Waar Olafur Eliasson te zien is

Olafur Eliasson, geboren in Kopenhagen in 1967, is een Deens-IJslandse kunstenaar die in Berlijn woont en werkt. Halverwege de jaren 1990 kreeg hij internationale bekendheid met foto’s, sculpturen en installaties. Zijn installaties maken vaak gebruik van vluchtige elementen als water, licht, wind en mist. In zijn werk onderzoekt hij de menselijke waarneming en ervaring van natuurverschijnselen. Hij maakte binnen- en buiteninstallaties met zowel natuurlijke als synthetische materialen. Zijn Berlijnse studio, opgericht in 1995, functioneert als laboratorium voor ruimtelijk onderzoek en brengt architecten, kunstenaars, technici en kunsthistorici samen. Een voorbeeld van Eliassons werk is *The Weather Project*, een grootschalige optische illusie die in 2003 in de Turbine Hall van Tate Modern in Londen werd geïnstalleerd. Het werk bevatte een halfronde opstelling van lampen en spiegels, die samen een zonachtig effect creëerden. Andere tentoonstellingen waren *Olafur Eliasson* in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris (2002), *The Mediated Motion* in het Kunsthaus Bregenz in Oostenrijk (2001) en *The Curious Garden* in het Irish Museum of Modern Art in Dublin (2000). Zijn werk was ook te zien in groepstentoonstellingen, zoals de Biënnale van Venetië en Skulptur Projekte Münster.

Olafur Eliasson, geboren in Kopenhagen in 1967, staat bekend om foto’s, sculpturen en installaties. Zijn kunst onderzoekt hoe mensen natuurverschijnselen waarnemen en bereikt vaak sublieme effecten met eenvoudige middelen. In zijn fotografische praktijk legt Eliasson vaak natuurverschijnselen vast, zoals ijsbergen en rotsformaties, vooral in IJsland. Deze seriële beelden worden in rasters gepresenteerd en nodigen kijkers uit veranderingen in de tijd te vergelijken. Hij is geïnteresseerd in zowel menselijke als geologische tijdschalen, bijvoorbeeld het smelten van ijs en de beweging van gletsjers. Eliasson beschouwt de verbeelding van de natuur als aanleiding voor systematisch onderzoek, niet als iets om passief te aanschouwen. Zijn installaties maken vaak gebruik van vluchtige elementen als water, licht, wind en mist. Sommige werken bevatten tastbare natuurlijke materialen zoals bomen en mos. Deze installaties zijn vaak beter te begrijpen als gebeurtenissen of experimenten dan als conventionele sculpturen. Zo gebruikten lampen, spiegels en nevel in *The Weather Project* (2003) in Tate Modern een grootschalige optische illusie van een zonneschijf. Eliasson woont in Berlijn en werkt internationaal. Halverwege de jaren 1990 kreeg hij bekendheid.

De kunst van Olafur Eliasson is van belang omdat hij via foto’s, sculpturen en installaties waarneming en natuurverschijnselen onderzoekt. Zijn kunst combineert organische en synthetische materialen en bevindt zich tussen magie en kunstmatigheid. Eliasson, van IJslandse afkomst, geboren in Kopenhagen en werkzaam in Berlijn, kreeg halverwege de jaren 1990 internationale erkenning. Zijn werk is in verband gebracht met de geografie van IJsland. Zelf beschouwt Eliasson zich echter als Scandinavisch of Noord-Europees. Zijn installaties gebruiken water, licht, wind, vuur, warmte en mist. Deze installaties zijn beter te begrijpen als gebeurtenissen dan als conventionele sculpturen. Een voorbeeld is *The Weather Project* (2003), dat in de Turbine Hall van Tate Modern in Londen werd geïnstalleerd. Het werk bevatte een grote zonneschijf, gemaakt met lampen, spiegels en kunstmatige nevel. Het was geïnspireerd op het idee dat mensen het weer rechtstreeks als een ontmoeting met de natuur ervaren. Eliassons werk zet kijkers ertoe aan zich emotioneel en lichamelijk te voelen en vermindert zo het verdovende effect van een overdaad aan informatie. Hij gebruikt kristallen om deze doelen te bereiken.

Olafur Eliasson gebruikt uiteenlopende materialen en technieken en richt zich vaak op vluchtige elementen. Zijn installaties bevatten geregeld water (in vloeibare en bevroren vorm), licht, wind, vuur, warmte, mist en magnetische golven. Soms gebruikt hij tastbare natuurlijke materialen als bomen, doornen, mos en gras. Zijn werk omvat vaak optische illusies en zintuiglijke ervaringen. In *The Weather Project* (2003) in Tate Modern creëerden een halfronde opstelling van monochrome lampen en honderden spiegels bijvoorbeeld het effect van een grote zonneschijf. Er werd atmosferische nevel de ruimte in gepompt om het effect te versterken. Eliasson gebruikt vaak eenvoudige, gemakkelijk verkrijgbare onderdelen. Slangen, elektrische lampen, verlengsnoeren, waterpompen en steigers zijn zichtbaar in zijn installaties verwerkt. Hij probeert de apparatuur die het effect voortbrengt niet te verbergen. Hij wil kijkers de omgeving „zichzelf laten waarnemen”.

De kunst van Olafur Eliasson onderzoekt waarneming en natuurverschijnselen. Zijn praktijk houdt verband met de kunstgeschiedenis, vooral met de Californische kunstenaars van de beweging „Light and Space”: Robert Irwin, Maria Nordman en James Turrell. Eliassons installaties delen bepaalde aandachtspunten met die voorgangers, maar er zijn belangrijke verschillen tussen de generaties. Turrell gebruikte bijvoorbeeld licht om trompe-l’oeil-minimalisme te maken, met ruimtelijke dubbelzinnigheden en optische illusies. Eliasson geeft juist de voorkeur aan eenvoudige, directe en meteen begrijpelijke werken. Een voorbeeld is *Your sun machine* (1997), waarvoor hij een gat in het plafond van een galerie maakte zodat zonlicht naar binnen kon vallen. Eliassons Berlijnse studio, opgericht in 1995, functioneert als laboratorium voor ruimtelijk onderzoek en brengt architecten, kunstenaars, technici en kunsthistorici samen. Zijn werk gebruikt organische en synthetische materialen en bevindt zich tussen magie en kunstmatigheid. Eliasson wil een geconcentreerdere en intensere ervaring van verwondering creëren door bemiddelende factoren zichtbaar te maken en de natuur op het niveau van „hyperrepresentatie” te ensceneren.

Olafur Eliasson, geboren in Kopenhagen in 1967, staat bekend om installaties met licht, water en andere vluchtige elementen. Hoewel hij een verband erkent met de Noordse landschapstraditie, verzet hij zich tegen al te eenvoudige interpretaties van zijn werk op grond van zijn IJslandse afkomst. Een aanzienlijk deel van zijn jeugd bracht hij in IJsland door, maar volgens hem overdrijven critici het belang daarvan. Zijn formele belangstelling houdt verband met de kunstgeschiedenis, vooral met de Californische kunstenaars van „Light and Space”, Robert Irwin, Maria Nordman en James Turrell. Irwins architecturale installaties met doorschijnende gaasschermen en Nordmans experimenten met zonlicht sluiten aan bij Eliassons praktijk. Anders dan sommige voorgangers, zoals Turrell, die licht gebruikte om optische illusies te creëren, maakt Eliasson eenvoudige en directe werken. In 1995 richtte hij in Berlijn een studio op waar architecten, kunstenaars, technici en kunsthistorici ruimtelijk onderzoek doen. Sommige critici hebben overeenkomsten opgemerkt tussen Eliassons foto’s en de schilderijen van Friedrich en Dahl. Eliasson vindt de romantiek en mystiek „interessant”, maar staat terughoudend tegenover de culturele associaties die ermee verbonden zijn.

Olafur Eliasson, geboren in Kopenhagen in 1967, staat bekend om installaties die waarneming en natuurverschijnselen onderzoeken. Hij gebruikt vaak eenvoudige, pragmatische mechanische handelingen en elementen als licht, water en mist. Zijn bekendste werk is *The Weather Project*, dat in 2003 in de Turbine Hall van Tate Modern in Londen werd geïnstalleerd. Deze grootschalige optische illusie bestond uit een halfronde opstelling van monochrome lampen en honderden spiegels, die samen het effect van een grote zonneschijf creëerden. Er werd atmosferische nevel de hal in gepompt om het effect te versterken. De installatie was geïnspireerd op het idee dat stadsbewoners de natuur maar beperkt rechtstreeks ervaren. Eliasson richtte in 1995 in Berlijn een studio op die als laboratorium voor ruimtelijk onderzoek dient. Zijn werk combineert vaak organische en synthetische materialen en bevindt zich tussen kunstmatigheid en natuur. Hij maakte ook foto’s van natuurverschijnselen zoals ijsbergen en rotsformaties, vaak gepresenteerd in rastervorm.

Olafur Eliasson, geboren in Kopenhagen in 1967, werkt met fotografie, sculptuur en grootschalige installaties. Zijn praktijk laat zich moeilijk binnen één stroming onderbrengen. Sommige critici brengen Eliasson in verband met de Light and Space-beweging en wijzen op overeenkomsten met kunstenaars als Robert Irwin, Maria Nordman en James Turrell. Ook deze Californische kunstenaars experimenteerden met licht en waarneming. Eliassons benadering verschilt echter: zijn installaties zijn vaak direct en begrijpelijk, anders dan de optische illusies en dubbelzinnigheden die zijn voorgangers soms gebruikten. Eliassons werk onderzoekt de menselijke waarneming en ervaring van natuurverschijnselen. Met eenvoudige mechanische handelingen en natuurlijke materialen als water, licht en wind schept hij sublieme effecten. Zijn installaties bevatten vaak elementen uit wetenschap en technologie en weerspiegelen zijn belangstelling voor de manier waarop die ons begrip van de wereld bemiddelen. In 1995 richtte Eliasson in Berlijn een studio op als laboratorium voor ruimtelijk onderzoek, met architecten, kunstenaars, technici en kunsthistorici.