Waar Andre Cadere te zien is

Werk van André Cadere is tentoongesteld in belangrijke musea en galerieën over de hele wereld. In Parijs is zijn kunst te zien in het Musée National d’Art Moderne, gevestigd in het Centre National d’Art et de Culture Georges Pompidou. Andere Franse musea waar werk van Cadere is getoond, zijn het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris en het Centre National des Arts Plastiques. Buiten Frankrijk hebben onder meer de Neue Nationalgalerie in Berlijn en de Kunsthalle Tübingen in Duitsland zijn werk geëxposeerd. Ook de Art Gallery of New South Wales in Sydney, Australië, heeft kunst van Cadere in de collectie opgenomen. Deze instellingen bieden gelegenheid zijn artistieke oeuvre te bekijken en te bestuderen.

Hoewel André Cadere vooral bekendstaat om zijn conceptuele installaties en performances met beschilderde houten staven, maakte hij ook prenten. De herhaalbaarheid van de prentkunst heeft veel kunstenaars in staat gesteld hun ideeën te verkennen. Sommigen gebruiken prentkunst om concepten uit andere media verder te onderzoeken; voor anderen biedt het medium zelf nieuwe mogelijkheden. Experimenten met prentkunst hebben kunstenaars vaak tot nieuwe ontdekkingen gebracht. S. W. Hayter, een vernieuwer in de etstechniek en gravure van de twintigste eeuw, beïnvloedde kunstenaars in Europa en Amerika sterk. Hij moedigde experiment en automatisme aan. Prentkunst heeft ook kunstenaars geholpen de verhouding tussen beeld en geschreven tekst te verkennen; sommigen maakten prenten ter begeleiding van hun eigen teksten. Doordat prenten in grotere aantallen en tegen lagere kosten dan unieke werken kunnen worden verspreid, hebben ze kunstenaars een breder publiek laten bereiken.

André Cadere werkte in zijn loopbaan met uiteenlopende materialen en technieken. In zijn vroege werk maakte hij kleine sculpturen van plexiglas en hout. Hij boorde en kerfde erin, maar liet de oorspronkelijke blokachtige oppervlakken intact. De vormen waren geometrisch: kubussen, bollen, cilinders of piramides. In 1958^[1] maakte Cadere grotere houten sculpturen, omschreven als manshoge ‘negatieve sculpturen’, met de hand gesneden uit bouwhout. Hij besefte dat het hout beter was voordat hij het bewerkte en ging het materiaal daarom gebruiken als de uitsnede in de ruimte, in plaats van erin te snijden. In later werk gebruikte André standaard commerciële eenheden, identieke modules bepaald door rekenkundige combinaties. Voorbeelden zijn kalkzandsteen, betonblokken, plastic blokken, platen piepschuim en metalen platen van aluminium, koper, staal, magnesium, lood en zink. Vaak rangschikte hij deze materialen rechtstreeks op de vloer, soms in specifieke patronen of geometrische configuraties.

André Cadere is vooral bekend om zijn houten sculpturen die *Barres de bois rond* (ronde houten staven) worden genoemd. Ze bestaan uit cilindervormige houten staven die in verschillende kleuren zijn beschilderd en in een bepaalde volgorde zijn gerangschikt. Cadere begon deze sculpturen in het begin van de jaren 1970^[1] te maken. Elke *Barre de bois rond* is uniek: de kleurvolgorde volgt een wiskundig systeem, dat Cadere soms verstoorde door een fout in te voeren. De sculpturen waren draagbaar; Cadere nam ze vaak mee en toonde ze in uiteenlopende omgevingen, zowel in galerieën als in openbare ruimtes. De *Barres de bois rond* stelden gangbare opvattingen over sculptuur, auteurschap en de kunstmarkt ter discussie. Cadere wilde kunst democratischer maken door haar buiten traditionele galerieën te brengen en rechtstreeks met het publiek in contact te komen. De sculpturen werden een symbool van zijn nomadische kunstenaarspraktijk en kritiek op het kunstestablishment.

André Cadere, geboren in 1935^[1], wordt meestal met het minimalisme geassocieerd. Sommige critici hebben zijn werk echter vergeleken met het constructivisme, al worden deze vergelijkingen vaak als oppervlakkig beschouwd. In zijn artistieke praktijk gebruikte Cadere materialen in hun basale vorm en plaatste hij ze in een directe verhouding tot de omringende ruimte. Zijn sculpturen lagen vaak rechtstreeks op de vloer, waardoor kijkers zich bewust werden van de zwaartekracht als voorwaarde voor sculptuur. Tijdens een van zijn tentoonstellingen legde hij kalkzandstenen in verschillende combinaties op de vloer. Zijn vroege werk werd beïnvloed door Constantin Brancusi, met name door het ontbreken van een onderscheid tussen sculptuur en sokkel. Hij bracht ook tijd door in het atelier van Frank Stella, wiens ideeën over materialen hem beïnvloedden. Caderes werk is nadrukkelijk abstract, maar verbindt zich ook met de natuur door de vloer te erkennen als een bestaansruimte.

André Cadere (1934^[1]-1978^[1]) was een Roemeens-Franse conceptuele kunstenaar, bekend om zijn Barres de bois rond, oftewel houten staven. Deze sculpturen bestonden uit cilindervormige houten segmenten die in verschillende kleuren waren beschilderd en in een bepaalde volgorde waren gerangschikt. Cadere begon ze in het begin van de jaren 1970^[1] te maken. De staven moesten gangbare ideeën over sculptuur en de presentatie van kunst ter discussie stellen. Hij nam ze vaak zonder toestemming mee naar galerieën, musea en openbare ruimtes. Dit was een doelbewuste interventie waarmee hij de gevestigde kunstwereld en haar instellingen bevroeg. Zijn praktijk draaide om berekende verstoring. De kleurvolgorden van de houten segmenten leken willekeurig, maar volgden een specifieke logica, waarbij één element steeds bewust niet op zijn plaats stond. Deze ‘fout’ was een opzettelijk kenmerk: zij introduceerde onvolmaaktheid en zette de waarneming van de kijker op orde op losse schroeven. Zijn nomadische aanpak en het gebruik van eenvoudige, draagbare vormen stelden hem in staat traditionele galerieën te omzeilen, rechtstreeks met het publiek in contact te komen en de grenzen van kunst opnieuw te bepalen.

André Cadere staat bekend om zijn gesneden en beschilderde houten staven, die hij Barres de bois rond noemde. Van 1970^[1] tot aan zijn dood maakte hij ze met de hand. Elke staaf was verdeeld in kleursegmenten volgens een wiskundige reeks, met één opzettelijke fout. Hij nam de staven onuitgenodigd mee naar tentoonstellingen en openingen van andere kunstenaars en naar instellingen in heel Europa als vorm van institutionele kritiek.