Waar Ángeles Santos Torroella te zien is

Werk van Ángeles Santos Torroella is in verschillende musea te zien. Daaronder zijn het Museu d’Art Modern (MNAC) in het Parc de la Ciutadella in Barcelona, het Museo Art Nouveau y Art Deco aan Calle Gibraltar 14 in Salamanca en het Museu Calouste Gulbenkian aan Av. de Berna 45A in Lissabon. Andere musea die mogelijk werk van haar bezitten zijn het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art in New York en het Minneapolis Institute of Arts. Haar werk is mogelijk ook te zien in het Museum of Modern Art in New York, het Royal Ontario Museum in Toronto en het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond. Daarnaast kunnen het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach en verschillende Britse musea, zoals Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery en het Victoria & Albert Museum in Londen, voorbeelden van haar kunst bezitten.

Ángeles Santos Torroella was een Spaanse surrealistische schilder. Haar prenten, net als die van andere kunstenaars, kunnen worden onderverdeeld in originele prenten, reproducties en gicléeprenten. Originele prenten worden met de hand gemaakt met technieken als houtsnede, gravure of ets. De kunstenaar maakt het beeld rechtstreeks, waardoor elke afdruk een origineel is. Ze worden vaak in gespecialiseerde galerieën verkocht. Offsetreproducties, ook posters genoemd, worden met fotochemische procédés gemaakt. Gicléeprenten zijn kunstprenten die met inkjettechnologie worden vervaardigd. Bij canvasoverdracht wordt het beeld op doek overgebracht, zodat het op een schilderij lijkt. Bij de aankoop van prenten is het belangrijk een originele prent van een reproductie te onderscheiden. Een originele prent is door de kunstenaar als prent bedacht en gemaakt, vaak in een genummerde oplage en met handtekening. Elke afdruk wordt afzonderlijk geïnkt en gedrukt. Een reproductie is een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt, bijvoorbeeld een schilderij of aquarel, en wordt doorgaans met fotomechanische middelen vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent doordat zij wordt genummerd en gesigneerd.

Ángeles Santos Torroella (geboren in 1911^[1]) was een Catalaanse surrealistische schilder. Haar werken zijn belangrijke voorbeelden van avant-gardekunst die in Spanje in het begin van de twintigste eeuw werd gemaakt. In die periode gingen Spaanse kunstenaars in gesprek met internationale stromingen zoals het futurisme. De literaire posters van Ernesto Giménez Caballero (Gecé) combineerden bijvoorbeeld collage, schilderkunst, tekenen en schrijven en waren beïnvloed door Italiaanse futuristische experimenten met ‘woorden in vrijheid’. De posters verwezen vaak naar eigentijdse dichters en kunstenaars, zoals Guillermo de Torre en Norah Borges, en brachten zo beeldende en literaire cultuur met elkaar in gesprek. De schilderijen van Santos Torroella tonen een vergelijkbare geest van vernieuwing en uitwisseling tussen disciplines. Haar surrealistische beelden en verkenning van het onderbewuste verbinden haar met een bredere Europese kunstcontext; haar identiteit als kunstenares plaatst haar werk ook in discussies over gender en representatie binnen de avant-garde.

Ángeles Santos Torroella was schilder; haar vroege werken tonen belangstelling voor het surrealisme en symbolisme. Ze werkte met olieverf op doek en maakte grote composities. *A World* (1929^[1]) is een goed voorbeeld van haar vroege stijl: een groot doek vol figuren en symbolische beelden. Het schilderij toont haar vaardigheid in het gebruik van olieverf om een droomachtige sfeer te scheppen. Haar kleur- en vormgebruik wekt diepte en ruimte op en trekt de kijker het tafereel in. Later in haar loopbaan nam ze afstand van het surrealisme en ontwikkelde ze een realistischer stijl. Ze bleef met olieverf werken, maar richtte zich vaker op portretten, stillevens en voorstellingen van de wereld om haar heen.

Het is moeilijk kunstenaars aan te wijzen die de stijl van Ángeles Santos Torroella rechtstreeks navolgden. Sinds het hoogtepunt van stromingen als het kubisme is de kunstwereld steeds pluralistischer geworden. Het is nu bijna onmogelijk voor één kunstenaar om een belangrijke groep te domineren. De institutionele erfenis van grote kunstenaars blijft echter voortbestaan via musea, boeken en tentoonstellingen. Veel kunstenaars bestuderen en herzien het werk van voorgangers. Zo gebruikte de Nicaraguaanse schilder Armando Morales, winnaar van de Ernst Wolf-prijs voor de beste Latijns-Amerikaanse kunstenaar op de vijfde Biënnale van São Paulo in Brazilië in 1959^[1], Robert Motherwells reeks Spanish^[1] Elegy als grondstof voor zijn eigen kunst. Ook kende Jackson Pollock het werk van David Siqueiros. Kunstenaars worden misschien geen rechtstreekse navolgers, maar vallen vaak wel in de schaduw van invloedrijke figuren.

Ángeles Santos Torroella is vooral bekend om *Un mundo*, ook *La Tertulia* genoemd (1929^[1]). Ze schilderde het grote doek, dat 2,95 × 2,98 meter meet, toen ze pas 18 was. Het toont een groep vrouwen zonder specifieke identiteit in een vlakke, ongedetailleerde ruimte. De figuren hebben popachtige gezichten en statische houdingen, wat een droomachtige of surrealistische indruk geeft. Het ingetogen kleurenpalet versterkt de onheilspellende sfeer. *Un mundo* werd in 1930 in Madrid tentoongesteld en veroorzaakte opschudding, waardoor Santos een vooraanstaande figuur in de Spaanse avant-garde werd. Critici erkenden ondanks haar jeugd haar unieke visie en technische vaardigheid. Het schilderij maakt nu deel uit van de collectie van het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía in Madrid. Het blijft een van de belangrijkste voorbeelden van surrealisme in Spanje.

Ángeles Santos Torroella wordt vaak met het surrealisme geassocieerd, hoewel haar relatie tot de beweging ingewikkeld is. Spaanse kunstenaars uit haar tijd gingen op uiteenlopende manieren met surrealistische ideeën om en namen vaak afstand van de orthodoxe variant van André Breton. Santos en figuren als Maruja Mallo namen deel aan de bredere Europese verkenning van het onderbewuste en irrationele. Mallo’s werk gebruikte bijvoorbeeld droomachtige beelden en stelde conventionele perspectieven ter discussie, in lijn met surrealistische doelstellingen. Deze kunstenaars combineerden surrealistische technieken vaak met lokale artistieke tradities en gaven de internationale beweging zo een eigen Spaanse signatuur. Later in haar loopbaan nam Santos afstand van surrealistische tendensen. In de jaren 1980^[1] stond ze stil bij haar vroege werk en erkende ze het verband met het surrealisme. Ook het politieke klimaat in Spanje in de jaren 1930 beïnvloedde de omgang van kunstenaars met de beweging; sommigen omarmden haar mogelijkheden voor maatschappelijke kritiek.

Ángeles Santos Torroella (geboren in 1911^[1]) was een Catalaanse schilder die werk maakte dat aan het surrealisme raakte, vooral in de jaren 1930^[1]. In haar schilderijen onderzocht ze vaak ontheemding en het verval van het Spaanse platteland. Omstreeks 1928 trok ze samen met Alberto Sánchez en Benjamín Palencia naar de buitenwijken van Madrid, met name naar het arme plattelandsgebied Vallecas. Deze tochten inspireerden een ‘tellurisch surrealistische’ esthetiek die reageerde op de omstandigheden van het gebied. Sánchez en Palencia richtten zich op natuur en vernieuwing; Santos Torroella concentreerde zich op verlatenheid. Haar reeks *Sewers and Belfries* (Cloacas y Campanarios), ontstaan uit de sloppenwijken en buitenwijken van Madrid, belichaamt dit. De werken bekritiseren het geromantiseerde beeld van het platteland en tonen wat zij als het verval van Spanje zag. Ze drukken ook antiklerikale gevoelens uit en schrijven het verval van het land toe aan de katholieke kerk. Hoewel ze het surrealisme achter zich liet, erkende ze dat het in haar werk aanwezig was.