Waar Anne Ryan te zien is

Werk van Anne Ryan is in verschillende openbare collecties in de Verenigde Staten te zien. The Phillips Collection in Washington, D.C., bezit een aantal van haar kleine abstracte collages, vaak met gevonden papier en textiel. Ook het Brooklyn Museum bezit voorbeelden van haar werk. Het Museum of Modern Art (MoMA) in New York heeft werk van haar in de collectie. Voor een meer regionale blik kunt u terecht bij Yale University Art Gallery in New Haven, Connecticut. Deze instellingen bieden het publiek de gelegenheid haar kenmerkende benadering van collage en abstractie te bekijken. Het is raadzaam vóór een bezoek de websites te raadplegen, omdat tentoongestelde werken kunnen wisselen.

Anne Ryan (1887–1954^[1]) was een Amerikaanse kunstenares die vooral bekendstond om haar abstracte collages. Hoewel ze minder bekend is om haar grafiek, vormt die een belangrijk, zij het minder bekend, onderdeel van haar artistieke productie. Originele prenten worden met de hand door de kunstenaar gemaakt. Het werk is specifiek als prent bedacht; de kunstenaar maakt het beeld rechtstreeks op de plaat, het houtblok, de steen of het zeefdoek. Elke prent in de oplage geldt als origineel. Ryans prenten tonen, net als haar collages, vaak een verfijnde gevoeligheid en zorgvuldige aandacht voor compositie. In hun expressie staan prenten dichter bij een boek: ze lezen als de gedachten en dromen van de kunstenaar. Let bij het beoordelen van een prent op de vraag of het een originele prent of een reproductie is. Een originele prent is als zodanig bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd, doorgaans in een genummerde oplage en door de kunstenaar gesigneerd. Elke prent in de oplage is origineel en gedrukt vanaf een plaat, steen, zeef, blok of andere matrix die voor dat doel is gemaakt. Er is niet één originele prent waarvan kopieën worden gemaakt.

Anne Ryan is vooral bekend om haar kleine abstracte collages. Ze begon die in 1948^[1] te maken, relatief laat in haar artistieke loopbaan. Ze gebruikte gevonden papier en textiel, zoals papier uit efemera: oude brieven, weggegooide verpakkingen en boekpagina's. Ook haar stoffen waren bescheiden van aard: restjes katoen, linnen en zijde uit verschillende bronnen. Ze gebruikte een eenvoudige constructiemethode. Ryan legde de materialen in lagen en rangschikte ze, waarna ze die op een drager vastplakte, vaak een stuk karton. Het kleine formaat van haar collages valt op; veel zijn aan beide zijden slechts enkele centimeters groot. Dat schept een gevoel van intimiteit en vestigt de aandacht op texturen en subtiele kleurverschillen. Haar benadering was intuïtief en improviserend. Ze liet de materialen zelf de compositie sturen. Haar werk contrasteert met de grote schaal van veel abstracte schilderkunst uit het midden van de twintigste eeuw. Haar collages bieden een stille, persoonlijke vorm van abstractie.

Het is moeilijk om specifieke personen aan te wijzen die Anne Ryan rechtstreeks beïnvloedden. Enige context kan wel worden geschetst. Aan de School of the Art Institute of Chicago studeerde Joan Mitchell bij Louis Ritman, die veel tijd had doorgebracht in Claude Monets kunstenaarskolonie in Giverny. Daar nam Ritman afstand van academische kunst en ontwikkelde hij een vloeiende stijl die aan Renoir deed denken; ook nam hij de kleuren van het impressionisme over. Mitchell studeerde daarnaast bij Kathleen Blackshear, die kunstgeschiedenis doceerde en aandacht besteedde aan romaanse architectuur, vroegrenaissanceschilderkunst, Cézanne, kubisme en wat toen 'primitieve kunst' werd genoemd. Blackshear gaf opdrachten zoals een Egyptische muurschildering, een Japanse rolschildering en een kubistisch olieverfschilderij. Ook het Art Institute zelf was van grote invloed. Mitchell liet zich inspireren door Giotto, Bellini, Chardin, Degas en de Mexicaanse modernisten. Ze kopieerde sommige werken en bezocht andere regelmatig, zoals Manets stilleven *Fish*.

Het is moeilijk één werk als Anne Ryans 'bekendste' aan te wijzen. Haar loopbaan was relatief kort en haar werk is minder bekend dan dat van sommige tijdgenoten. Ryan is vooral bekend om haar kleine abstracte collages, vaak slechts enkele centimeters groot en samengesteld uit gevonden papier, stof en draad. Ze gebruikte onder meer Japans papier, restjes oude brieven en textielresten. Deze collages kenmerken zich door subtiele kleurenpaletten, fijne texturen en een intiem formaat. Hoewel ze in de jaren 1940^[1] exposeerde in Peggy Guggenheims galerie Art of This Century, kreeg haar werk pas na haar dood in 1954^[1] ruimere erkenning. Sindsdien zijn haar collages in talrijke tentoonstellingen getoond en bevinden ze zich in collecties van grote musea. Door de aard van collage en de variatie in haar werk heeft geen enkel stuk echter de status van signatuurwerk verworven.

Anne Ryan wordt in verband gebracht met het abstract expressionisme, een Amerikaanse kunststroming die in de jaren 1940^[1] internationale erkenning kreeg. Aanvankelijk werd deze stroming de 'New York School' genoemd en ze wordt verbonden met kunstenaars als Jackson Pollock en Willem de Kooning. Abstract-expressionistische kunstenaars werkten spontaan, soms volgens de zogenoemde actionpainting. Deze benadering waardeerde gebaar en intuïtie en liet voorbereidende tekeningen achterwege ten gunste van tekens, vormen en kleuren die uit het onderbewuste opkwamen. Hoewel mannen vaker met het abstract expressionisme worden geassocieerd, werkten ook veel vrouwelijke kunstenaars in deze stijl. Onder hen waren Alma Thomas, Perle Fine, Lee Krasner, Elaine de Kooning, Grace Hartigan, Joan Mitchell en Helen Frankenthaler. Deze vrouwen werden vaak gemarginaliseerd en kregen weinig solotentoonstellingen, maar maakten krachtig werk met uiteenlopende materialen en methoden, zoals verf, grafiek, collage en beeldhouwkunst.

Anne Ryan (1887–1954^[1]) was een Amerikaanse kunstenares, vooral bekend om haar kleine abstracte collages. Ze begon relatief laat in haar leven aan haar artistieke loopbaan, na te hebben gewerkt als schrijfster en dichteres. Aan het einde van de jaren 1930^[1] zette ze de stap naar beeldende kunst en studeerde ze bij Stanley William Hayter aan Atelier 17 in New York. Aanvankelijk richtte ze zich op houtsneden en prenten. In 1948 zag ze echter werk van Kurt Schwitters, wat haar inspireerde collage te verkennen. Haar collages kenmerken zich door hun bescheiden formaat en materiaalgebruik. Ze verwerkte vaak afgedankte stoffen, papier en draden in haar composities, met subtiele texturen en toonverschillen als resultaat. Het abstracte werk roept toch een gevoel van stille contemplatie op. Haar loopbaan als collagekunstenaar was kort, ongeveer zes jaar, maar in die periode maakte ze meer dan 400 collages. Haar werk is in verschillende musea en galerieën tentoongesteld en heeft haar plaats in de geschiedenis van de Amerikaanse abstracte kunst verzekerd.

Anne Ryan staat bekend om haar collages, die ze op 57-jarige leeftijd begon te maken nadat ze de collages van Kurt Schwitters had gezien. In de zes daaropvolgende jaren maakte ze meer dan 400 collages, vaak met materialen als zijde, netstof, handgeschept lompenpapier en Japans washipapier.