warhol, Paula Rego, Alice Neel en Kara Walker. Ook de New York School, met kunstenaars als Jackson Pollock, Arshile Gorky en Willem de Kooning, had invloed. Een kunstenaar herinnerde zich in 1951 bij het Whitney Gorky’s Agony (1947) en The Liver Is the Cock’s Comb (1944) te hebben gezien; die maakten grote indruk. Deze persoon zag er ook veel werk van Pollock uit de jaren 1940. Barnett Newman, Mark Rothko en Clyfford Still hadden eveneens invloed, vooral door de schaal van hun werk.

Het is moeilijk om één werk van Dana Schutz als haar „beroemdste” aan te wijzen. Een van haar meest besproken schilderijen is echter Eating Atomic Sunshine (2003). Het is kenmerkend voor Schutz’ stijl, waarin figuren vaak in ongebruikelijke, verzonnen situaties voorkomen. Haar werk behandelt geregeld sociaal en politiek beladen thema’s. Ze schept verzonnen, soms groteske scenario’s om menselijk gedrag te onderzoeken. Haar schilderijen kenmerken zich door krachtige kleurenpaletten en dikke verflagen. Ze vervormt figuren en perspectieven vaak, waardoor een gevoel van onbehagen ontstaat. Deze aanpak plaatst haar in een traditie van expressionistische schilderkunst, waarin emotionele impact en subjectieve ervaring voorrang krijgen boven realistische weergave. Haar werk heeft discussie opgeroepen en haar positie als belangrijke, zij het controversiële, figuur in de hedendaagse kunst verstevigd.

Dana Schutz ontwikkelde zich als kunstenaar in een tijd met veel verschillende stijlen en een sterke neiging tot maatschappelijk commentaar. Het is daarom lastig haar bij één specifieke stroming in te delen. Haar werk is in verband gebracht met verhalende kunst, vanwege de aandacht voor verhalen en karakterontwikkeling, en met politieke kunst, vanwege de betrokkenheid bij sociale en politieke kwesties. Sommigen noemen Schutz een „opkomend talent”, een term voor kunstenaars die erkenning verwerven met vernieuwende werkwijzen. Deze indelingen sluiten elkaar echter niet uit. Schutz’ kunst combineert vaak elementen van verschillende stijlen, waardoor zij moeilijk in één categorie past. Haar schilderijen bevatten vaak figuratie, krachtige kleuren en expressieve penseelvoering; die eigenschappen laten zich niet eenvoudig categoriseren.