Waar Jenny Saville te zien is

Schilderijen en tekeningen van Jenny Saville bevinden zich in tal van openbare collecties. Daartoe behoren het Metropolitan Museum of Art in New York, het San Francisco Museum of Modern Art en de Broad Art Foundation in Los Angeles. In Groot-Brittannië is haar werk te zien in de Scottish National Gallery of Modern Art in Edinburgh en Tate in Londen. Saville wordt vertegenwoordigd door Gagosian, een internationale galerie met vestigingen in New York, Los Angeles, Londen, Parijs, Basel, Genève en Hongkong. Haar werk maakt vaak deel uit van hun tentoonstellingsprogramma. Ook worden werken van Saville geregeld geveild. Grote veilinghuizen als Sotheby's en Christie's nemen haar werk regelmatig op in hun veilingen van hedendaagse kunst, in steden als Londen, New York en Parijs. Op websites van musea, galeries en veilinghuizen is informatie te vinden over huidige en komende tentoonstellingen of veilingen met werk van Saville.

Jenny Saville is bekend om haar grootschalige schilderijen en tekeningen. Ze heeft ook prenten gemaakt, vaak in beperkte oplagen. Bij een beperkte oplage bepaalt de kunstenaar zelf hoeveel prenten er worden gemaakt; dat is een keuze, geen technische vereiste. De oplage wordt begrensd door een schriftelijke vermelding, meestal in potlood, onderaan de prent. Daarop staan doorgaans het nummer van de prent en de totale oplage (zo betekent 3/25 de derde prent van een oplage van 25). De titel staat in het midden en de handtekening van de kunstenaar rechts. Prenten op papier zijn gevoelig voor omgevingsinvloeden. Japans papier moet bijvoorbeeld tussen vellen zuurvrij vloeipapier in een lade of doos worden bewaard. Pigmenten kunnen vervagen als prenten langdurig in fel licht hangen. Sommige kleuren verbleken sneller dan andere, waardoor het uiterlijk verandert. Vermiljoen kan na verloop van tijd zwart worden. Hang prenten bij voorkeur niet boven radiatoren of andere warmtebronnen.

Jenny Saville kreeg in de jaren 1990 internationale aandacht als deelnemer aan de tentoonstellingen van de Young British Artists. Ze is vooral bekend om grote schilderijen van vrouwenlichamen. Haar werk is belangrijk omdat het historische, traditionele en culturele opvattingen over de verbeelding van vrouwen ter discussie stelt. In haar vroege werk gebruikte Saville zichzelf vaak als model, deels uit gemak, maar ook om het vrouwelijk lichaam vanuit een ander perspectief te tonen in een door mannen gedomineerde kunstwereld. Haar schilderijen tonen vaak uitvergrote vormen en soms chirurgische markeringen die op topografische kaarten lijken. Ze observeerde een plastisch chirurg in New York in de operatiekamer en verwerkte die waarnemingen in haar kunst. In *Plan* zijn lijnen op het lichaam van een vrouw getekend voor liposuctie. Saville behandelt de culturele obsessie met het lichaam. *Propped* toont bijvoorbeeld een naakte vrouw voor een spiegel, met gekraste, omgekeerde tekst. Haar ongemakkelijke uitdrukking en houding wijzen op angst en op het onvermogen om stereotiepe schoonheidsbeelden te weerspiegelen. Saville vertelde dat ze opgroeide in de jaren 1980, toen het reguleren van het lichaam een belangrijk cultureel vraagstuk werd. Haar kunst versterkt maatschappelijke kwesties als gender en ras en roept vragen op over identiteit en sociale constructies.

Jenny Saville, geboren in 1970, is vooral bekend om grote schilderijen van vrouwenlichamen. Ze beeldt vaak vlezige figuren met overdreven kenmerken af, als tegenwicht voor traditionele voorstellingen. Haar techniek omvat dikke impasto en vloeiende verfstreken. Met subtiele kleurveranderingen wekt ze de indruk van gevlekt vlees. In werken als *Plan* schilderde ze vrouwen met chirurgische markeringen die op topografische kaarten lijken. In het jaar waarin ze aan dat werk begon, observeerde Saville een plastisch chirurg uit New York in de operatiekamer. Bij olieverf kan de droogtijd problemen opleveren. Als de verf te veel wordt doorgestreken, vermengt de bovenste laag zich met de natte verf eronder, waardoor de kleur modderig of krijtachtig kan worden. Een techniek om dit te beheersen heet 'tonking': daarbij wordt het bindmiddel uit de verf verwijderd. Het vroege succes van Saville wordt toegeschreven aan Charles Saatchi, die in 1993 vijftien van haar schilderijen bestelde nadat hij haar werk op de tentoonstelling 'Critics' Choice' had gezien.

De invloed van Jenny Saville is zichtbaar in de hernieuwde belangstelling voor figuratieve kunst in de afgelopen decennia. Haar schilderijen geven commentaar op maatschappelijke opvattingen en vooroordelen over het menselijk lichaam. Haar werk wordt vaak vergeleken met dat van Lucian Freud en Egon Schiele, al ligt haar nadruk anders. Saville vergroot de omvang van haar figuren en toont zware huidplooien met zichtbare aderen. Haar schilderijen dagen de conventionele weergave van het lichaam in kunst en media uit. Ze onderzoekt identiteit, sociale constructies en zeggenschap over het eigen lichaam. Sommige critici omschrijven haar schilderijen als een 'feministische esthetiek van afkeer'. Haar werk zet kijkers ertoe aan na te denken over de externe krachten die hun beeld van hun lichaam vormen. Haar weinig flatterende zelfportretten, soms met woorden 'gemerkt', benadrukken het verschil tussen de perfecte lichamen van fotomodellen en die van de meeste mensen. Ze stelt geschiedenis, traditie, culturele opvattingen en conventies rond het lichaam ter discussie.

De artistieke ontwikkeling van Jenny Saville vond plaats binnen de context van bredere stromingen en figuren uit de kunstgeschiedenis. Het expressionisme, met zijn nadruk op subjectieve ervaring, is daar een voorbeeld van. Saville kwam ook op in een periode waarin feminisme en postmodernisme invloed hadden op kunstacademiecurricula en het artistieke debat. Tijdens haar opleiding maakte ze kennis met uiteenlopende lesmethoden, waaronder expressionistische en formalistische benaderingen. In het curriculum werden kunstenaars als Henri Fantin-Latour besproken. Ook de geschriften van theoretici als Michel Foucault beïnvloedden in die tijd de kunstwereld. Savilles werk past in een traditie van kunstenaars die het menselijk lichaam onderzochten, onder wie Francis Bacon, Paul Cézanne en Alberto Giacometti. Net als Saville daagden zij conventionele voorstellingen van het lichaam uit.

Jenny Saville is vooral bekend om grote schilderijen van vrouwenlichamen. Ze studeerde aan de Glasgow School of Art en kreeg ook een beurs van de University of Cincinnati. Daarna bood Charles Saatchi haar een contract aan om meer werk te schilderen. In de jaren 1990 kreeg ze internationale erkenning door haar deelname aan de tentoonstellingen van de Young British Artists. Haar olieverfschilderij op doek *Propped* uit 1992 is een van haar meest besproken werken. Het is een zelfportret van een naakte vrouw voor een spiegel en daagt conventionele schoonheidsnormen uit. Saville heeft gezegd dat ze opgroeide in de jaren 1980, toen het reguleren van het lichaam een culturele obsessie werd. Bij de eerste tentoonstelling hing er een spiegel tegenover het schilderij. Het citaat dat in het doek is gekrast, komt uit een essay van Luce Irigaray over de verhouding tussen mannen en vrouwen. Nadat Saatchi *Propped* had gezien, kocht hij elk werk dat Saville aan hem wilde verkopen.

Jenny Saville wordt geassocieerd met de Young British Artists (YBA's), een groep die eind jaren 1980 en in de jaren 1990 bekendheid verwierf. De YBA's staan bekend om hun ondernemingszin, shocktactieken en belangstelling voor populaire cultuur. Savilles grootschalige schilderijen tonen vaak het vrouwelijk naakt en dagen conventionele voorstellingen van schoonheid en het lichaam uit. Haar werk behandelt obesitas, verminking en het abjecte. Saville studeerde van 1988 tot 1992 aan de Glasgow School of Art en daarna aan de University of Cincinnati. In Ohio kon ze plastische chirurgie observeren; die ervaring had een duidelijke invloed op haar artistieke praktijk. Ze deelt met de YBA's de bereidheid moeilijke onderwerpen aan te snijden, maar haar focus op schilderkunst en haar omgang met kunsthistorische voorbeelden onderscheiden haar van sommige collega's die uiteenlopende media gebruikten. Tot haar invloeden behoren Lucian Freud en Francis Bacon. Haar werk draagt bij aan hedendaagse debatten over het lichaam, representatie en de blik.