Waar Angelo Inganni te zien is

Het is moeilijk precies te zeggen waar werk van Angelo Inganni te zien is. Wel tonen verschillende musea en galerieën kunst en vormgeving uit de art-decostroming, waarin Inganni actief was; hun collecties kunnen voorbeelden van zijn schilderijen bevatten. In de Verenigde Staten kunt u kijken bij het Charles Hosmer Morse Museum of American Art (Winter Park, Florida), het Los Angeles County Museum of Art, het Metropolitan Museum of Art (New York), het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art (New York), het Royal Ontario Museum (Toronto), het Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian van Florida International University (Miami Beach). In het Verenigd Koninkrijk zijn mogelijke locaties het Bakelite Museum (Williton), Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum (Londen), Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland (Edinburgh) en het Victoria & Albert Museum (Londen). In Italië kunt u kijken bij de Fondazione Regionale Cristoforo Colombo (Genua), het Museo del Bijou di Casalmaggiore en het Museo Richard-Ginori della Manifattura di Doccia (Sesto Fiorentino).

Angelo Inganni was een Italiaanse schilder uit de 19e eeuw die vooral scènes uit het dagelijks leven en architectuur schilderde. Prenten naar zijn werk zijn waarschijnlijk reproducties, gemaakt met fotochemische of digitale methoden. Die verschillen van originele prenten, die de kunstenaar met de hand maakt via technieken als etsen, houtsnede of lithografie. Originele prenten gelden als zelfstandige kunstwerken. De kunstenaar brengt het beeld rechtstreeks aan op een plaat of blok. Elke afdruk is uniek. Reproducties zijn daarentegen kopieën van bestaande kunstwerken, zoals Inganni’s schilderijen. De Professional Art Dealers Association of Canada definieert een reproductie als een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium is bedacht en met fotomechanische middelen is gemaakt. De marktwaarde van een prent hangt af van factoren als de reputatie van de kunstenaar, de populariteit van het beeld en de kwaliteit van de materialen. Originele prenten in beperkte oplagen brengen doorgaans meer op dan reproducties. Sommige uitgevers brengen beelden op doek over om ze op schilderijen te laten lijken; deze kunnen in beperkte oplagen worden verkocht.

Angelo Inganni (1807^[1]–1880^[1]) was een Italiaanse schilder die vooral actief was in zijn geboortestad Brescia en in Milaan. Hij staat bekend om genrescènes en stadsgezichten van Lombardije uit de 19e eeuw. Zijn werk biedt waardevol inzicht in de sociale geschiedenis van die periode. Zijn schilderijen documenteren architectuur, mode en het dagelijks leven van gewone mensen in een snel veranderende wereld. Ook kunsthistorisch zijn zijn schilderijen van belang. Hij was een bekwame realist met aandacht voor detail en nauwkeurigheid. Zijn stads- en interieurscènes tonen zijn beheersing van perspectief en vermogen licht en atmosfeer vast te leggen. Hij maakte deel uit van een bredere beweging naar realisme in de Italiaanse kunst, weg van eerdere romantische stijlen. Zijn werk wordt gewaardeerd om de documentaire waarde, artistieke vaardigheid en bijdrage aan de ontwikkeling van de 19e-eeuwse Italiaanse schilderkunst.

Angelo Inganni was een Italiaanse schilder, geboren in Brescia in 1807^[1]. Aanvankelijk werd hij opgeleid in frescodecoratie; later studeerde hij aan de Brera-academie in Milaan en werd hij bekend om zijn stadsgezichten.

Angelo Inganni was schilder. Hij gebruikte onder meer lichte gronderingen, ongebruikelijk voor neoklassieke figuurschilderkunst. Deze lichtere voorbereidingen hielpen de afgewerkte schilderijen lichtgevend te maken. Kunstenaars wisten al lang dat olieverf transparanter wordt naarmate die ouder wordt; donkere gronderingen konden een schilderij daardoor ‘laten wegzakken’, omdat de grond steeds beter zichtbaar werd. Inganni gebruikte ook stevig, grof doek, terwijl men ervan uitging dat figuurschilderijen op fijn geweven doek met onzichtbare structuur moesten worden gemaakt. Ook doorbrak hij de traditie door wit in zijn schaduwen te gebruiken. Eerdere clair-obscurschilders vonden transparantie essentieel om diepte te scheppen. Inganni’s vernieuwende gebruik van wit bracht een nieuwe, vlakke werking met weinig reliëf tot stand. Zijn ondoorzichtige schaduwen weerspiegelen zijn voorkeur voor zacht, vol frontaal licht, anders dan het dramatische zijlicht van eerdere neoklassieke schilders. Zijn verf was dun en vloeibaar en zijn toets levendig. Hoewel hij vaak als ‘monochroom’ schilder werd beschouwd die kleur pas achteraf gebruikte, hadden zijn vlakke partijen met heldere kleuren een krachtig emotioneel en visueel verleidelijk effect.

Het is moeilijk precies vast te stellen wie Angelo Inganni rechtstreeks beïnvloedde. Wel kunnen we de invloed bespreken van een oudere kunstenaar, Rafaël, die een breed effect had op latere kunstenaars. Het werk van Rafaël beïnvloedde veel kunstenaars, ook uit latere generaties. Annibale Carracci toonde bijzondere belangstelling voor diens stijl. Volgens Bellori werd ook Maratti door Rafaël beïnvloed. Zelfs kunstenaars die kritiek op Rafaël hadden, erkenden zijn belang. Bellori prees Rafaël, maar bekritiseerde ook dat zijn schilderijen ‘te bestudeerd’ leken. Ondanks die kritiek is Rafaëls invloed op de kunstwereld duidelijk. Zijn werk stelde een norm waarnaar veel latere kunstenaars streefden; zijn invloed is zichtbaar in de kunst van volgende generaties.

Het is moeilijk te zeggen welke personen Angelo Inganni rechtstreeks beïnvloedden. Wel kan enige context worden gegeven. Inganni was in de 19e eeuw als schilder actief in Brescia, Italië. Hij staat vooral bekend om genrescènes en stadsgezichten van zijn geboortestad. Hij maakte deel uit van een artistieke traditie in Brescia waartoe ook schilders als Giuseppe Pellizza da Volpedo behoorden. Zonder biografische informatie die Inganni’s invloeden noemt, is niet met zekerheid vast te stellen welke kunstenaars zijn stijl vormden. Een algemeen beeld van de 19e-eeuwse Italiaanse kunst wijst erop dat hij bekend zal zijn geweest met academische schilderkunst, evenals met de opkomst van het realisme en het vroege impressionisme. Nader onderzoek naar de kunstgeschiedenis van Brescia kan meer specifieke invloeden aan het licht brengen.

Informatie over het beroemdste werk van Angelo Inganni is moeilijk te verifiëren. Annibale Carracci (1560–1609^[1]) was echter de talentrijkste van de beroemde kunstenaarsfamilie uit Bologna. Na zijn opleiding in Bologna ging hij naar Venetië, waar hij zich bij zijn broer Agostino (1558–1602) voegde en de Venetiaanse schilders bestudeerde. Na hun terugkeer naar Bologna richtten Annibale, Agostino en hun neef Lodovico (1556–1619) de Accademia degli Incamminati op (1582); die werd de populairste academie. Carracci’s schilderij Hercules op het kruispunt hing oorspronkelijk midden in het gewelfde plafond van kardinaal Odoardo Farneses camerino (werkkamer) in het Palazzo Farnese in Rome. Het is het sluitstuk van een allegorie op de deugden van de jonge kardinaal, die Annibale als fresco op de rest van het gewelf uitwerkte. Reynolds’ Garrick tussen tragedie en komedie was op dit schilderij gebaseerd.