Fred G. Cooper

Fred G. Cooper is bekend om zijn stripfiguren met grote hoofden.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als Fred G. Coopers bekendste. Hij was een productief commercieel kunstenaar, vooral bekend om zijn reclameaffiches en prenten voor spoorwegwagons. Misschien wordt hij het best herinnerd om zijn vernieuwende ‘postzegelaffiches’: kleine, kleurrijke reclameetiketten die postzegels nabootsten. Ze werden aan het begin van de 20e eeuw zeer populair voor promotie en versiering. Zijn ontwerpen bestreken allerlei onderwerpen, van reisbestemmingen tot producten en evenementen. Voor opdrachtgevers als de Underground Electric Railways Company of London ontwierp Cooper zulke postzegels om bestemmingen langs de metrolijnen aan te prijzen. Deze miniatuurkunstwerken vingen de tijdgeest en zijn nu gewilde verzamelobjecten. Niet één monumentaal werk, maar de postzegelaffiches als geheel bezorgden hem een reputatie als belangrijke figuur in de geschiedenis van grafisch ontwerp en commerciële kunst.

Houd bij prenten van Fred G. Cooper rekening met enkele basisfeiten over de markt voor kunstprenten. Een originele prent is als prent bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd; meestal verschijnt zij in een genummerde en gesigneerde oplage. Elke prent in die oplage is een origineel, gemaakt met een plaat of andere matrix die daarvoor is vervaardigd. De kunstenaar bepaalt de grootte van de oplage. De prenten worden genummerd, bijvoorbeeld 12/25: prent 12 uit een oplage van 25. Sommige kunstenaars geven een deel van de oplage uit als kunstenaarsproef, aangeduid met AP. Reproducties zijn kopieën van kunstwerken die oorspronkelijk in een ander medium zijn gemaakt, zoals schilderijen. Vaak worden ze op fotomechanische wijze vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent doordat zij wordt gesigneerd of genummerd. De Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) hanteert eigen definities van originele prenten en reproducties, die door grote kunstorganisaties in het land worden aanvaard. Prenten zijn duurder dan posters omdat originele prenten in beperkte oplagen worden verkocht. Sommige uitgevers beperken het aantal afdrukken om de waarde van een prent te verhogen.

Fred G. Cooper werkte in een stijl die verwant was aan art nouveau. Deze beweging beïnvloedde uiteenlopende ambachten en media. In de architectuur was dat bijvoorbeeld te zien bij Gaudí in Spanje en Louis Sullivan in de Verenigde Staten. In de schilderkunst speelde Gustav Klimt in Oostenrijk een rol; in de beeldhouwkunst François-Raoul Larche in Frankrijk. Aubrey Beardsley beïnvloedde de illustratie in Engeland en Tiffany het glaswerk in de Verenigde Staten. Art nouveau raakte ook sieraden, aardewerk, meubels, metaalwerk en textiel. De beweging bereikte haar hoogtepunt toen de speelfilm volwassen werd, maar had weinig zichtbare invloed op de cinema. De stijlperiode was kort door de opkomst van abstracte stromingen en de Eerste Wereldoorlog. Toch verscheen art nouveau soms in films, bijvoorbeeld op titelkaarten of toneelgordijnen.

Technische kennis van artistieke technieken is essentieel voor het begrip van kunstgeschiedenis. Kunstenaars maken belangrijke keuzes die buiten de beperkingen van hun materialen liggen. Ron Cooper, die met de Los Angeles-school wordt geassocieerd, verlegde met nieuwe materialen en technieken de grenzen van de schilderkunst. Hij bouwde schilderijen uit het materiaal zelf op en liet de grondlaag vrijwel achterwege, zodat de drager niet langer een integraal onderdeel was. Cooper werkte meestal op met was behandeld glas, dat als mal diende. Daarop spoot of rolde hij meerdere lagen gekleurde polyesterhars. Na ongeveer tien lagen lamineerde hij een laag glasvezeldoek op de hars. Vervolgens bracht hij nog zo’n tien lagen hars over het doek aan, tot een plaat van ongeveer 1/8 tot 1/4 inch dik. Hij zei dat hij werkte met wat het dichtst bij schilderen op lucht komt. Het doorschijnende oppervlak weerkaatst en breekt licht en produceert kleurbeelden afhankelijk van de harsdichtheid. De algehele tint hangt af van de eerste kleuren van de harslagen, wat een atmosferisch effect geeft. Ook de positie van de kijker en de externe lichtbron veranderen de vloeiende werking. Cooper gebruikte commerciële materialen en processen op nieuwe manieren en creëerde zo een schilderachtig effect dat aan de werken van Rothko doet denken.

Fred G. Cooper (1883–1962) was een Amerikaanse kunstenaar, illustrator en cartoonist. Hij is vooral bekend om zijn reclamewerk en tijdschriftillustraties, in het bijzonder om zijn kenmerkende belettering en vormgeving. Hij studeerde aan het Drexel Institute in Philadelphia, waar Howard Pyle hem beïnvloedde. Hij begon als krantenillustrator en verhuisde daarna naar New York om commercieel illustrator te worden. Daar verwierf hij al snel bekendheid met zijn vernieuwende belettering en decoratieve randen. Zijn belettering, vaak Cooper Black genoemd, werd zeer populair en invloedrijk in het grafisch ontwerp. Hij ontwierp alfabetten voor de American Type Founders Company, waaronder in 1922 het vette lettertype Cooper Black, dat een vaste waarde werd in reclame en drukwerk. Gedurende zijn loopbaan leverde Cooper illustraties en ontwerpen aan tijdschriften als *Life*, *Harper's Bazaar* en *The Saturday Evening Post*. Ook maakte hij reclamecampagnes voor bedrijven als Packard Motors en de Pennsylvania Railroad. Zijn werk kenmerkt zich door strakke lijnen, krachtige kleuren en speelse ontwerpen die de esthetiek van art deco weerspiegelen.

Fred G. Cooper was vanaf de jaren 1930 tot de jaren 1970 actief als verzamelaar, kunsthistoricus en criticus. Hij verzamelde vooral intensief van 1935 tot eind 1939, toen de Tweede Wereldoorlog zijn activiteiten overschaduwde. In 1951 verhuisde Cooper naar Zuid-Frankrijk, naar Château de Castille in Argilliers; hij woonde daar tot 1974. Hij kocht kunst uit particuliere collecties en van handelaren, onder wie Alfred Flechtheim en Léonce Rosenberg. Hij verwierf werken van Picasso, Léger, Gris en Klee. Kunstenaars als Jean Cocteau en Fernand Léger schonken hem ook werken. Na de jaren 1930 schreef Cooper boeken over Gris, Léger en Klee (1949) en een studie van de Courtauld-collectie (1954). Hij organiseerde tentoonstellingen over Léger, Gris en Braque, met als hoogtepunten The Cubist Epoch (1970) en The Essential Cubism (1983).

Fred G. Cooper (1883–1962) was een Amerikaanse kunstenaar, vooral bekend om zijn reclamewerk en tijdschriftillustraties. Een volledige catalogus van zijn werk is moeilijk te vinden, omdat veel ervan commercieel was en na het eerste gebruik verspreid raakte. Toch zijn voorbeelden in verschillende openbare collecties te vinden. De Library of Congress bezit tekeningen en illustraties van hem. Ook het Smithsonian American Art Museum heeft werken, met name illustraties. Daarnaast zijn regionale musea en historische verenigingen interessant, vooral in gebieden waar Cooper woonde of werkte. Veilinghuizen en galerieën die in illustratiekunst zijn gespecialiseerd bieden soms werk van hem aan. Online databanken van historische tijdschriften kunnen gedigitaliseerde versies van zijn tijdschriftillustraties bevatten. Deze bronnen bieden mogelijkheden om Coopers bijdrage aan de Amerikaanse illustratie te bekijken en te bestuderen.

Fred G. Cooper werd in 1927 geboren in Chicago, Illinois. In 1950 behaalde hij een BFA aan Illinois Wesleyan University in Bloomington. Daarvóór volgde hij de American Academy of Art in Chicago (1948-49), de School of the Art Institute of Chicago in 1949 en de State University of Iowa (1950-51). In 1951 verhuisde hij naar San Francisco. Hij werkte als leerling-drukker bij de International Typographical Union. Van 1962 tot 1969 gaf hij les in grafiek aan de California School of Fine Arts in San Francisco. In 1969 trouwde hij met de kunstenaar Joan Brown. In de jaren 1970 gaf hij les in de hele Bay Area en keerde in 1977 terug naar San Francisco. Cooper stierf daar in 1985. Hij staat bekend om zijn realistische prenten en schilderijen van stillevens, figuren en gezichten.

Het is moeilijk met zekerheid te zeggen wie Fred G. Cooper beïnvloedde, want de bronteksten bespreken die invloeden niet rechtstreeks. Sommige bronnen noemen wel de vele mensen die de auteurs van kunsthistorische boeken hebben beïnvloed. Een passage noemt een groep wetenschappers en activisten, de Theoretical Community. De groep was actief aan het einde van de jaren 1970 en het begin van de jaren 1980 en bestond uit docenten van verschillende afdelingen van de State University of New York, College at Cortland. De groep vertegenwoordigde bijna alle theoretische stromingen ter linkerzijde, van de Frankfurter Schule en Antonio Gramsci tot de afhankelijkheidstheorie van de Derde Wereld en het Franse poststructuralisme. De auteur noemt ook stimulerende uitwisselingen met wetenschappers van SUNY-Binghamton, de University of Rochester en Cornell University. Hij bedankt onder anderen Neil McWilliam, Andrew Hemingway, Alex Potts, Richard Wrigley, Penelope Curtis en Ann Gibson. Een andere passage noemt collega’s die de auteur aanmoedigden, vragen beantwoordden, suggesties deden en informatie deelden: Donald Albrecht, Bruce Barton, Tim Barton en Maribel Beas.

Fred G. Cooper (1882–1967) was een Amerikaanse schilder en graficus. Hij werd opgeleid als commercieel kunstenaar en studeerde daarna schilderkunst en grafiek in New York en Parijs, voordat hij naar de Verenigde Staten terugkeerde. Hij is bekend om zijn verbeelding van het Amerikaanse stads- en plattelandsleven. Zijn schilderijen tonen vaak gebouwen, straten en lege ruimten in een merkwaardig gedempte, verstilde stijl. De beweging staat stil en de tijd lijkt opgeschort, alsof de kunstenaar de belangrijkste details van een aangrijpende persoonlijke herinnering heeft vastgelegd. De schijnbare onverschilligheid van zijn personages voor elkaar en de echoënde ruimten om hen heen roepen de alomtegenwoordige eenzaamheid van moderne mensen op. Hij verwierf brede bekendheid als kunstenaar die de eenzaamheid en verveling van het stadsleven zichtbaar maakte. Dat was vernieuwend in de kunst en mogelijk een uitdrukking van de menselijke uitzichtloosheid die de Grote Depressie van de jaren 1930 kenmerkte.

Het werk van Fred G. Cooper is relevant omdat het deel uitmaakt van een bredere herontdekking van interculturele uitwisseling in de kunsten. Onderzoek richt zich tegenwoordig minder op het ontdekken van iets nieuws en meer op een herwaardering van archieven. Die laten zien dat interculturele vormen van moderniteit al vanaf het begin van de moderne tijd ontstonden. Zwarte kunst en cultuur in Europa en Amerika werden pas laat erkend, na eeuwenlange vertraging. De huidige tijd onderscheidt zich door een veranderde houding tegenover het verleden. Nieuwe kennis komt voort uit onderzoek van wetenschappers, curatoren en schrijvers. Dat omvat studies naar 19e-eeuwse kunstenaars zoals Edmonia Lewis en vroege modernisten als Jacob Lawrence en Archibald Motley Jr. Ook themastudies naar slaven-daguerreotypieën, kunst op wereldtentoonstellingen en overzichten van hedendaagse kunst in Afrikaanse, Afro-Amerikaanse, Europese en Caribische contexten zijn belangrijk. Deze kritische activiteit herdefinieert het intellectuele veld niet door nieuwe verhalen te vertellen, maar door oude verhalen opnieuw te vertellen.