Waar Bruno Cassinari te zien is

Schilderijen en sculpturen van Bruno Cassinari bevinden zich in tal van openbare collecties, in Italië en elders in Europa. In Italië is zijn werk te vinden in de Galleria d’Arte Moderna in Milaan, met schilderijen uit verschillende perioden. Ook het Museo del Novecento in Milaan bezit schilderijen en grafisch werk. Andere Italiaanse musea met werken van Cassinari zijn de Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea in Rome en de Peggy Guggenheim Collection in Venetië. Buiten Italië hebben musea in verschillende landen zijn kunst verworven. Het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris bezit schilderijen van Cassinari. Voorbeelden van zijn werk bevinden zich ook in de collectie van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Openbare collecties in Duitsland, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk bezitten eveneens werk van deze kunstenaar. Grote veilinghuizen als Christie’s en Sotheby’s bieden ook werk van Cassinari aan, dus zijn stukken kunnen daar eveneens te zien zijn.

Bruno Cassinari (1907–1992^[1]) was een Italiaanse kunstenaar die verbonden was met de Milanese kunstscene van het midden van de 20e eeuw. Hij was vooral schilder, maar maakte ook prenten. Daarover is minder gedocumenteerd dan over zijn schilderijen, maar ze delen vergelijkbare thema’s en stijlen. Hij staat bekend om een semi-abstracte stijl met elementen van kubisme en expressionisme. Zijn prenten hebben, net als zijn schilderijen, vaak krachtige kleuren en vereenvoudigde vormen. Veelvoorkomende onderwerpen zijn figuren, stillevens en scènes die door het Italiaanse platteland zijn geïnspireerd. Omdat er weinig informatie is over zijn prentkunst, is het moeilijk specifieke reeksen of favoriete technieken aan te wijzen. Veilinggegevens en galeriecatalogi kunnen helpen zijn prenten te identificeren en te authenticeren. Deze bronnen kunnen informatie geven over oplagegroottes, druktechnieken zoals lithografie of ets, en papiersoorten.

Bruno Cassinari (1907–1992^[1]) was een Italiaanse kunstenaar die met verschillende belangrijke stromingen wordt verbonden. Na een vroege periode onder invloed van het expressionisme hield hij zich eind jaren 1930^[1] bezig met de beweging Corrente, die zich tegen de officiële kunst van het fascistische regime verzette. Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Cassinari zich richting lyrische abstractie, met elementen van het kubisme en fauvisme. Zijn werk uit die periode bevat vaak heldere kleuren en vereenvoudigde vormen die mediterrane taferelen en stillevens oproepen. Hoewel Cassinari minder bekend is dan sommige tijdgenoten, is zijn werk om verschillende redenen belangrijk. Hij vormt een verbinding tussen de vooroorlogse Italiaanse kunst en de naoorlogse avant-garde. Zijn experimenten met verschillende stijlen weerspiegelen de artistieke onrust van die periode. Zijn schilderijen bieden een persoonlijke visie waarin figuratieve en abstracte kunst samengaan. Zijn bijdrage aan de beweging Corrente en zijn verdere ontwikkeling als abstract schilder verzekeren hem een plaats in de Italiaanse kunstgeschiedenis.

Bruno Cassinari was een Italiaanse kunstenaar die bekendstaat om zijn schilderijen en beeldhouwwerk. Gedurende zijn loopbaan onderzocht hij verschillende technieken en materialen. Als schilder werkte hij vooral met olieverf op doek. Hij mengde gewone olieverf voor kunstenaars met een medium van was en terpentijn. Het wasmedium werd op een kookplaat warm gehouden en vlak voor het aanbrengen met een penseel door de verf gemengd. Het mengsel werd met een penseel op het doek aangebracht en bewerkt, zodat medium en verf grondig mengden en de vorm gelijkmatig bedekten. Vervolgens bewerkte hij de verf met een grote schilderspatel en een klein schildersmes tot het gewenste resultaat. Hij kraste of verplaatste de verf ook met het uiteinde van het penseel, zodat de lichtere grondlaag gedeeltelijk zichtbaar werd en lichteffecten ontstonden. Ook bracht Cassinari losse, fijne stippen aan om kleur te creëren zonder de lichtgekleurde grondlaag geheel te bedekken.

Bruno Cassinari (1912^[1]–1992^[1]) was een Italiaanse kunstenaar die verbonden was met zowel de Milanese tak van de beweging Corrente als later het Europese informalisme. Specifieke kunstenaars aanwijzen die rechtstreeks door Cassinari beïnvloed zijn, is moeilijk. Zijn loopbaan ontwikkelde zich naast verschillende grote kunststromingen en zijn stijl bevatte elementen van het kubisme, expressionisme en de abstracte kunst. Zijn werk, vooral zijn gestuele schilderstijl en aandacht voor kleur, kan weerklank hebben gevonden bij andere kunstenaars die in de informele stijl werkten. Deze stroming, die spontaniteit en persoonlijke expressie waardeerde, omvatte kunstenaars als Alberto Burri en Emilio Vedova. Eventuele invloed maakte echter waarschijnlijk deel uit van een bredere uitwisseling van ideeën binnen die artistieke omgeving. Het is nauwkeuriger Cassinari te beschouwen als onderdeel van een netwerk van kunstenaars die elkaar wederzijds beïnvloedden tijdens een periode van grote artistieke veranderingen in Europa. Door zijn deelname aan groepen en tentoonstellingen kwam hij in contact met veel kunstenaars die vergelijkbare benaderingen van vorm en inhoud onderzochten.

De artistieke ontwikkeling van Bruno Cassinari kende verschillende invloeden. Expressionistisch schilder Matti Moreni moedigde hem aan kunstenaar te worden. Cassinari ontmoette Moreni in Turijn, een stad met een levendige kunstscene, en sloot zich aan bij Galleria d’Arte La Bussola. Cassinari was ook bekend met de wereldliteratuur. Als jongen las hij Kafka en later maakte hij kennis met Cesare Pavese en Elio Vittorini, allebei antifascistische schrijvers. Zijn moeder bracht hem in aanraking met Kafka, wat haar bredere culturele belangstelling weerspiegelde. Tijdens het fascistische tijdperk kwam Cassinari via semi-clandestiene uitgevers in aanraking met het Duitse expressionisme. Na 1945^[1] ontdekte hij via de cinema onbekende auteurs en een andere wereld, waaronder Amerikaanse films en het Italiaanse neorealisme. Hoewel hij in een provinciestad woonde waar weinig kunsttentoonstellingen waren, leerde hij via recensies over hedendaagse kunst. Hij noemde Giorgio Morandi als een belangrijke vroege invloed.

Een van Bruno Cassinari’s belangrijke schilderijen is *Card Players*, gemaakt in acryl op doek. Het meet 167 bij 187 centimetres. Het toont twee meisjes die in een weide kaarten spelen, wat de Hof van Eden oproept. Op de achtergrond ligt bij het vallen van de avond een stad met verlichte ramen. Cassinari combineerde vaak uiteenlopende elementen uit verschillende tijdperken en culturen. Hij voegde die samen binnen de chromatische sfeer van de scène, die als archetypische achtergrond fungeert. Mysterieuze allegorieën met droomachtige betekenissen doen soms aan een rebus denken. Alledaagse voorwerpen, zoals kaartspellen, kompassen of brillen, staan naast mythologische en symbolische voorstellingen of natuurlijke elementen zoals bloemen, planten en rotsen, vaak in een mediterrane omgeving. Cassinari maakte ook series bronzen en terracotta sculpturen, zoals de ‘Architectural Bronzes’ (1959^[1]), ‘The Beds’ (1961-1962^[1]) en ‘Beaches’ (1967-1972).

Bruno Cassinari (1912^[1]–1992^[1]) was een Italiaanse kunstenaar die tijdens zijn loopbaan met verschillende stromingen werd verbonden. Aanvankelijk sloot hij zich eind jaren 1930^[1] aan bij de antifascistische groep Corrente in Milaan. Deze groep van kunstenaars en intellectuelen verzette zich tegen de officiële kunst van het regime. Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Cassinari’s stijl zich richting een lyrische vorm van abstracte kunst. Hij raakte verbonden met kunstenaars die emoties en innerlijke toestanden via niet-figuratieve vormen wilden uitdrukken. Later verwerkte zijn werk elementen van het expressionisme. Zijn schilderijen hadden vaak krachtige kleuren en gestuele penseelstreken die energie uitdrukken. Hoewel zijn werk zich ontwikkelde, bleef hij het expressieve potentieel van kleur en vorm onderzoeken. Hij hield zich bezig met verschillende artistieke tendensen en was daardoor een veelzijdige figuur in de 20e-eeuwse Italiaanse kunst.