Waar Charles Comfort te zien is

Werk van Charles Comfort is in verschillende openbare collecties te zien. Veel openbare en particuliere collecties groeiden in de negentiende en twintigste eeuw door oorlog, imperialisme, maatschappelijke omwentelingen, filantropie en marktkrachten. Schenkingen van verzamelaars maakten belangrijke musea mogelijk en hielpen collecties te bewaren. Voorbeelden zijn het Schnütgen Museum in Keulen, gewijd aan middeleeuwse kerkelijke kunst en gevestigd in een verbouwde romaanse kerk; de Rothschild Collection in Waddesdon Manor; het Gulbenkian Museum in Lissabon, Portugal; de Burrell Collection in Glasgow; en het J. Paul Getty Center in Los Angeles. De British Library werd in 1973^[1] bij een wet van het parlement opgericht. Ze omvat de British Museum Library, de Science Reference Library, het Document Supply Centre en verschillende andere officiële bewaarinstellingen.

Bij het bekijken van prenten van Charles Comfort is het goed te bedenken dat een beperkte oplage eerder een ethische toezegging is dan een technische eis. Grafiek is grotendeels ongereguleerd; de kunstenaar bepaalt de oplage. De oplagevermelding staat gewoonlijk met potlood onderaan in de marge en bevat afdruknummer en oplagenummer. Het afdruknummer staat links of erboven en de oplage rechts of eronder. De titel staat in het midden en de handtekening rechts. Deze conventies zijn niet wettelijk bindend, maar vallen wel onder de Trade Descriptions Act van 1968^[1], die waarheidsgetrouwe beschrijvingen van het werk vereist. Een ‘originele prent’ is bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd, meestal in een genummerde oplage en gesigneerd door de kunstenaar. Elke afdruk wordt gemaakt met een plaat, steen, zeef of blok dat daarvoor is vervaardigd. Elke prent wordt afzonderlijk ingeïnkt en afgedrukt; grafiek is dus een medium met meerdere originelen.

Charles Comfort (1900^[1]–1994^[1]) was een Canadese schilder, muralist en ontwerper. Hij werkte in uiteenlopende stijlen, waaronder realisme en abstractie, en schilderde portretten, figuurstudies en genrestukken. Hij onderzocht het raakvlak tussen commerciële en vrije kunst en hoe beelden ideeën en waarden overbrengen; vaak verwerkte hij elementen uit de populaire cultuur. Ook lijkt Comfort belangstelling te hebben gehad voor het mannelijk lichaam; zijn werk wordt soms gelezen als onderzoek naar verlangen en identiteit. Zijn werk is tevens van belang vanwege de omgang met sociale en politieke kwesties van zijn tijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte hij kunst die vaak reflecteerde op de invloed van de oorlog op de Canadese samenleving. Zijn werk blijft relevant omdat het vragen oproept over de verhouding tussen kunst, commercie en cultuur en inzicht biedt in de sociale en politieke geschiedenis van Canada.

Het is moeilijk kunstenaars aan te wijzen die Charles Comfort rechtstreeks heeft beïnvloed. In de periode waarin hij werkte, veranderden de artistieke waarden en ontstond meer tolerantie voor uiteenlopende stijlen en benaderingen. Daardoor voelden kunstenaars minder druk om zich aan één dominante stijl aan te passen. Eerder in de 20e eeuw meenden veel critici dat kunst alleen vooruit kon door radicaal met traditie te breken; later in die eeuw verzwakte die overtuiging. Zo ontstond een klimaat waarin kunstenaars vrijer verschillende wegen konden verkennen, waaronder een terugkeer naar figuratieve kunst en verhalende elementen. De nieuwe sfeer bood meer ruimte aan uiteenlopende kritische meningen, waardoor ook meer kunstenaars erkenning konden krijgen.

De artistieke ontwikkeling van Charles Comfort werd gevormd door uiteenlopende invloeden. Net als veel kunstenaars van zijn tijd kende hij historische stijlen. Sommige bronnen wijzen op zijn belangstelling voor de heldere vormen en tinten van de vroege Italiaanse renaissance, vooral bij schilders als Francia en Mazzolini. Ook bewonderde hij Van Eyck om de leerzame voorbeelden die diens werk jonge kunstenaars bood. Deze belangstelling voor oudere kunst bevorderde zijn voorkeur voor een zuivere toets en heldere vormen. Comfort leerde echter ook van oudere tijdgenoten. Het aanbrengen van afsluitende kleurglacis, gebruikelijk bij gevestigde kunstenaars, verwierp hij later. Door observatie en kunsthistorische studie raakte hij ervan overtuigd dat zelfs grote cinquecentoschilders zich met geduldige zelfbeheersing hadden gevormd. Hij bewonderde het paardenbloempluis in Rafaëls St. Catherine en de bloemen in Titiaans Bacchus and Ariadne als voorbeelden daarvan. Ook zag hij zorg en bescheidenheid in een vroeg portret van zijn moeder door Rubens en verfijnd schilderwerk in een portret van Holbein.

Het is moeilijk één ‘beroemdste’ werk van Charles Comfort aan te wijzen, omdat zijn bekendheid berust op een lange loopbaan als schilder, muralist en docent. Vaak genoemd wordt zijn portret van Boris Roubakine. Comfort kreeg in 1966^[1] opdracht Roubakine te schilderen. Het is een formeel portret van de Russische pianist en componist in een donker pak, zittend op een rode stoel tegen een stemmige donkergroene achtergrond. Comforts stijl combineerde vaak realisme met modernistische elementen; dit portret weerspiegelt die aanpak. Hij maakte ook opmerkelijke muurschilderingen voor onder meer het Arts and Sciences Building van McMaster University en de Toronto Stock Exchange. Deze grootschalige openbare werken droegen bij aan zijn reputatie als belangrijk Canadees kunstenaar van de 20e eeuw.

Charles Comfort (1900^[1]–1994^[1]) was een Canadese kunstenaar die niet gemakkelijk bij één stijlstroming in te delen is. Hij werkte tijdens zijn loopbaan in uiteenlopende stijlen. Sommige bronnen plaatsen hem in de traditie van figuratieve schilderkunst; andere wijzen op modernistische elementen in zijn benadering van vorm en compositie. Zijn werk toont vaak aandacht voor orde en ontwerp, eigenschappen die in veel stromingen voorkomen. De weging van zulke voorkeuren bepaalt de individuele stijl van een kunstenaar. Eén vaste benaming zou de nuances van zijn oeuvre te veel vereenvoudigen. Zijn kunst weerspiegelt een complexe wisselwerking tussen invloeden en een persoonlijke verkenning van visuele expressie.

Charles Comfort (1900^[1]–1994^[1]) was een Canadese schilder die bekendstond om zijn portretten, muurschilderingen en abstracte werken. Hij werkte met olieverf, aquarel en grafiek. In de jaren 1920^[1] studeerde hij aan de Winnipeg School of Art en de Art Students League in New York. Zijn vroege werk werd beïnvloed door impressionisme en postimpressionisme. In de jaren 1930 raakte hij geïnteresseerd in sociaal realisme en beeldde hij taferelen uit het arbeidersleven af. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Comfort officieel oorlogskunstenaar; hij maakte schilderijen en tekeningen van Canadese troepen in Europa. Na de oorlog keerde hij terug naar Canada, bleef schilderen en gaf les. Zijn stijl ontwikkelde zich van realisme naar abstractie. Hij onderzocht formele elementen als kleur, lijn en vorm en maakte grootschalige muurschilderingen voor openbare gebouwen, waaronder de Toronto Stock Exchange. Comfort was lid van de Royal Canadian^[1] Academy of Arts.