Waar Constantin Brâncuși te zien is

De sculpturen en andere werken van Constantin Brâncuși zijn in collecties over de hele wereld te vinden. Hij werd geboren in Roemenië, maar woonde en werkte vanaf 1904^[1] in Parijs tot zijn dood in 1957^[1]. Hij onderhield nauw contact met Roemenië en kreeg in 1935 de opdracht een oorlogsmonument te maken in Târgu Jiu. Dit complex omvat poorten, tafels, krukken en een Eindeloze Zuil. Voorbeelden van zijn beeldhouwwerk zijn te zien in het Solomon R. Guggenheim Museum in New York; de collectie omvat *The Muse* (1912). Het Metropolitan Museum of Art, eveneens in New York, bezit *Sleeping Muse* (1910). In Londen heeft Tate Modern *Maiastra* (1911) en *Danaïde* (1918). Het Cleveland Museum of Art in Ohio bezit *Torso* (1917). Brâncuși had in 1926 solotentoonstellingen bij de Wildenstein- en Brummer-galerieën in New York.

Constantin Brâncuși is bekender als beeldhouwer dan als prentmaker. Hij werd in 1876^[1] in Roemenië geboren en stierf in 1957^[1] in Frankrijk. Zijn prentkunst hing nauw samen met zijn fotografie. Hij gebruikte fotografie om zijn sculpturen in zijn atelier te documenteren en om thema’s als licht en reflectie te onderzoeken. Tijdens zijn leven werden enkele van zijn foto’s in tijdschriften afgedrukt. Zijn prenten zijn niet ruim beschikbaar en bestaan voornamelijk uit foto’s, waarvan hij sommige uitsneed en bewerkte. Deze fotografische afdrukken bieden inzicht in zijn artistieke proces: ze laten zien hoe hij zijn sculpturen bekeek en hun presentatie beheerste. Zijn prenten zijn vaak abstracter dan louter documentatie. Ze leggen de sfeer van zijn atelier en de essentie van zijn sculpturale vormen vast.

Constantin Brâncuși (1876^[1]-1957^[1]) was een Roemeense beeldhouwer die het modernisme vormgaf door vormen te vereenvoudigen. Hij staat bekend om abstracte sculpturen die natuurlijke vormen terugbrengen tot hun essentie. Zijn belang ligt in zijn radicale benadering van beeldhouwkunst. Hij liet traditionele weergave los en richtte zich op de kern van zijn onderwerpen. Werken als ‘The Kiss’ (1907^[1]-08) en ‘Sleeping Muse’ (1910) tonen die vereenvoudiging. ‘Princess X’ (1915-16) veroorzaakte controverse door de abstracte voorstelling. Ook zijn materiaalgebruik is van belang. Brâncuși werkte rechtstreeks met steen en hout en waardeerde de eigen eigenschappen van deze materialen. Hij onderzocht ook de weerspiegelende eigenschappen van brons en vestigde zo aandacht op de tastbare en visuele ervaring van sculptuur. Zijn beelden worden gewaardeerd om hun zuivere vorm en meditatieve karakter. Ze blijven hedendaagse beeldhouwers inspireren die abstractie en onderzoek naar materialen nastreven.

Constantin Brâncuși was een Roemeense beeldhouwer en wordt beschouwd als een van de meest vereerde en invloedrijke moderne beeldhouwers. Zijn werken zijn vooruitstrevend, gestroomlijnd en vereenvoudigd.

Constantin Brâncuși beeldhouwde gladde, vloeiend omlijnde vormen in materialen als marmer, steen, brons, metaal en hout. Hij maakte vaak meerdere varianten van één thema. Met vereenvoudigde vormen wilde hij verborgen waarheden onthullen. Brâncuși gaf de voorkeur aan direct houwen, een techniek die weinig beeldhouwers gebruikten omdat zij liever eerst modellen maakten. Bij direct houwen wordt rechtstreeks in het materiaal gewerkt, zonder model. Tijdens een korte periode in het atelier van Rodin hakte hij enkele marmeren sculpturen van Rodin. Brâncuși reduceerde natuurlijke vormen vaak tot bijna-abstractie. Hij concentreerde zich op enkele thema’s, zoals hoofden, vogels en omhelzende paren, en gaf de voorkeur aan eivormen en gebogen lijnen. Vanaf de jaren 1920^[1] onderzocht hij ongeveer 20 jaar lang het thema van de vogel in vlucht. Hij vereenvoudigde de vogelvorm door het lichaam te verlengen en de kop en snavel schuin te zetten, terwijl hij vleugels en veren wegliet. Ook besteedde hij aandacht aan materiaal: hij polijstte zijn metalen werken tot ze glansden.

Constantin Brâncuși, een Roemeense beeldhouwer die in 1904^[1] naar Parijs verhuisde, wordt beschouwd als een invloedrijke figuur in de moderne beeldhouwkunst. Zijn werk introduceerde zowel abstractie als primitivisme in de driedimensionale kunst. In zijn aanpak combineerde Brâncuși het realisme dat hij van Antonin Mercié en Auguste Rodin leerde met de volksambachten van zijn geboorteland Roemenië en de vereenvoudigde stijlen van wat toen ‘primitieve culturen’ werden genoemd. Hij wilde via abstracte of geabstraheerde kunst een spirituele waarheid verbeelden. Hij richtte zich op thema’s als hoofden, vogels en omhelzende paren, met een voorkeur voor eivormige vormen en gebogen lijnen. Zijn stijl bracht elementen terug tot een minimum en verdichtte natuurlijke vormen tot bijna-abstracte eenvoud. Een voorbeeld is *The Kiss* (1909), een compacte, op zichzelf staande groep die een radicale stap voorbij eerdere beeldhouwkunst markeerde. Brâncuși’s ‘primordiale’ benadering werd het beginpunt van een beeldhouwtraditie die voortduurt. Zijn invloed is vooral zichtbaar in vroege werken van Henry Moore.

De artistieke ontwikkeling van Constantin Brâncuși werd door verschillende invloeden gevormd, van zijn jeugd tot zijn tijd in Parijs. Hij werd geboren in Roemenië en leerde traditionele technieken voor het snijden in hout en steen, vaardigheden die later zijn beeldhouwpraktijk zouden beïnvloeden. Hij studeerde aan de School of Arts and Crafts in Craiova en vervolgens aan de Nationale School voor Schone Kunsten in Boekarest. In Parijs werkte Brâncuși korte tijd met Antonin Mercié aan de École des Beaux-Arts. In 1906^[1] verbleef hij ook korte tijd in het atelier van Auguste Rodin, maar na twee maanden vertrok hij omdat hij zijn eigen weg wilde vinden. Rodins aandacht voor naturalisme en beweging liet echter haar sporen na. Door zijn kennismaking met het werk van Paul Gauguin en anderen op de Salon d’Automne ging Brâncuși geloven dat kunst de natuur niet alleen moest nabootsen. Net als Matisse en Picasso raakte hij geïnteresseerd in de vereenvoudigde vormen van wat toen ‘primitieve’ kunst werd genoemd. In 1909 ontmoette hij Amedeo Modigliani; samen bezochten zij etnografische musea en bestudeerden ze tribale maskers. Deze ervaringen droegen bij aan Brâncuși’s ontwikkeling richting abstractie en zijn unieke stijl.

Brâncuși onderzocht in zijn beeldhouwwerk enkele kernthema’s: hoofden, omhelzende paren en vooral vogels. Vanaf de jaren 1920^[1] raakte hij geboeid door het idee van een vogel in vlucht. Hij wilde de essentie van de sierlijke, harmonieuze bewegingen van een vogel vastleggen. Hij liet vleugels en veren achterwege en koos ervoor het lichaam te verlengen en de kop en snavel te vereenvoudigen. Brâncuși’s belangstelling voor vogelbeelden begon rond 1910. Zijn reeks van ongeveer dertig vogelsculpturen begon met het thema van de Maiastra. In de Roemeense folklore betekent het woord ‘maiastra’ ‘meester’ of ‘leider’, maar het verwijst ook naar een magische, welwillende vogel met een schitterend verenkleed. Brâncuși had mystieke neigingen en was sterk geïnteresseerd in bijgeloof onder boeren, waardoor dit motief goed bij hem paste. Een versie, Maiastra (1911), is te zien in Tate Modern in Londen.