Léon-Victor Solon

Léon-Victor Solon staat bekend om zijn werk als schilder, illustrator, pottenbakker en posterontwerper.

Léon-Victor Solon (1872–1957) was een Frans-Britse kunstenaar, keramist en ontwerper. Hoewel hij minder bekend is om prenten dan om zijn keramiek, vormden prenten een belangrijk onderdeel van het artistieke milieu van zijn tijd. Aan het einde van de 19e eeuw kregen originele prenten erkenning als een belangrijk artistiek medium. De kwaliteit van afzonderlijke afdrukken werd belangrijker en kunstenaars begonnen hun prenten te signeren. Zo werden originele grafische werken met esthetische waarde onderscheiden van louter reproducties. Kunstenaars begonnen ook de oplage te beperken en prenten te nummeren om de kwaliteit te beheersen en de marktprijs te beïnvloeden. Ze gingen eveneens handgeschept of speciaal vervaardigd papier gebruiken, wat de esthetische waarde verhoogde. Prenten stelden kunstenaars in staat een groter publiek te bereiken, doordat ze in grotere aantallen konden worden geproduceerd, breed verspreid en relatief goedkoop verkocht. Handelaren zagen de waarde van prenten als populaire kunstvorm in en moedigden schilders en beeldhouwers aan ze te maken.

Léon-Victor Solon (1873–1957) wordt geassocieerd met de art-nouveaubeweging, met name door zijn werk als ontwerper voor Mintons, de aardewerkfabriek in Staffordshire. De art nouveau, die bloeide vanaf de jaren 1890 tot ongeveer 1914, streefde naar een nieuwe esthetiek die historische stijlen verwierp en natuurlijke vormen, golvende lijnen en gestileerde ornamenten omarmde. Solons ontwerpen voor Mintons, vooral zijn Secessionist ware, tonen de belangrijkste kenmerken van de art nouveau. Deze stukken hadden vaak vloeiende, asymmetrische composities, gestileerde bloemmotieven en gedempte kleuren. De lijn Secessionist, geïntroduceerd rond 1905, weerspiegelde de invloed van de Weense Sezession, een Oostenrijkse groep kunstenaars en ontwerpers die vergelijkbare artistieke uitgangspunten voorstond. Hoewel Solons vroege werk nauw aansloot bij de art nouveau, verwerkten zijn latere ontwerpen elementen van de art deco, een stijl die in de jaren 1920 ontstond. De art deco gaf de voorkeur aan geometrische vormen, krachtige kleuren en gestroomlijnde contouren. Zijn loopbaan vormt zo een brug tussen twee belangrijke stromingen in de decoratieve kunsten.

Er is weinig informatie over de specifieke technieken van Léon-Victor Solon. Wel kunnen we de algemene werkwijzen van academische kunstenaars uit zijn tijd bespreken. In de 19e eeuw begonnen studenten met tekeningen naar gipsafgietsels van antieke beelden. Deze monochrome oefening leerde hun vorm, lijn en toonverloop te zien zonder de afleiding van kleur. Pas wanneer ze het tekenen beheersten, mochten studenten kleur gebruiken. Ze kopieerden geschilderde hoofden van meesters of werken van oude meesters in het Louvre, vaak van Venetiaanse of Vlaamse kunstenaars, omdat hun werkwijze en kleurgebruik gemakkelijker te imiteren werden geacht. Het schilderproces begon met een dun geschilderde onderlaag, of *ébauche*, waarin lijnen en massa’s werden vastgelegd. De regel “vet over mager” was essentieel om barsten te voorkomen. Het palet werd voorbereid met aardkleuren, Pruisisch blauw, zwart en loodwit. De achtergronden werden vroeg ruw opgezet om het beoordelen van tonen te vergemakkelijken. Aanvankelijk vermeed men details en lag de nadruk op licht en schaduw. Sommige kunstenaars gebruikten een waaiervormig marterharen penseel om verf te mengen, al kreeg die praktijk soms kritiek. Salvador Dalí beschreef onderschilderingstechnieken met penselen die “paletines” heetten en een medium van maanzaadolie, walnootolie en gezuiverde terpentijn. Voor onderschilderingen adviseerde hij blanc d’argent, Venetiaans rood en coeruleumblauw.

Léon-Victor Solon (1873–1957) was een Frans-Britse ontwerper, vooral bekend om zijn werk voor Mintons Ltd, een aardewerkfabriek in Staffordshire. Voorbeelden van zijn keramische ontwerpen zijn in verschillende museumcollecties te vinden. Het Victoria and Albert Museum in Londen bezit een collectie keramiek van Mintons, waaronder stukken die Solon ontwierp. Ook het Musée d’Orsay in Parijs heeft voorbeelden van zijn keramische ontwerpen. Kleinere collecties zijn mogelijk te vinden in regionale musea, vooral in instellingen met een omvangrijke verzameling Brits keramiek of decoratieve kunst. Daaronder kan het Potteries Museum & Art Gallery in Stoke-on-Trent vallen, dat een uitgebreide collectie aardewerk uit Staffordshire heeft. Houd er rekening mee dat museumcollecties vaak wisselend worden tentoongesteld. Controleer online catalogi of neem rechtstreeks contact op met het museum om te bevestigen dat specifieke stukken te zien zijn. Catalogi van veilinghuizen zijn ook een plek waar voorbeelden van Solons werk kunnen worden gevonden.

Het is moeilijk om specifieke personen aan te wijzen die rechtstreeks door Léon-Victor Solon zijn beïnvloed. Aan het einde van de 19e eeuw waren de École des Beaux-Arts in Parijs en de Académie de France in Rome de enige officiële opleidingsinstellingen voor schilders en beeldhouwers. Het Institut de France stuurde en reguleerde het culturele leven. De jaarlijkse Salons waren vooraanstaande evenementen die veel bezoekers trokken en debat aanwakkerden. Critici als Charles Baudelaire, Émile Zola en Joris-Karl Huysmans schreven recensies van de Salons en verdedigden sommige kunstenaars terwijl ze anderen aanvielen. Britse kunststudenten in het begin van de jaren 1880 werden meer beïnvloed door kunstenaar Bastien-Lepage dan door wie ook. Zijn schilderijen werden tentoongesteld in Londen en Glasgow, en Britse kunstenaars ontmoetten hem in Londen, Parijs en Concarneau. Zijn stijl werd nagevolgd in kunstenaarskolonies in Bretagne, Gretz-sur-Loing, Newlyn in Cornwall en Cockburnspath in Schotland.

Léon-Victor Solon, geboren in Frankrijk, bracht een groot deel van zijn loopbaan door in de pottenbakkerijen van Staffordshire, waar hij keramiek ontwierp. Om mogelijke invloeden op zijn kunst te onderzoeken, moeten zowel Franse als Britse stromingen in aanmerking worden genomen. In Frankrijk kan Gustave Moreau, leermeester van veel fauvisten, invloed hebben gehad. Moreaus sierlijke stijl sprak schrijvers aan. Ook Pierre Puvis de Chavannes, die zich toelegde op muurschilderingen en decoratieve schilderkunst, kan invloed hebben uitgeoefend. Jongere kunstenaars bewonderden zijn symbolische onderwerpen. Paul Gauguin, die in Pont-Aven werkte, kan eveneens een invloed zijn geweest. Bij Britse invloeden is het belangrijk te denken aan de Arts and Crafts-beweging, die goed ontwerp en vakmanschap bevorderde. Gezien Solons werk in keramiek kunnen ontwerpers als Christopher Dresser, ontwerper van gebruiksvoorwerpen, relevant zijn geweest.

Léon-Victor van Solon creaties bieden inzicht in het culturele en artistieke klimaat van Frankrijk aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. In die periode werd Parijs het dominante kunstcentrum en verdrong het Rome. Het Institut de France had veel macht: het stuurde het culturele leven en hield toezicht op instellingen als de École des Beaux-Arts in Parijs en de Académie de France in Rome. De Salons waren belangrijke evenementen die grote menigten trokken en publiek debat opwekten. Deze tentoonstellingen waren sinds de regering van Lodewijk XIV populair en boden kunstenaars een podium om erkenning te krijgen en werk te verkopen, vooral omdat commerciële kunstgaleries nog in ontwikkeling waren. Salonrecensies van intellectuelen als Charles Baudelaire en Émile Zola wakkerden artistieke discussies verder aan en vormden de publieke opinie. De École des Beaux-Arts bood een opleiding die als weg naar aanzien en rijkdom werd beschouwd. Prijzen, openbare opdrachten en verkiezing tot de Académie des Beaux-Arts waren zeer gewild.

Léon-Victor Solon werd in 1872 geboren in de Verenigde Staten. Léon-Victor Solon stierf in 1957, 85 jaar oud.

Léon-Victor Solon overleed in 1957 op 85-jarige leeftijd.