E. Pauline Johnson

E. Pauline Johnson (1861–1913), ook bekend als Tekahionwake, was een Canadese schrijfster en performancekunstenaar van Mohawkse en Engelse afkomst. Tijdens haar leven verwierf ze grote bekendheid met gedichten en optredens waarin ze zowel haar inheemse afkomst als de Canadese natie bezong. Haar bekendste werk is het gedicht “The Song My Paddle Sings”, waarin haar verbondenheid met de natuur en haar dubbele culturele identiteit samenkomen. Met levendige beelden van een kanotocht roept het gedicht gevoelens op van vrede, vrijheid en verbondenheid. Haar voordrachten van dit en andere gedichten waren zeer populair bij het Canadese publiek. Johnsons werk droeg bij aan meer waardering voor inheemse cultuur en identiteit, in een tijd waarin die vaak werden gemarginaliseerd of genegeerd.

Er is weinig informatie over prenten van E. Pauline Johnson. Wel kan algemene achtergrond over kunstprenten nuttig zijn. Het onderscheid tussen een originele prent en een reproductie is belangrijk. Een originele prent is door de kunstenaar als prent ontworpen en wordt uitsluitend als prent gemaakt, vaak gesigneerd en in een genummerde oplage. Elke afdruk wordt afzonderlijk gemaakt met een daarvoor vervaardigde plaat, steen, zeef of blok; er is geen enkel origineel waarvan kopieën worden gemaakt. Een reproductie is een kopie van een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst of aquarel, is gemaakt. Reproducties worden vaak met fotomechanische technieken vervaardigd. Een reproductie nummeren en signeren maakt haar nog geen originele prent. De Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) heeft omschreven wat als originele prent en als reproductie geldt. Ook het Amerikaanse ministerie van Financiën en UNESCO hebben definities van een originele prent aanvaard. Volgens die definities maakt de kunstenaar het oorspronkelijke beeld en keurt die de voltooide afdruk goed.

E. Pauline Johnson (1861–1913) was een Canadese schrijfster en performancekunstenaar van Mohawkse en Engelse afkomst, vooral bekend om gedichten en optredens die haar inheemse afkomst vierden. Hoewel ze vooral schrijfster en voordrachtskunstenaar was en geen beeldend kunstenaar, verwerkten haar optredens materiële cultuur. Ze nam verschillende podiumrollen aan, vooral die van Tekahionwake, de Mohawkse prinses, en gebruikte kleding om die personages vorm te geven. Ze droeg zowel traditionele inheemse kleding als kleding uit het Victoriaanse tijdperk. Haar kostuums waren onmisbaar voor haar presentatie: het waren niet zomaar kleren, maar middelen om verhalen te vertellen en identiteit vorm te geven. Deze zorgvuldig gekozen kleding en haar dramatische voordrachten droegen bij aan haar succes als performer. Haar optredens zelf kunnen als een techniek worden beschouwd: een combinatie van voordracht, kleding en toneelspel waarmee ze haar boodschap over inheemse identiteit en cultuur aan een breed publiek overbracht.

E. Pauline Johnson (Tekahionwake) werd op 10 maart 1861 geboren in Chiefswood, op het Six Nations-reservaat bij Brantford in Ontario, en stierf op 7 maart 1913 in Vancouver. Haar vader was het Mohawkse opperhoofd G. H. M. Johnson; haar moeder, Emily Howells, was een Engelse immigrante. In de jaren 1880 begon ze gedichten en verhalen in tijdschriften te publiceren. Van 1892 tot 1909 reisde Johnson als performer en schrijfster door Canada, de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Tijdens één optreden droeg ze vaak zowel inheemse als Europese kleding. Haar werk behandelde geregeld culturele identiteit, de natuur en de ontmoeting tussen inheemse en Europese culturen. Na haar afscheid van het podium vestigde ze zich in Vancouver en bleef schrijven. In 1911 publiceerde ze Legends of Vancouver, met verhalen die Squamish-opperhoofd Joe Capilano haar had verteld. Ze geldt als een van de belangrijkste vroege Canadese dichters en performers.

Werk van E. Pauline Johnson is op verschillende plaatsen te zien. In Canada bezit het Royal Ontario Museum in Toronto voorbeelden; ook de Art Gallery of Ontario in die stad heeft werken. De Mackenzie Art Gallery in Regina, Saskatchewan, heeft mogelijk eveneens werk. In de Verenigde Staten zijn werken te vinden in onder meer het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Fine Arts in Boston, de National Gallery of Art in Washington, D.C., het Philadelphia Museum of Art, het Saint Louis Art Museum, het Snite Museum of Art van de University of Notre Dame, het Toledo Museum of Art, het University of Michigan Museum of Art in Ann Arbor, het Ackland Art Museum van de University of North Carolina at Chapel Hill en de Yale University Art Gallery in New Haven. In het Verenigd Koninkrijk zijn werken te zien in het Victoria & Albert Museum in Londen, de National Museums of Scotland, Royal Museum in Edinburgh, het Brighton Museum & Art Gallery en het Wilson Centre for Photography in Londen.

E. Pauline Johnson werd in 1861 in Canada geboren en stierf in 1913, 52 jaar oud.

E. Pauline Johnson (1861–1913), geboren als Emily Pauline Johnson, kwam ter wereld op het Six Nations-reservaat bij Brantford in Ontario, Canada. Haar vader, George Henry Martin Johnson (Onwanonsyshon), was een erfelijk Mohawk-opperhoofd. Haar moeder, Emily Susanna Howells, was een Engelse immigrante uit Bristol. Johnson groeide op met zowel de Mohawkse als de Engelse cultuur. Haar vroege jaren bracht ze door op het reservaat, ondergedompeld in de tradities en verhalen ervan, maar ze kreeg ook formeel onderwijs met veel aandacht voor Engelse literatuur en cultuur. Deze dubbele afkomst werd bepalend voor haar identiteit en artistieke expressie en vormde haar poëzie en optredens. Haar gemengde afkomst gaf haar een eigen perspectief, waarmee ze thema’s als identiteit, culturele conflicten en de verhouding tussen inheemse volken en kolonisten in Canada onderzocht. In haar werk dacht ze vaak na over de geschiedenis en ervaringen van de Mohawk en haar eigen weg tussen twee werelden. Ze geldt als een belangrijke figuur in de Canadese literatuur die inheemse stemmen en perspectieven bij een groter publiek onder de aandacht bracht.

E. Pauline Johnson, ook bekend als Tekahionwake, gebruikte haar positie als dichter en performer om aandacht te vragen voor het onrecht dat First Nations-volken ondervonden. Ze droeg haar eigen poëzie en proza voor in Canada voordat ze in 1894 en 1906 Groot-Brittannië bezocht. Tijdens haar optredens wisselde ze tussen inheemse en Engelse kostuums. Die beweeglijkheid van identiteit fascineerde het Londense publiek. Haar keuze om beide kanten van haar afkomst op het podium te tonen, tartte de verwachtingen over wat het betekende om authentiek Indiaans te zijn. Emily Carr wilde inheemse volken verdedigen tegen negatieve beeldvorming. Ze liet haar werk aan tijdgenoten uit inheemse gemeenschappen zien en was trots op hun waardering. Georges Clutesi, een inheemse kunstenaar die Carr kende, zei dat zij hem eenvoudig liet inzien hoe belangrijk het was zichzelf te blijven en zijn stijl niet te veranderen. Carr wilde inheemse mensen ervan overtuigen dat hun kunst het bewaren waard was. Ook Jack Shadbolt liet zich door haar werk inspireren. Hij omschreef de Coast Indian als de meest nabije symbolische mythologie die voorhanden was. Zijn belangstelling werd aangewakkerd door Carrs krachtige verbeeldingen van de tragedie in de verdwijnende cultuur van verlaten inheemse dorpen.

E. Pauline Johnson (1861–1913) nam de artiestennaam Tekahionwake aan, naar haar grootvader van vaderskant. Als voordrachtskunstenaar van haar eigen poëzie en proza reisde ze door Canada en bezocht ze Groot-Brittannië in 1894 en 1906. In haar theaterkostuums liet Johnson zien hoe ze tussen haar inheemse en Canadese identiteiten bewoog. Volgens Kate Flint in *The Transatlantic Indian* week haar wisselende verschijning af van de verwachtingen die eerdere Wild West Shows hadden gevestigd. Tijdens de eerste helft van haar optreden droeg ze een combinatie van inheemse symbolen, zoals een jurk van hertenleer versierd met bont, zilveren Iroquois-medaillons, wampumgordels, de jachtmes van haar vader en later een halsketting van berenklauwen. Dat paste bij haar identificatie met een ‘denkbeeldige, pan-Indiase natie’ die heel Amerika omvatte. In de tweede helft verscheen ze in een elegante avondjurk, als toonbeeld van Engelse vrouwelijkheid.

E. Pauline Johnson, ook bekend als Tekahionwake, was een Canadese dichter, schrijfster en toneelperformer van Mohawkse en Engelse afkomst.

E. Pauline Johnson (1861–1913), ook bekend als Tekahionwake, was een Canadese dichteres, schrijfster en performer van Mohawkse en Engelse afkomst. Haar vader was een Mohawk-opperhoofd en haar moeder was Engels. In haar werk onderzocht ze vaak inheemse identiteit, culturele conflicten en de natuur. Ze werd populair met haar poëzievoordrachten, waarbij ze zowel Engelse als Mohawkse kleding droeg en zo contact legde met uiteenlopende publieken. Haar optredens hielpen de inheemse cultuur onder de aandacht te brengen en bestaande stereotypen uit te dagen. Tot haar gepubliceerde werk behoren de dichtbundels *The White Wampum* (1895) en *Canadian Born* (1903), naast korte verhalen en proza. Bekende gedichten zijn “The Song My Paddle Sings” en “Canadian Born”. Na een lange en succesvolle podiumcarrière trok Johnson zich terug in Vancouver, in British Columbia, waar ze bleef schrijven. In 1913 stierf ze aan borstkanker. Haar werk en optredens hebben een blijvende invloed gehad op de Canadese literatuur en worden nog steeds bestudeerd.

E. Pauline Johnson (1861–1913) was een Canadese schrijfster en performancekunstenaar van Engelse en Mohawkse afkomst. Ze nam de artiestennaam Tekahionwake aan, naar haar grootvader van vaderskant, en reisde door Canada en Groot-Brittannië om haar poëzie en proza voor te dragen. Ze gebruikte haar positie om aandacht te vragen voor het onrecht dat First Nations-volken ondervonden. In haar theaterkostuums bewoog ze tussen haar inheemse en koloniale identiteiten. In de eerste helft van haar optredens droeg ze een jurk van hertenleer, versierd met bont, zilver, wampumgordels en een halsketting van berenklauwen. Dit kostuum verwees naar populaire afbeeldingen van Minnehaha en stelde haar tegelijk voor als lid van een ‘denkbeeldige, pan-Indiase natie’. In de tweede helft verscheen ze in een elegante avondjurk, als beeld van Engelse vrouwelijkheid. Haar wisselende verschijning fascineerde het publiek en onderscheidde haar van eerdere Wild West Shows. Haar keuze om beide kanten van haar afkomst op het podium te tonen, tartte de verwachtingen over wat als een authentiek inheems persoon gold.