Waar Alvar Aalto te zien is

Alvar Aalto was geen prentmaker, maar enige basiskennis over kunstprenten is belangrijk. Sinds het einde van de negentiende eeuw worden prenten als een belangrijk artistiek medium beschouwd en is de kwaliteit van elke afdruk belangrijker geworden. Kunstenaars begonnen prenten te signeren om originele grafiek, die esthetische waarde heeft, van reproducties te onderscheiden. Een handtekening bevestigt ook dat de prent authentiek is en dat de kunstenaar een bepaalde proefdruk heeft goedgekeurd. Kunstenaars bewaken de kwaliteit door de oplage te beperken en te nummeren. Door zowel het afdruknummer als het oplagenummer te noteren, beïnvloeden ze de prijs in verhouding tot het aantal beschikbare werken en voorkomen ze dat er verder wordt gedrukt nadat de plaat of steen door overmatig gebruik is versleten. Rond deze tijd begonnen kunstenaars ook handgemaakt of speciaal vervaardigd papier te gebruiken, wat de esthetische waarde van prenten verhoogde. Een originele prent wordt door de kunstenaar als prent bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd, doorgaans in een genummerde en gesigneerde oplage. Elke afdruk in de oplage is een origineel, gedrukt van een plaat, steen, zeef, blok of andere daarvoor gemaakte matrix. Elke prent wordt afzonderlijk geïnkt en afgedrukt; het is een medium waarin meerdere originelen ontstaan. De kunstenaar bepaalt de oplage en de opeenvolgende nummering geeft het aantal prenten aan.

Alvar Aalto (1898^[1]-1976^[1]) was een Finse architect wiens werk belangrijk blijft door de combinatie van modernisme met regionale en humanistische elementen. Hij studeerde in 1921^[1] af aan de Helsinki University of Technology en richtte Artek op in 1930. Aalto paste de internationale stijl aan de Finse architectuur, materialen en leefwijze aan. Zijn ontwerpen stelden menselijke behoeften, zowel lichamelijke als psychologische, centraal en verenigden die met het functionalisme. Hoewel zijn werk een modernistische vormentaal heeft, gebruikte hij hout, baksteen en steen om warmte toe te voegen die vaak ontbreekt in het zuivere classicisme van architecten als Le Corbusier. Aalto doorbrak kubische geometrie met vrije vormen. Zijn Villa Mairea (1937-38) kan zowel worden uitgelegd als een afwijzing van het modernisme als een regionale variant van de internationale stijl. Sommigen beschouwen Aalto als een rechtstreekse voorloper van de postmoderne architectuur. Zijn meubelontwerpen, in Groot-Brittannië verkocht door Finmar Ltd, kregen internationale erkenning op de Parijse Expositie van 1937 en de New York World's Fair van 1939. Aalto's ontwerpen waren invloedrijk; zijn meubels stonden bekend om heldere lijnen en praktische doelmatigheid, waardoor ze als institutioneel meubilair werden gebruikt.

Hugo Alvar Henrik Aalto studeerde in 1921^[1] af aan de Technische Universiteit van Helsinki. Hij werkte als architect en richtte in 1930 in Helsinki Artek op.

Alvar Aalto verwerkte in zijn architectuur en meubels vaak hout, vooral gebogen berkenhout, waarbij hij gebruikmaakte van de flexibiliteit en natuurlijke schoonheid ervan. Hij gebruikte ook veel glas, soms op vernieuwende manieren, en experimenteerde met technieken om glas te bewerken. Bij één methode werden lagen ondoorzichtig glas op elkaar gesmolten en gezandstraald. Men begon met een plaat melkglas met daarop een dunne laag gekleurd glas (rood, geel, zwart, blauw of grijs). Vervolgens werd een sjabloon aangebracht en verwijderde zandstralen de onbedekte delen. Zo ontstonden scherpere lijnen dan met etsen met zuur. Soms voegde Aalto met verf een andere kleur toe en bakte hij het stuk daarna in een oven. Door krachtig zandstralen kon het melkglas zichtbaar worden; een kortere behandeling leverde donkergrijs op. Aalto’s werk toont een doordachte omgang met materialen, waarin industriële procédés met natuurlijke elementen worden gecombineerd.

Alvar Aalto (1898^[1]-1976^[1]) paste de internationale stijl aan de traditionele architectuur, materialen, leefwijze en omgeving van Finland aan. Zijn voornaamste aandacht ging uit naar menselijke behoeften, zowel lichamelijke als psychologische, die hij met het functionalisme verenigde. Zijn modernistische achtergrond is duidelijk zichtbaar in zijn vormentaal en de groepering van elementen; tegelijk zijn er overal romantische accenten, zoals het gebruik van hout, baksteen en steen, die warmte toevoegen die ontbreekt in Le Corbusiers onberispelijke classicisme. Vrije vormen doorbreken de kubische geometrie en gladde oppervlakken die de internationale stijl voorstond. Zijn Villa Mairea (1937^[1]-38) is zowel uitgelegd als afwijzing van het modernisme en als vruchtbare regionale variant op de internationale stijl. Zijn werk kan worden gezien als een rechtstreekse voorloper van de postmoderne architectuur. Aalto studeerde in Helsinki bij Armas Lindgren, partner van Eliel Saarinen.

De Bauhausschool, en met name het werk van Walter Gropius en Mies van der Rohe, beïnvloedde Alvar Aalto. Zowel Gropius als Van der Rohe streefden naar een synthese van de kunsten binnen het gebouwontwerp. Hun uitgangspunt was gericht op het vervullen van ‘de behoeften van de massa’ en tegelijk het verfijnen van kwaliteit en smaak. Dit hield samenwerking met de industrie in, met werkplaatsen waarin modellen werden ontwikkeld. Mies van der Rohe vond de bijdragen van beeldend kunstenaars onmisbaar. Hij waardeerde het onderwijs van kunstenaars als Kandinsky, Peterhans en Albers en drong er zelfs op aan dat Albers naar de natuur zou leren tekenen. De nadruk van het Bauhaus op het combineren van kunst, ambacht en technologie ten dienste van maatschappelijke behoeften sloot waarschijnlijk aan bij Aalto’s eigen architectuur- en ontwerpfilosofie.

Alvar Aalto was een Finse architect en ontwerper. Een van zijn meest gevierde werken is Villa Mairea, die in 1939^[1] in Noormarkku, Finland, werd gebouwd. De villa brengt veel terugkerende thema’s in Aalto’s werk samen. Het huis combineert modernisme met aandacht voor de natuurlijke omgeving. Aalto en zijn vrouw Aino ontwierpen de villa voor hun vrienden Maire en Harry Gullichsen. Het gebouw diende als zomerverblijf en als plek om gasten te ontvangen. Het ontwerp omvat een vrij vloeiende plattegrond, natuurlijke materialen zoals hout en steen en grote ramen die de grens tussen binnen en buiten vervagen. Architectuur en meubilair werden opgevat als één geheel, afgestemd op de locatie. Villa Mairea geldt als een belangrijk voorbeeld van Aalto’s humanistische benadering van moderne architectuur.

Alvar Aalto (1898^[1]–1976^[1]) was een Finse architect en ontwerper wiens werk met verschillende stijlen in verband wordt gebracht. Hij studeerde in 1921^[1] af aan de Technische Universiteit van Helsinki en richtte Artek op in 1930. Aalto paste de internationale stijl aan de Finse architectuur, materialen en levenswijze aan. In zijn werk bracht hij menselijke behoeften in harmonie met het functionalisme. Zijn stijl bevat ook romantische elementen: hij gebruikte hout, baksteen en steen voor warmte en vrije vormen om de kubische geometrie te doorbreken. Zijn ontwerpen zijn zowel uitgelegd als afwijzing van het modernisme als regionale variant van de internationale stijl. Sommigen beschouwen hem als voorloper van de postmoderne architectuur. Een ‘organisch-modernistische’ stijl is van toepassing op veel van Aalto’s meubels uit de late jaren 1930 en de periode na de Tweede Wereldoorlog. In zijn vroege ontwerpen gebruikte hij buisstaal; zijn art-decomeubels werden gewaardeerd om hun strakke lijnen en praktische doelmatigheid.