Dancers Practicing at the Barre
Metropolitan Museum of Art, New York City
Danseressen oefenen aan de barre toont twee jonge danseressen tijdens een trainingsoefening: ze houden de barre vast terwijl ze hun lichaam strekken en positioneren. Degas keerde in de jaren 1870 en 1880 vaker dan bijna naar enig ander onderwerp terug naar dit thema. In plaats van de voltooide glamour van een voorstelling richtte hij zich op de repetitieve, fysiek veeleisende discipline erachter: de dagelijkse les die een betalend publiek nooit zag. Zijn danseressen aan de barre zijn zelden gracieus of etherisch; vaker lijken ze moe en gespannen, midden in een inspanning, met hun aandacht bij de oefening en niet bij een toeschouwer. Degas schilderde en tekende dit onderwerp decennialang herhaaldelijk. Hij behandelde de barre niet als een schilderachtig detail, maar als de plek van echte lichamelijke arbeid, meer verwant aan zijn studies van wasvrouwen en strijksters dan aan een romantisch balletbeeld. Het schilderij hoort bij de grote groep werken die Degas aan danseressen in opleiding wijdde in plaats van aan optredens; die vormen het grootste deel van zijn balletproductie van vijftienhonderd werken. Het bevindt zich in het Metropolitan Museum of Art in New York en maakt deel uit van de H. O. Havemeyer Collection.
Herkomst
Het schilderij maakt deel uit van de H. O. Havemeyer Collection in het Metropolitan Museum of Art in New York. Louisine Havemeyer liet de collectie na haar dood in 1929 na aan het museum.
De discipline achter de voorstelling
Degas maakte in de jaren 1870 en 1880 veel tekeningen en schilderijen van danseressen aan de barre. Hij legde de repetitieve en fysiek veeleisende oefeningen vast die de dagelijkse training vormden achter een voorstelling die de meeste theaterbezoekers alleen in haar voltooide staat zagen. Deze aandacht voor arbeid in plaats van spektakel loopt decennialang door zijn balletwerk. De barre-oefening gaf hem in het bijzonder een onderwerp waarbij de inspanning van de danseres, in plaats van haar kostuum of publiek, het hele schilderij kon dragen.
Uitputting in plaats van gratie
Een danseres verschijnt zelden in Degas’ werk als een luchtig, gewichtloos wezen. Vaker is ze eenvoudigweg een vrouw die uitgeput raakt doordat ze haar lichaam te zwaar belast: ze strekt een vermoeid been of spant zich aan de barre, ontdaan van alle toneelcharme[1]. Degas verbond die weinig glamoureuze lichamelijkheid met scènes van wachten: de lange perioden waarin een danseres uitgeput en voorovergebogen zat voordat ze door de directeur van het theater werd gezien, een vernedering die Degas even onverbloemd vastlegde als de oefeningen zelf[1]. Die nuchtere weergave van het werkende lichaam van de danseres staat naast zijn andere studies van vrouwen die repetitieve lichamelijke arbeid verrichten, zoals zijn schilderijen van Parijse wasvrouwen en strijksters. Ook daarin vond hij een vergelijkbare gratie in mechanische, vermoeiende beweging[1].
Een onderwerp dat Degas nooit uitputte
De barre-oefening keert ongeveer twintig jaar lang in Degas’ balletwerk terug, uitgewerkt in olieverf, pastel en houtskool. De houdingen variëren, maar het onderwerp blijft hetzelfde: het lichaam van een danseres wordt door technische eisen gepositioneerd, gestrekt en op zijn plaats gehouden, niet door een verhaal of publiek. Degas bouwde veel balletcomposities op uit figuren die hij herhaaldelijk in zijn atelier observeerde en tekende, in plaats van een les voortdurend ter plekke te volgen. Jarenlang hergebruikte en bewerkte hij houdingen in verschillende voltooide werken.
Veelgestelde vragen
Wat gebeurt er in Danseressen oefenen aan de barre?
Twee danseressen zijn midden in een oefening te zien. Ze houden de barre vast terwijl ze hun benen strekken en positioneren; het gaat om een dagelijkse training en niet om een voorstelling. Degas maakte in de jaren 1870 en 1880 veel van zulke studies.
Waarom schilderde Degas danseressen tijdens oefeningen en niet tijdens optredens?
Hij was geboeid door de lichamelijke discipline en herhaalde inspanning achter het ballet, een kant van het werk die het publiek nooit zag. Zijn barre-schilderijen tonen vaak vermoeidheid en inspanning in plaats van toneelglamour[1].
Hoe kwam het schilderij in het Metropolitan Museum terecht?
Het maakt deel uit van de H. O. Havemeyer Collection, die Louisine en Henry Havemeyer vanaf de jaren 1890 opbouwden. Louisine liet de collectie na haar dood in 1929 na aan het museum[3].
Maakte Degas nog veel andere schilderijen van danseressen aan de barre?
Ja. Het was een van zijn meest terugkerende balletonderwerpen. Hij werkte er ongeveer twintig jaar lang herhaaldelijk aan in olieverf, pastel en houtskool; houdingen werden in verschillende voltooide composities hergebruikt en opnieuw uitgewerkt.
Dit schilderij is verkrijgbaar als print. Bekijk de print →
Bronnen
De redactionele tekst is gebaseerd op de volgende bronnen, gecontroleerd aan de hand van het museum en de gegevens over de afbeelding in het publieke domein van dit werk.
- [1] boek Nathalia Brodskaya, Impressionism Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [2] boek Ross King, The Judgment of Paris Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [3] boek John Rewald, Cézanne and America Gebruikt voor: dit kunstwerk.
De redactie staat onder toezicht van Solis Prints. Bronnen gecontroleerd op 18 oktober 2026. Klik op een bron voor meer informatie of houd de muis boven [N] op de pagina hierboven voor een voorvertoning.
Redactionele normenMethodologieCorrectiesToelichting op AI-gebruikOver de redactie
