Maurice Pillard Verneuil

Maurice Pillard Verneuil is bekend om zijn ornamentele ontwerpen en patroonboeken, die een brug sloegen tussen art nouveau en art deco. Hij catalogiseerde natuurlijke vormen als grondstof voor ontwerp in boeken als L'Animal dans la Decoration en Etude de la Plante.

Het is moeilijk één werk als het ‘beroemdste’ van Maurice Pillard Verneuil aan te wijzen. Hij werkte in uiteenlopende media, zoals affiches, tegelontwerpen en behang. Als ontwerper, decorateur en docent droeg Verneuil belangrijk bij aan de art-nouveaubeweging. Hij gaf les aan de École des Arts Appliqués en de École Estienne in Parijs. Hij publiceerde talrijke ontwerpboeken, waaronder *L'Animal dans la Décoration*, *Étoffes et papiers peints* en *Combinaisons ornementales*. Deze publicaties verspreidden zijn ideeën over het toepassen van natuurlijke vormen op ontwerp en hielpen de art nouveau breder bekend te maken. Zijn ontwerpen bevatten vaak gestileerde bloemen, insecten en dieren, uitgewerkt in vloeiende lijnen en patronen die voor verschillende media geschikt waren.

Maurice Pillard Verneuil was een Franse kunstenaar die bijdroeg aan de art-nouveaubeweging; zijn prenten bevatten vaak gestileerde natuurlijke vormen en decoratieve patronen. Zijn werk verscheen in verschillende prentportfolio’s en tijdschriften, waaronder *L’Estampe Originale*. Deze publicatie, die in de jaren 1890 actief was, speelde een belangrijke rol in de heropleving van de decoratieve kunsten. Ze bevatte kleurenlithografieën, etsen en houtsneden van uiteenlopende kunstenaars. Verneuils band met *L’Estampe Originale* plaatst zijn prenten in een context van artistieke vernieuwing. Prenten uit die periode verschenen in beperkte oplagen, bedoeld om verzamelaars aan te spreken. De prijzen liepen uiteen: sommige werden voor bescheiden bedragen verkocht, terwijl werken van gevestigde kunstenaars meer opbrachten. Prenten verzamelen werd populair en affiches ter promotie van prentportfolio’s waren heel gewoon. Verneuils kenmerkende prenten zouden verzamelaars van moderne kunst en design hebben aangesproken.

Maurice Pillard Verneuil maakte deel uit van de art-nouveaubeweging, een stijl die in de jaren 1890 in West-Europa opkwam. Art nouveau was een reactie op de industriële revolutie en het creatieve vacuüm dat die achterliet. De beweging wilde een nieuwe esthetiek ontwikkelen op basis van de studie van natuurlijke onderwerpen. Kunstenaars als Gustav Klimt, Antoni Gaudí en William Morris kozen voor technische vernieuwing en nieuwe vormen. Art nouveau kreeg internationale bekendheid op de Parijse wereldtentoonstelling van 1900. De stijl putte uit Japanse, Keltische, islamitische, gotische, barokke en rococo-kunst. Hoewel de stijl enthousiast werd ontvangen, was er ook scepsis vanwege de vermeende vreemdheid en buitenlandse oorsprong. In Duitsland werd de nieuwe decoratieve kunst bijvoorbeeld smalend ‘Belgische lintwormstijl’ genoemd. Net als andere art-nouveaukunstenaars wilde Verneuil repetitieve vormen en nabootsing van vroegere stijlen achter zich laten en de kunst van zijn eigen tijd vormgeven.

Als ontwerper koos Verneuil voor materialen en technieken die bij elk project pasten. Sommige bronnen noemen glaswerk. Een techniek gebruikte ondoorzichtig glas in plaats van transparant vensterglas voor glazen wandbeelden. Daarbij werd geflasht glas gezandstraald: melkglas met een dunne laag gekleurd glas, meestal zwart of rood. Men bracht een sjabloon aan en sneed het ontwerp uit. Het zandstralen sleet vervolgens reliëf in de blootgelegde delen. Voor verschillende tinten kon dit worden herhaald; ook konden glasverfkleuren worden toegevoegd en in een oven gebrand. Andere bronnen bespreken kunststoffen. Celluloid, een van de eerste kunststoffen, is helder en flexibel maar ook ontvlambaar en kan in zonlicht verkleuren. Bakeliet is hard, ondoorzichtig en bestand tegen vocht en oplosmiddelen. Trolitan lijkt op bakeliet. Galalith is een thermoplast die kan worden gepigmenteerd, maar niet vochtbestendig is en in zonlicht verkleurt. Rhodoid is een celluloseacetaatpolymeer. Sommige bronnen noemen encaustiek, een techniek waarbij gekleurde was met een hete plaat wordt versmolten.

Maurice Pillard Verneuil was een Franse kunstenaar uit de art-nouveauperiode. Hij is vooral bekend om zijn werk in de decoratieve kunsten, met name bloemmotieven en sjablonen. In *Étude de la Plante: son application aux industries d’art* (circa 1900) onderzocht hij hoe plantmotieven in verschillende artistieke nijverheden konden worden toegepast. Hij publiceerde ook *L’ornementation par le Pochoir*. Dover herdrukte beide boeken in 1998 als *Art Nouveau Floral Patterns & Stencil Designs in Full Color*. Verneuil maakte ook ontwerpen voor wat één bron ‘wandtapijten’ noemt, samen met Victor Prouvé en Georges de Feure. Die ontwerpen droegen bij aan de bredere art-nouveaustijl, die kunst in het dagelijks leven wilde integreren en historische nabootsing wilde afwijzen. Net als andere art-nouveaukunstenaars wilde hij een nieuwe beeldtaal scheppen, geïnspireerd door de natuur en eigentijdse ontwerpprincipes.

Maurice Pillard Verneuil (1869-1942) was een Franse kunstenaar die in verschillende media werkte en bekendstaat om zijn bijdragen aan de art nouveau. Zijn loopbaan begon aan het einde van de 19e eeuw en liep door tot in de vroege 20e eeuw. Hij hield zich bezig met decoratieve kunst, prentkunst en ontwerp, waaronder affiches, tegelpatronen en illustraties. Hij gaf les aan de École des Arts Appliqués en droeg zo zijn kennis over aan een nieuwe generatie. Zijn stijl wordt gekenmerkt door vloeiende lijnen en gestileerde natuurlijke vormen, typerend voor de art nouveau. Hij liet zich inspireren door planten en de natuur en verwerkte die motieven in decoratieve patronen voor onder meer behang en textiel. Zijn ontwerpen wilden kunst in het dagelijks leven integreren en voorwerpen zowel mooi als functioneel maken.

Werk van Maurice Pillard Verneuil is te zien in musea in Europa en Noord-Amerika. In de Verenigde Staten bevinden zich werken onder meer in het Charles Hosmer Morse Museum of American Art (Winter Park, Florida), het Los Angeles County Museum of Art (Los Angeles), het Metropolitan Museum of Art (New York), het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art (New York), het Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian van Florida International University (Miami Beach). In Canada bewaart het Royal Ontario Museum (Toronto) zijn werk. In het Verenigd Koninkrijk is kunst van Verneuil te vinden in het Bakelite Museum (Williton), Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum (Londen), Manchester Art Gallery, National Museums of Scotland (Edinburgh) en Victoria & Albert Museum (Londen). Op het Europese vasteland zijn er onder meer het Museo Art Nouveau y Art Deco (Salamanca, Spanje), Museu Calouste Gulbenkian (Lissabon), Museu d’Art Modern (Barcelona), Brangwyn Museum (Brugge, België), Clockarium Museum (Brussel), Musée d’Art et d’Industrie (Roubaix, Frankrijk), Musée de l’École de Nancy (Frankrijk), Musée des Arts Décoratifs (Parijs) en Musée des Beaux-Arts (Nancy, Frankrijk).

Maurice Pillard Verneuil was Frans. Archiefcollecties over de kunstenaar zijn te vinden in verschillende Franse steden, waaronder Parijs, Lyon, Marseille, Mulhouse en Versailles. Ze bevatten onder meer schetsboeken, commerciële catalogi, krantenknipsels, kunstenaarsdossiers en correspondentie en bieden inzicht in de artistieke en culturele context waarin Verneuil werkte. Hij was actief in uiteenlopende media, zoals boekillustratie, prenten, decoratieve kunst, theaterontwerp, glas-in-lood en kostuumontwerp. Verneuil was ook een onvermoeibaar theoreticus, schreef veel over kunst en probeerde via de Ateliers d'Art Sacre de christelijke kunst nieuw leven in te blazen. Zijn twee belangrijkste boeken zijn Theories (1912) en Nouvelles Theories (1922).

De ontwerpen van Maurice Pillard Verneuil beïnvloedden de ontwikkeling van de art nouveau en latere kunststijlen. Vooral zijn aandacht voor natuurlijke vormen en decoratieve patronen had invloed op kunstenaars en ontwerpers uit de late 19e en vroege 20e eeuw. Zijn publicaties, zoals L'Animal dans la Décoration (1897), verspreidden zijn ideeën over de integratie van de natuur in ontwerp en dienden als voorbeeldboeken voor kunstenaars, architecten en ontwerpers. Zijn nadruk op gestileerde planten- en dierenmotieven werd kenmerkend voor de art-nouveau-esthetiek. Hoewel directe invloedslijnen naar specifieke personen moeilijk vast te stellen zijn, blijkt zijn invloed uit bredere ontwikkelingen binnen de beweging. Hij droeg bij aan de verspreiding van organische vormen, vloeiende lijnen en ornamenten in onder meer grafische kunst, textiel, keramiek en sieraden en hielp de visuele cultuur van zijn tijd vormgeven.

Maurice Pillard Verneuil (1869-1942) maakte deel uit van de art-nouveaubeweging. Hij liet zich door uiteenlopende bronnen inspireren, waaronder de natuur, Japanse kunst en het werk van Eugène Grasset. Zijn belangstelling voor de natuur blijkt uit zijn gestileerde afbeeldingen van planten en dieren, die vaak voorkwamen in zijn prenten, affiches en decoratieve panelen. Ook Japanse kunst, met haar nadruk op vereenvoudigde vormen en asymmetrische composities, had grote invloed op zijn esthetiek. Hij nam die principes over en maakte elegante, dynamische ontwerpen. De Zwitsers-Franse ontwerper Eugène Grasset was een directe invloed. Verneuil studeerde bij hem en nam zijn ontwerpbenadering en belangstelling voor middeleeuwse kunst in zich op. Grassets invloed is zichtbaar in het gebruik van krachtige contouren, vlakke kleuren en decoratieve patronen. Net als Grasset wilde Verneuil kunst maken die zowel mooi als functioneel was en de grens tussen beeldende kunst en ontwerp vervaagde.

Maurice Pillard Verneuil was een Franse ontwerper en kunstenaar, geboren in 1869, die in zowel de art-nouveau- als de art-decoperiode werkte. Hij werd opgeleid door Eugene Grasset en werd een productief patroonontwerper. Zijn patronen publiceerde hij in boeken voor gebruik op tegels, behang en textiel.