D*face

D*Face is bekend om zijn straatkunst, prenten en schilderijen op doek met gevleugelde schedels en ontspoorde stripfiguren. Hij kreeg bekendheid met zijn Londense solotentoonstelling Death & Glory in 2006 en maakte sindsdien kunst op muren in steden over de hele wereld, waaronder Los Angeles, New York en Tokio.

D*Face is bekend om verschillende werken, maar er is geen enkel werk als zijn ‘beroemdste’ aangewezen. Ter vergelijking: Girl With Balloon van graffitikunstenaar Banksy verscheen in 2002 voor het eerst op een trap bij Waterloo Bridge, aan de Londense South Bank. De levensgrote figuur van een onbekend meisje, wier hartvormige ballon wegdrijft, werd op verschillende plekken in Londen herhaald. Alle oorspronkelijke locaties waren in 2007 overgeschilderd, al werd één versie op een winkelmuur zorgvuldig verwijderd en bewaard; die werd in 2015 voor een half miljoen pond verkocht. In 2017 werd het werk uitgeroepen tot Britains favoriete kunstwerk. In 2018 werd Banksys schilderij Balloon Girl op een veiling aangeboden. Kort na de verkoop begon het door de lijst te zakken en ging het door een verborgen versnipperaar die Banksy er heimelijk in had aangebracht. Het schilderij bleef halverwege in de versnipperaar steken.

D*face (geboren als Dean Stockton in 1978^[1]) wordt geassocieerd met straatkunst en popart. In zijn werk verwerkt hij beelden uit de populaire cultuur, zoals stripboeken, reclame en cartoons. D*face kwam eind jaren 1990 op als straatkunstenaar en plakte stickers en affiches op openbare plekken in Londen. Zijn vroege werk werd beïnvloed door kunstenaars als Shepard Fairey en Jamie Reid, die ook toe-eigening en interventies gebruikten. In 2005 richtte hij de galerie en winkel StolenSpace op, die een centrum werd voor de Londense straatkunstscene. Zijn stijl kenmerkt zich door krachtige lijnen, heldere kleuren en een enigszins cartooneske esthetiek. De kunstenaar gebruikt vaak ironie en humor om consumentisme, beroemdheidscultuur en andere aspecten van de hedendaagse samenleving te bekritiseren. D*face' werk kan worden gezien als een voortzetting van de belangstelling van de popart voor massamedia en populaire beelden, maar met een uitgesproken hedendaagse, op straat gerichte gevoeligheid. Hij had solotentoonstellingen in verschillende landen en werkte samen met diverse merken en muzikanten.

D*Face gebruikt een gemengde techniek. Sommige methoden stapelen materialen om een gestructureerd oppervlak te maken. Zo brengt hij met een spatel een dikke laag olieverf aan, alsof hij een taart glazuurt. Terwijl de verf nog nat is, strooit hij as, zand of kolengruis over het oppervlak om de verf donkerder te maken. Daarna voegt hij kleur toe als een dunne glacis. Het oppervlak wordt bedekt met dikke zwarte verf, mogelijk met meer as of stof. Vervolgens ontstaat het beeld. Met een spatel of soortgelijk gereedschap wrijft hij de materialen in het oppervlak. Contouren en kenmerken worden in de verf gekrast, waarbij soms de textuur van het doek zichtbaar wordt. Een dun mengsel van verf en terpentijn wordt over het oppervlak geborsteld en kleurt de ingekraste lijnen met een warme glacis. Ten slotte versterkt een fijn penseel voor letters de lijnen met kleuren als karmozijn, okergeel, zwart en wit.

D*face, ook bekend als Dean Stockton, is een Britse straatkunstenaar die met openbare ruimtes werkt. Zijn werk behandelt vaak consumentisme, beroemdheid en de duistere kant van de populaire cultuur. In de beelden van D*face verschijnen geregeld vervormde of vervallen versies van bekende stripfiguren en reclame-iconen. Die beelden zijn bedoeld om de oorspronkelijke betekenis om te keren en de waarden erachter ter discussie te stellen. Door zijn kunst op openbare plekken te plaatsen, wil D*face een breed publiek bereiken en gangbare ideeën over kunst en haar rol in de samenleving uitdagen. Zijn werk geeft commentaar op het hedendaagse leven en zet kijkers aan om na te denken over de invloed van media en marketing op hun waarnemingen en verlangens. Met zijn ingrepen in de openbare ruimte probeert D*face het alledaagse te verstoren en een kritische betrokkenheid bij de omgeving aan te moedigen.

D*face is de artiestennaam van Dean Stockton, een hedendaagse Engelse straatkunstenaar. Hij werd geboren in 1978^[1] en maakt nog steeds kunst. Stockton groeide op in Londen en raakte al vroeg geïnteresseerd in graffiti en populaire cultuur. Hij is vooral bekend om zijn muurschilderingen en prenten in beperkte oplage, vaak met cartooneske personages en subversieve beelden. Zijn werk behandelt vaak consumentisme, roem en de duistere kant van het moderne leven. D*face studeerde illustratie en ontwerp, wat zijn artistieke stijl beïnvloedde. In Londen opende hij zijn eigen galerie, StolenSpace, die een platform bood aan opkomende straatkunstenaars. Zijn werk is internationaal tentoongesteld en hij werkte samen met tal van merken en kunstenaars. D*face blijft actief in de straatkunstwereld, ontwikkelt zijn stijl voortdurend en verkent nieuwe media. Hij woont en werkt in Londen.

D*face, ook bekend als Dean Stockton, heeft zijn werk op uiteenlopende plekken tentoongesteld, van traditionele galerieën tot stedelijke buitenruimtes. Zijn eerste stappen in de kunstwereld bestonden uit straatkunst: stickers en affiches op openbare plekken aanbrengen. Later stapte D*face over op tentoonstellingen in galerieën. Hij had solotentoonstellingen bij onder meer de StolenSpace Gallery in Londen, die hij zelf oprichtte, en de Jonathan LeVine Gallery in New York. Deze tentoonstellingen omvatten doorgaans verschillende media, waaronder schilderijen, sculpturen en prenten. Ook de muurschilderingen van D*face zijn in tal van steden over de hele wereld te zien. Deze grootschalige werken gebruiken vaak zijn kenmerkende, op cartoons geïnspireerde stijl en behandelen consumentisme en populaire cultuur. Zijn werk is in de stad toegankelijk voor mensen die doorgaans geen kunstgalerie bezoeken. Voorbeelden van zijn muurschilderingen zijn te zien in Londen, Los Angeles en Melbourne.

D*face komt uit Londen. Hij is een Britse straatkunstenaar, ook bekend als Dean Stockton. Zijn werk is overal in de stad te zien; hij is een tijdgenoot van andere in Londen werkende kunstenaars, zoals Yinka Shonibare. Shonibare, een van de Young British^[1] Artists uit de jaren 1990, werd in Groot-Brittannië geboren uit Nigeriaanse ouders. Een deel van zijn jeugd bracht hij door in Lagos, Nigeria, waarna hij naar het Verenigd Koninkrijk terugkeerde om kunst te studeren. Hij woont en werkt nu in Oost-Londen. Net als Shonibare betrekt D*face in zijn werk de stedelijke omgeving en gebruikt hij de oppervlakken daarvan als drager voor zijn expressie. Het werk van D*face behandelt vaak consumentisme, roem en de duistere kant van het moderne leven. Zijn stijl combineert invloeden uit de popart met een kenmerkende straatesthetiek, met krachtige lijnen en een enigszins cartooneske vormgeving.

D*face, geboren als Dean Stockton, is beeldend kunstenaar en houdt zich bezig met consumentisme en beroemdheid. Het is moeilijk om kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door D*face zijn beïnvloed. In bredere zin past het werk van D*face in de geschiedenis van de straatkunst en haar invloed op grafisch en commercieel ontwerp. De invloed van popartfiguren als Andy Warhol en Roy Lichtenstein is duidelijk in de esthetiek van D*face. Zijn keuze voor een straatkunstenaarsidentiteit hielp deze kunstvorm in de reguliere kunstwereld te legitimeren en baande zo de weg voor andere kunstenaars buiten de traditionele galerie. D*face heeft op zijn beurt invloed gehad op commercieel ontwerp. Zijn beelden zijn gebruikt in reclame en productontwerp en laten zien hoe straatkunst in commerciële toepassingen kan worden vertaald. De cartooneske grafische stijl die hij gebruikt, is inmiddels wijdverbreid in onder meer skateboardontwerp, albumhoezen en afficheontwerp. Deze verspreiding van stijlelementen is een algemenere vorm van invloed dan rechtstreekse invloed op specifieke kunstenaars.

D*Face is, net als veel hedendaagse straatkunstenaars, schatplichtig aan de graffitibeweging van de late jaren 1970 en de jaren 1980. Jean-Michel Basquiat, Keith Haring en Futura 2000 zijn belangrijke figuren. Basquiat trok aandacht met graffiti en mengde die elementen later met abstract expressionisme. Zijn werk gebruikte motieven uit uiteenlopende culturen en verwijzingen naar zowel hoge kunst als populaire cultuur, zoals cartoons. Basquiat bewonderde ook Andy Warhol en verwerkte consumentenmerken en nieuwsverhalen in zijn beelden, zij het op een satirischere manier. Futura ontwikkelde graffiti voorbij eenvoudige letters en koos voor een meer schilderachtige stijl. Zijn werk heeft raakvlakken met abstract expressionisten, vooral in penseelstreken, druipers en kleur. Een centraal personage in Futura's werk was Pointman, een alienachtig figuur. Haring gebruikte graffititechnieken om kijkers te betrekken en boodschappen over maatschappelijke kwesties over te brengen met heldere lijnen en scherpe beelden. Kenny Scharf gebruikte cartoons als hoogculturele kijk op lage cultuur.

D*face, geboren als Dean Stockton (1978^[1]), is een belangrijke figuur in de hedendaagse straatkunst en de bredere stedelijke kunstbeweging. Zijn werk levert kritisch commentaar op consumentisme, beroemdheidscultuur en de oppervlakkigheid van het moderne leven. Hij gebruikt een kenmerkende stijl onder invloed van de popart en keert daarin vaak vertrouwde beelden en iconen om. D*face' betekenis ligt in zijn vermogen om de rauwe energie van straatkunst naar de galerie te vertalen en zo de kunstvorm te helpen legitimeren. Zijn vroege werk bestond uit het met tarwepasta opplakken van affiches in Londen, een gangbare praktijk onder straatkunstenaars. Na verloop van tijd ontwikkelde hij een herkenbare esthetiek met vervormde, cartooneske personages en krachtige grafische elementen. Zijn ‘aPOPcalyptic’-thema’s spreken een publiek aan dat zich zorgen maakt over de alomtegenwoordige invloed van reclame en massamedia. Door populaire beelden toe te eigenen en te veranderen, moedigt hij kijkers aan om de waarden van de mainstreamcultuur ter discussie te stellen. Deze kritische benadering en zijn kenmerkende beeldtaal maken zijn werk relevant in een tijdperk dat wordt beheerst door visuele prikkels en consumentisme. Zijn succes heeft een generatie jongere kunstenaars in vergelijkbare richtingen beïnvloed.

De stijl van D*Face gebruikt verdraaide popbeelden en gecorrumpeerd consumentisme. Zijn werk put uit invloeden als Roy Lichtenstein en Andy Warhol, maar blijft geworteld in de straatcultuur.